Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

¨Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ¨ ME 2014 Σ. Χο... by tzeferisp

Μεταλλευτική ανάπτυξη με ελληνική διαπίστευση

[του Ν. Αρβανιτίδη][by N. Arvanitidis]

Στην ουσία, το επίκαιρο στις μέρες μας θέμα της μεταλλευτικής επένδυσης στη Χαλκιδική δεν έχει τον προβληματικό χαρακτήρα που γενικά παρουσιάζεται. Δεν πρόκειται δηλαδή απλά για μια ιδεατή αντιπαράθεση μεταξύ κάποιων κυβερνητικών στελεχών που μάχονται για το δημόσιο συμφέρον, και μιας πολυεθνικής επιχείρησης που νοιάζεται αποκλειστικά για το κέρδος.

Στην πραγματικότητα αφορά σε κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο. Κάτι που αναφέρεται στην αναμέτρηση μεταξύ αναπτυξιακής προοπτικής, και της δυναμικής που αυτή συνεπάγεται (απασχόληση, θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία, πολλαπλά οικονομικά και άλλα ωφέλη), και της αναπτυξιακής ακαμψίας και στασιμότητας. 

Να δεχτεί λοιπόν κανείς ότι η Ελλάδα, όπως κάθε άλλη «νοικοκυρεμένη» χώρα, έχει τη δική της στρατηγική και σχέδιο αναπτυξιακής προόδου, ένας από τους πυλώνες της οποίας είναι και η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου. Η πολιτική διοίκηση, δηλαδή η κυβέρνηση, όπως πολύ σωστά έχει εξαγγείλει, δρομολογεί την προσέλκυση επενδυτών, προφανώς από το εξωτερικό, που θα ενδιαφέρονταν να μετατρέψουν εκμεταλλεύσιμες ορυκτές πρώτες ύλες σε παραγωγικά εισοδήματα, φορολογικές εισπράξεις και εταιρικό κέρδος. Αυτό δηλαδή που με μια λέξη αποκαλούμε ΑΝΑΠΤΥΞΗ, που έχει σαν βασικό κινητήριο μοχλό την παραγωγική οικονομία. Είναι δε σίγουρο ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές θα προέρχονται από τον ιδιωτικό χώρο και θα στοχεύουν στο κέρδος, είτε μέσα από την πραγματική οικονομία, είτε με διάφορα χρηματιστηριακά τερτίπια. Κάτι δηλαδή απόλυτα συμβατό με το οικονομικό περιβάλλον που κινείται σήμερα η χώρα, και την αγορά στην οποία απευθύνεται. Κανένα λοιπόν πρόβλημα εδώ. 

Το πρόβλημα δημιουργείται όταν το κράτος αδυνατεί να αναλάβει και να παίξει τον επιτελικό και συντονιστικό ρόλο που του αναλογεί, και «αντ’αυτού» επιλέγει να συμπεριφέρεται με επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάθε επενδυτική πρωτοβουλία που συνδέεται με την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Αλλά ακόμη και αν η αναπτυξιακή διάσταση είχε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα μπορούσε σε κάποιο βαθμό να είναι αποδεκτή σαν αποτέλεσμα μιας διαφορετικής πολιτικής και οικονομικής αντίληψης. Είναι όμως προφανές ότι τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει αλλά ούτε φαίνεται να ισχύει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η σύγχυση και η αποσπασματική πρακτική που παρατηρούνται στη χώρα μας είναι έκδηλες σε κάθε απόφαση που παίρνεται. Φαίνεται μάλλον πιο πιθανό ότι στη βάση των αποφάσεων αυτών βρίσκεται η παρατεταμένη προσήλωση σε πολιτικές δεσμεύσεις και σε ορισμένες ιδεοληπτικές καταβολές που τις συνοδεύουν. Και όσο αυτές λειτουργούν σε αντιπολιτευτικές και προεκλογικές περιόδους οι όποιες επιπτώσεις είναι «χαμηλού κόστους». 

