Η Πράσινη Ανάπτυξη και οι Σπάνιες Γαίες

Π. Γ. Tζεφέρης (2009) : &qu... by PETROS TZEFERIS on Scribd

Ο,τι είναι «πράσινο» δεν είναι αυτομάτως και πράσινη ανάπτυξη

Ενα γήπεδο γκολφ μπορεί να είναι πράσινο, δεν είναι όμως «πράσινη πολιτική» η επιλογή του. Αντίστροφα, ένα λατομείο δεν είναι πράσινο, μπορεί όμως να γίνει απολύτως «πράσινο», αφού μάλιστα εκμεταλλευτούμε επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου τον εν ενεργεία χρόνο ζωής του πριν το αποδώσουμε σε άλλη χρήση.

Πράσινη ανάπτυξη δεν σημαίνει ένα a priori όχι στην πρωτογενή παραγωγή και εστίαση μόνο στην πράσινη επιχειρηματικότητα του τριτογενούς τομέα. Πράσινη ανάπτυξη δεν σημαίνει όχι στην εξόρυξη προϊόντων που ούτως η άλλως αποτελούν τη βάση για το ψηφιακό και οικολογικό μας μέλλον: το πυρίτιο (Si των Φ/Β και της τεχνολογίας πληροφορικής), το νεοδύμιο (Nd, των ανεμογεννητριών και των σκληρών δίσκων), το ταντάλιο (Ta, των κινητών μας αλλά και του σφοδρού πολέμου στο Κονγκό), το δυσπρόσιο (Dy, των υβρδικών αυτοκινήτων), το αλουμίνιο και ο χαλκός (των ενσύρματων και ασύρματων δικτύων) κλπ.

Πράσινη ανάπτυξη δεν σημαίνει «να μην κόβεται κανένα δέντρο ποτέ», να «μην γίνονται αιολικά πάρκα στα βουνά και μεταλλεία σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως δασικές». Πολλοί θεωρούν ότι οι μη ανανεούμενοι πόροι πρέπει να εξαιρεθούν από τα σχέδια βιώσιμης ανάπτυξης. Εντούτοις, η διαχείριση μη ανανεούμενων πόρων, όπως οι ορυκτοί, μπορεί να είναι βιώσιμη όταν καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε οπουδήποτε εξόρυξη, όταν εφαρμόζουμε διαχειριστικά συστήματα «βιομηχανικής οικολογίας» και «συμβίωσης» σεβόμενοι τους κύκλους της ζωής και της φύσης, όταν εξαντλούμε τους κύκλους ζωής των παραγόμενων προϊόντων και όταν ανακυκλώνουμε τα προϊόντα στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.

[Τζεφέρης Πέτρος][tzeferis Peter]

Αρθρο Π Τζεφέρη: Ο πεντάλογος της Πράσινης Ανάπτυξης

Πράσινη ανάπτυξη δεν σημαίνει «ΑΠΕ παντού»!

Πράσινη ανάπτυξη δεν σημαίνει «ΑΠΕ παντού», να στραφούμε δηλ. στις ΑΠΕ ανεξέλεγκτα και με οποιδήποτε κόστος, αλλά να επενδύσουμε σε πολιτικές και τεχνολογίες που μετατρέπουν τις ΑΠΕ σε ανταγωνιστικές πηγές ενέργειας.

Οι ΑΠΕ και η Πράσινη Ανάπτυξη δεν αποτελούν μονόδρομο, αποτελούν σαφώς την βέλτιστη λύση αλλά απαιτούν προσοχή. Το μέλλον γράφεται με άνεμο και ήλιο, όμως οι ΑΠΕ μπορεί υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν σε οικονομικά αδιέξοδα αν οι τεχνολογικές μας επιλογές είναι λανθασμένες ή αν δεν προσέξουμε και τις επιβάλλουμε ως μονοκαλλιέργεια ενεργειακής ανάπτυξης.

Κι ακόμη δεν φτάνει μόνο να εγκαταστήσουμε ΑΠΕ εκεί που προβλέπεται, αλλά πρέπει να κατασκευάζουμε και τον εξοπλισμό στη χώρα μας, ώστε να αυξήσουμε την προστιθέμενη αξία και να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας και μάλιστα κατά προτίμηση υψηλής εξειδίκευσης που θα μπορεί επίσης να παρέχεται στη χώρα μας.