Όταν όμως η επιμονή και αγκυλώσεις στις δεσμεύσεις αυτές επηρεάζουν και εγκλωβίζουν την πολιτική στρατηγική τότε οι σχετικές με το συγκεκριμένο θέμα αποφάσεις βάζουν σε περιπέτειες το αναπτυξιακό παρόν και μέλλον της χώρας. Η λογική και ορθολογιστική λοιπόν επιλογή της διακυβέρνησης στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε να είναι η μεταλλευτική επένδυση. Γιατί αυτή είναι η “πλευρά" της ανάπτυξης που με αγωνία αναζητά και χρειάζεται η χώρα. Και μάλιστα σε μια στιγμή, που ανεξάρτητα από την προέλευση και τη φυσιογνωμία της όποιας εταιρίας, αυτό που προκύπτει όλη αυτή την περίοδο σαν αναμφισβήτητο γεγονός, είναι ότι, ότι μελετήθηκε και στη συνέχεια εγκρίθηκε ήταν αποκλειστικά έργο και αποτέλεσμα ελλήνων εργαζομένων, τεχνικών και επιστημόνων. Αυτή η σημαντική διαπίστωση θα έπρεπε σε κάθε περίπτωση να είναι πυξίδα και οδηγός για τις όποιες επιλογές και αποφάσεις. Είναι εδώ που η σωστή κρίση γίνεται δυναμική ανταπόκριση και πρόσθετη αναπτυξιακή αξία.

Απόφαση με Αριθμό 299/2015 της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας

Απόφαση με Αριθμό 299/2015 της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας by tzeferisp

Πρόκειται για απόφαση του τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) με την οποία διατάσσεται η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, για τις εγκαταστάσεις των μεταλλείων χρυσού στην Χαλκιδική της εταιρείας “Ελληνικός Χρυσός”, μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της κύριας προσφυγής.

Χρυσός: Ιστορία, τέχνη, επιστήμη, οικονομία, περιβάλλον

Xrysos Istoria Texni Epistimi Oikonomia Periballon by tzeferisp

Απαιτείται ειλικρινής και δημιουργικός διάλογος!

[του Ν. Αρβανιτίδη]

Εδώ και 25 περίπου χρόνια, στα μεταλλεία Χαλκιδικής παίζεται το θέατρο του παραλόγου σε βάρος των εργαζομένων, των πραγματικών κατοίκων της περιοχής, του ελληνικού λαού και γενικότερα της βιώσιμης ανάπτυξης που όλοι εύκολα επαγγέλλονται αλλά πολύ λίγοι στην πραγματικότητα υπηρετούν.

Από την πλευρά αυτών που πολεμούν και αρνούνται την παραγωγική εκμετάλλευση, όλο αυτό το διάστημα, τίτλοι κινδυνολογικοί και καταστροφολογικοί, έπεφταν ο ένας πίσω από τον άλλο, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και κοινωνιολογική βάση, παραμόρφωναν την αλήθεια και άλλαζαν την κεντρική εννοιολογική τους στρατηγική όπως τα πουκάμισα και ανάλογα με το πως βόλευε. Το κατ' αυτούς πρόβλημα μπορεί να ήταν οικολογικό, κοινωνικό, οικονομικό και ενίοτε εθνικοπατριωτικό. Ένας αχταρμάς δηλαδή που έδειχνε και δείχνει ακόμη και σήμερα την πλήρη απουσία καθαρότητας και εντιμότητας των σεναρίων που κατασκευάζουν. Είναι καλό λοιπόν οι εκάστοτε κυβερνώντες να ανατρέχουν στην ιστορική διαδρομή των ομάδων αυτών πριν διαμορφώσουν τις δικές τους απόψεις και διαλέξουν πλευρά. 

Στην προκειμένη περίπτωση είναι λυπηρό και απογοητευτικό το γεγονός που η κυβέρνηση σήμερα επιλέγει να χαρακτηρίζει τους μεταλλωρύχους, τους άλλους εργαζόμενους και τους κατοίκους της περιοχής συνεργάτες της εταιρίας (αν είναι δυνατόν), και να αποδέχεται και να κληρονομεί ανάλογη ορολογία περί περιβαλλοντικού, οικονομικού και κοινωνικού εγκλήματος. Πάντως μια ανάλυση και αξιολόγηση των συνθηματικών αυτών τίτλων δεν θα έβλαπτε, όπως για παράδειγμα ότι,

• το περιβαλλοντικό έγκλημα θα πρέπει να έχει συστατικά και περιεχόμενο. Μήπως θα πρέπει λοιπόν να ασχοληθεί κανείς με την ουσία των πραγμάτων. Η ΜΠΕ και ο μεγάλος αριθμός άλλων μελετών είναι εκεί και περιμένουν. Η ελληνική δημόσια διοίκηση διαθέτει άριστους επιστήμονες για ολοκληρωμένες αξιολογήσεις.
•  το κοινωνικό έγκλημα είναι μάλλον τζίφος και για το κατά πόσο συντελείται η απάντηση δόθηκε στην Αθήνα από τους 5 000 και πλέον εργαζόμενους και κατοίκους των Μαδεμοχωρίων που χτίζουν το μέλλον τους "μεταλλευτικά"
•  το οικονομικό έγκλημα βρίσκεται "εν πολλοίς" στο τρόπο που η επίσημη πολιτεία διαχειρίζεται τα αναπτυξιακά θέματα και ειδικότερα αυτά των ξένων επιχειρηματικών επενδύσεων. Οι όροι βάση των οποίων προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον τίθενται καθαρά και ξάστερα από το κράτος και είναι θέμα πολιτικής πρακτικής. Το να χαρακτηρίζεις και να θεωρείς όμως σαν αντίπαλο σου μια εταιρία που επενδύει στην Ελλάδα αποτελεί στρεβλή στρατηγική και βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση.

Θα πρέπει όλοι να λάβουν υπόψη τους ότι τα μεταλλεία Χαλκιδικής, παρόλες τις αντιξοότητες και την πολεμική που δέχονται όλα αυτά τα χρόνια, έχουν επιβιώσει λειτουργικά σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο της χώρας. Αν και μόνο οι γάτες είναι εφτάψυχες, θα μπορούσαν και αυτά να ανήκουν στη κατηγορία αυτή. Αυτή η παρατεταμένη διαχρονικά μεταλλευτική δραστηριότητα, κάτω από διαφορετικές επιχειρηματικές και πολιτικές κάθε φορά συνθήκες, δεν είναι φυσικά τυχαία. Οφείλεται στην διεθνώς σήμερα αναγνωρισμένη αναπτυξιακή αξία του ορυκτού πλούτου και την ισχυρή πλειοψηφική κοινωνική αποδοσχή της από τους κατοίκους της περιοχής.

Συμπέρασμα 1ο: Οι αφορισμοί και οι "τυφλές πτήσεις" δεν αρμόζουν ούτε έχουν θέση στη σημερινή Ελλάδα
Συμπέρασμα 2ο: Ο ουσιαστικός και δημιουργικός διάλογος είναι προς το συμφέρον όλων

Παραμένει το αδιέξοδο στα μεταλλεία Χαλκιδικής

Διαμαρτυρία δασεργατών στο π. ΥΠΕΚΑ

Για τους 1.987 εργαζόμενους στα Μεταλλεία Χαλκιδικής η απόφαση του υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Ενέργειας και Περιβάλλοντος, Παναγιώτη Λαφαζάνη, να ανακαλέσει για επανέλεγχο δύο άδειες της μονάδας εμπλουτισμού στις Σκουριές, ξύπνησε τον εφιάλτη του 2002.

Μέχρι και τις 27 Φεβρουαρίου που ο υπουργός ανακάλεσε τις άδειες, δεν πίστευαν ότι η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα θέσει σε αβεβαιότητα την εργασία τους, παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις για ακύρωση της μονάδας και τις αντίστοιχες δηλώσεις Λαφαζάνη στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή. Είχαν εξάλλου συναντηθεί 4 φορές -σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου- με τον κ. Λαφαζάνη και είχε δεσμευτεί απέναντί τους ότι δεν θα προχωρήσει σε καμία κίνηση ερήμην τους. 

Οι ανησυχίες ενισχύθηκαν μετά την απόφαση του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΑΠΕΝ) να ελέγξει τη νομιμότητα των πρωτοκόλλων υλοτόμησης 300 στρεμμάτων που έχει πάρει η εταιρεία από το Δασαρχείο.

 Τελικά το υπουργείο διαπίστωσε ότι τα πρωτόκολλα είναι νόμιμα και το Δασαρχείο έδωσε την άδεια συνέχισης των εργασιών στην περιοχή Καρατζά. Η απόφαση αυτή έφερε σε δύσκολη θέση τον αναπληρωτή υπουργό Περιβάλλοντος Γιάννη Τσιρώνη που δέχτηκε επίθεση από το κόμμα του «Οικολόγοι Πράσινοι», καταγράφηκε όμως παράλληλα και ως προσπάθεια εξομάλυνσης του αδιεξόδου που έχει δημιουργηθεί και των σχέσεων κυβέρνησης και εταιρείας.

 Αυτό άρχισε να διαφαίνεται από τη συνάντηση που έκανε μέσα στο περασμένο Σαββατοκύριακο ο διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold κ. Πολ Ράιτ και η διοίκηση της «Ελληνικός Χρυσός» με τον υπουργό Παναγιώτη Λαφαζάνη και τον αναπληρωτή υπουργό Γιάννη Τσιρώνη. 

«Οι δύο υπουργοί δήλωσαν κατά τη συνάντηση την πρόθεσή τους να επισκεφτούν σύντομα την περιοχή, προκειμένου να σχηματίσουν μια πληρέστερη εικόνα, βλέποντας επιτόπου την κατάσταση και διεξάγοντας ουσιαστική συζήτηση με όλες τις πλευρές», ανέφερε το υπουργείο σε σχετική ανακοίνωσή του.

Πλήρες άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η αγωνία για το χρυσό...

Η πρωινή πάχνη καλύπτει ακόμη δρόμους και αυτοκίνητα στο Νεοχώρι Χαλκιδικής όταν ο Αντώνης Καραντώνας φοράει το κίτρινο μπουφάν με την επιγραφή «Hellas Gold»...

Είναι Κυριακή, ημέρα που δεν εργάζεται. Ανεβαίνει στο εργοτάξιο των Σκουριών στο όρος Κάκαβος. Εκεί περιμένουν και άλλοι συνάδελφοί του. «Πάμε να διεκδικήσουμε το ψωμί μας γιατί μερικοί κύριοι βολεμένοι θέλουν να κλείσουν το μεταλλείο μας» λέει ο 25χρονος μεταλλωρύχος.

 Για την ίδια ημέρα είχε προηγηθεί κάλεσμα για συγκέντρωση κατοίκων που αντιδρούν στην εξόρυξη χρυσού.

Τα τελευταία χρόνια η συνηθισμένη εικόνα ήταν να βγαίνουν στους δρόμους κυρίως οι πολέμιοι της επένδυσης. Ακόμη και τον Φεβρουάριο του 2013, όταν η αντιπαλότητα είχε φτάσει στο απόγειό της, οι μεταλλωρύχοι είχαν ακυρώσει τελευταία στιγμή μία συγκέντρωσή τους κατά αντιμεταλλευτικής κινητοποίησης. 

Σήμερα όμως, μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ –κόμμα που ως αντιπολίτευση είχε στηρίξει τις κινητοποιήσεις ενάντια στην εξόρυξη χρυσού– για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια τα δεδομένα στη Χαλκιδική αλλάζουν...

Πλήρες δημοσίευμα εδώ

Πέτρου Τζεφέρη: Εξόρυξη και μεταλλουργία χρυσού: Ναι σε όλα ή όχι σε όλα;

Με ρωτούν συχνά για την εξόρυξη του χρυσού, για τη μεταλλουργική τεχνολογία, για το αν πρέπει να προχωρήσει η επένδυση αυτή ή όχι. Στη Χαλκιδική, στη Θράκη και ενδεχομένως και αλλού. Και ζητούν την απάντηση με ένα μονολεκτικό «ναι» ή ένα «όχι»..

«Θα εξορύξουμε επιτέλους τα εξαιρετικά κοιτάσματα που έχουμε και θα βγάλουμε 450 τον. χρυσού (και πολλούς ακόμη ασημιού, χαλκού, μολύβδου κ.λπ.) προσθέτοντας σε απασχόληση και εθνικό πλούτο και μάλιστα χωρίς να διακυβεύουμε τίποτε;» ρωτούν οι μεν και απαντούν: «Ναι σε όλα», «Ναι στη χρυσή ανάπτυξη!».

“Θα καταστρέψουμε τα δάση μας, τους υδροφόρους ορίζοντες, τον τουρισμό μας, θα εξαθλιώσουμε τις τοπικές κοινωνίες, πώς θα διατηρηθούν οι τρεις πυλώνες της αειφορίας;” αναρωτιούνται οι δε και απαντούν επίσης με την ίδια βεβαιότητα: «Oχι σε όλα», «Όχι στον χρυσό θάνατο!».

Ας πούμε λοιπόν ορισμένα πράγματα, χωρίς πάθος αλλά κυρίως χωρίς αυταπάτες και προκαταλήψεις:

Πλήρες άρθρο εδώ

Ποιος μας παίρνει τον χρυσοφόρο πυρίτη;

Με λένε χρυσοφόρο πυρίτη και στα 2013-2014 οδεύω προς την Κίνα... Ευελπιστώ κάποτε να μένω στον τόπο μου την Ελλάδα και να παράγω ουγκιές... Ουγκιές από χρυσάφι!

Σύμφωνα με τα στατιστικά για τον Ορυκτό Πλούτο που τηρεί σε ετήσια βάση το ΥΠΕΚΑ, εντός του 2013 η εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΑΕ κατεργάστηκε 552,6 χιλ. τον. παλαιού τέλματος της περιοχής Ολυμπιάδας, από την οποία προήλθαν περίπου 64.837 τον. συμπυκνώματος χρυσοφόρου αρσενοπυρίτη, με μέση σύσταση Ag= 40,52 gr/τον. και Au=22,50 gr/τον. Η κατεργασία αυτή έγινε στο πλαίσιο αποκατάστασης του περιβάλλοντος της περιοχής Ολυμπιάδας στη Χαλκιδική από τις παλαιές μεταλλευτικές εκμεταλλεύσεις. Από το συμπύκνωμα αυτό διατέθηκαν στην Κίνα 49.832 τον. αξίας 21,3 εκατ. ευρώ. Οι Κινέζοι κατεργάζονται το συμπύκνωμα αυτό και παράγουν χρυσό.

Αν η κατεργασία του αρσενοπυρίτη γινόταν στον τόπο μας θα μπορούσαν να παραχθούν πάνω από 50 χιλ. ουγκιές χρυσού, μόνο για το 2013. Η ιδιαίτερη σημειολογία είναι ότι η χώρα μας θα μπορούσε -για πρώτη φορά στα νεότερα χρόνια- να καταστεί παραγωγός χρυσού, και μάλιστα από εργασίες αποκατάστασης περιβάλλοντος οι οποίες λαμβάνουν χώρα στα 265 στρέμματα των τελμάτων της παλαιάς εκμετάλλευσης στην Ολυμπιάδα, όπου περιέχονται συνολικά πάνω από 2,4 Mt χρυσοφόρου πυρίτη. Δηλαδή, θα επιτυγχάναμε ταυτόχρονα και αποκατάσταση περιβάλλοντος και παραγωγή χρυσού!

Δυστυχώς, οι χρυσοφόροι πυρίτες, εξαιτίας της μη ύπαρξης μεταλλουργικής μονάδας παραγωγής χρυσού στον τόπο μας, εξάγονται στην Κίνα και την υπεραξία καρπούται η χώρα αυτή.

H συνέχεια στο protagon.gr

Πολυμεταλλικά Θειούχα Μεταλλεύματα στην Βόρειο Ελλάδα: το χρυσό σκαληνό τρίγωνο

RMUD Polymetallic Sulphide Ores 20140617 by tzeferisp

Το «χρυσό» σκαλινό τρίγωνο που περικλείει το δημιουργικό κομμάτι της Ελληνικής Μεταλλείας του σήμερα και το δυναμικό της αύριο, έχει μεταλλοφόρες γωνίες όπου βρίσκονται:

•  η Χαλκιδική με τις Σκουριές και την Ολυμπιάδα, που κάνουν το χαλκό, το μόλυβδο και τον ψευδάργυρο να λάμπουν σαν άργυρος, πλατίνα, αλλά πάνω από όλα σαν χρυσός, 
•  η Θράκη, με τις Σάππες, το Πέραμα, την Κίρκη, το Καλιντήρη να δικαιώνουν ολοένα και περισσότερο την φήμη τους, ότι ο χρυσός κρύβει χαλκό, αντιμόνιο και άλλα μέταλλα, 
•  το Άγκιστρο, που με επικεφαλής τα Μαύρα Λιθάρια, αποτελεί τη νέα «χρυσή» ευκαιρία για δυναμικά απόθέματα μεταλλικών κοιτασμάτων.

Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν μια χώρα και μια γεωγραφική ενότητα ή περιοχή να αγνοήσουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες που διαθέτουν? Δεν είναι καιρός να μάθουν όλοι οι πολίτες ότι ο ελληνικός ορυκτός πλούτος είναι εδώ για να δώσει λύσεις σε αρκετά από τα σημερινά προβλήματα? Να καταλάβουν δηλαδή ότι οι Σκουριές, μαζί με το άλλο κοιτασματολογικό δυναμικό στις τρεις γωνίες και το εσωτερικό του «τριγώνου», να κάνουν το «μεταλλευτικό» μέλλον στην Ελλάδα να λάμπει σαν ”χρυσός”;  [Ν. Αρβανιτίδης]

Εργα αποκατάστασης Ολυμπιάδας