Η νέα έκθεση του ΣΕΕΣ (2009), εκτιμά το μέγιστο ποσοστό διείσδυσης των ΑΠΕ στην ηλεκτροπαραγωγή για το 2020, περίπου στο 30%, στόχος ιδιαίτερα φιλόδοξος για τους σημερινούς ρυθμούς (σήμερα είμαστε λίγο κάτω από το 10% συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων ΥΗΣ).
Παράλληλα, χαρακτηρίζει ως «εξωπραγματικό επενδυτικό ενδιαφέρον» τις πολλές αιτήσεις για άδειες παραγωγής (υπερβαίνουν τα 50 χιλιάδες MW) και προτείνει την επιλογή των πλέον αποδοτικών έργων μέχρι της ισχύος που επιτρέπει η ευστάθεια του συστήματος. H ισχύς αυτή διείσδυσης των ΑΠΕ (πλην των μεγάλων ΥΗΣ) ορίζεται από το ΣEEΣ στα 6.500 MW καθώς από εκεί και πάνω απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις σε υποδομή δικτύων.
Γιατί όμως να μην γίνουν κι αυτές οι επενδύσεις;
(συνεχίζεται)

[τζεφέρης πέτρος][tzeferis peter]
Αρθρο Π Τζεφέρη: Ο πεντάλογος της Πράσινης Ανάπτυξης

Πράσινη ανάπτυξη ναι, αλλά επιτέλους ανάπτυξη!

Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι η «πράσινη» ανάπτυξη αποτελεί πλέον συστατικό στοιχείο του πολιτικού μας λόγου καθώς όλα τα πολιτικά κόμματα καταπιάνονται με το ζήτημα αντιμετωπίζοντας επιτέλους το περιβάλλον ως «αναπτυξιακό πόρο» και όχι ως «αναστολέα» της ανάπτυξης.
Ομως η πράσινη ανάπτυξη δεν (πρέπει να) είναι επικοινωνιακή καραμέλα. Πρέπει να ξεπεραστεί το επικοινωνιακό επίπεδο και να περάσουμε σε ανάπτυξη επιτέλους! Δυστυχώς, οι επικοινωνιακές ανακαινίσεις της πρόσοψης, ώστε να φαίνεται πράσινη, δεν αποτελούν «διατηρήσιμη» (sustainable) λύση. Ούτε το οικο-υποκριτικό "πρασίνισμα" που οδηγεί σε νέα καταναλωτική μανία (οικο-υποκρισία, eco craziness).
Τα τελευταία χρόνια η «αειφορία» και η «περιβαλλοντική προστασία» συνάδουν με την απο-ανάπτυξη την οποία πολλά οικολογικά κινήματα θεωρούν ως τη μοναδική απάντηση στην οικολογική και οικονομική κρίση. Όμως το «αειφόρο τίποτε» δεν τρώγεται, ούτε πολυμερίζεται, ούτε μεταφέρεται στις επόμενες γενιές. Ηδη όλοι οι τομείς της πρωτογενούς παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, δασοκομία, εξόρυξη κλπ) θεωρούνται αντι-οικολογικοί και ήδη βρίσκονται στα φάσμα της εγκατάλειψης οδηγώντας την περιφέρεια σε μαρασμό, ενώ παράλληλα δίνουν τη θέση τους στο μαζικό (και όχι ποιοτικό) τουρισμό με όλα τα συμπαρομαρτούντα.. Όμως η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού δεν αποτελεί επίσης διατηρήσιμη λύση..
Το ζητούμενο είναι μια εναλλακτική βιώσιμη λύση που θα ανασυγκροτήσει την πρωτογενή παραγωγή και θα δρομολογήσει τη μετάβαση προς την βιώσιμη κοινωνία. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν απαιτεί απλώς μια στρατηγική "πράσινης ανάπτυξης" αλλά μια ολοκληρωμένη στρατηγική που μπορεί να γίνει πράξη με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια, συγκεκριμένες πολιτικές αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες από τον καθένα μας και όχι με επικοινωνιακούς βαρύγδουπους τίτλους. Η πράσινη ανάπτυξη είναι το σύνθημα, είναι αν θέλετε η «σημαία ευκαιρίας», όμως πίσω από αυτήν πρέπει να υπάρχει το όραμα αλλά και η ουσιαστική 30 χρονη και πλέον παρακαταθήκη της βιώσιμης ανάπτυξης.
[συνεχίζεται..]
[Τζεφέρης Πέτρος] [by Tzeferis peter]

Αρθρο Π Τζεφέρη: Ο πεντάλογος της Πράσινης Ανάπτυξης

Πράσινος, μπλε ή καφέ πλανήτης; Η μήπως μόνο βιώσιμος;

Ο οικολογικός τρόπος ζωής έχει γίνει πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό. Κάθε πολιτική ατζέντα περιέχει την πράσινη ανάπτυξη, χωρίς φυσικά να την ορίζει ούτε να βασανίζεται πολύ για την σχέση της με την βιώσιμη ανάπτυξη. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, σχεδιαστές, άνθρωποι του θεάματος γενικότερα διακηρύσσουν σε κάθε ευκαιρία τα «πράσινα» πιστεύω τους και τις οικολογικές τους πεποιθήσεις. Πράσινες στέγες, πράσινα σπίτια και ρoύχα, πράσινα αυτοκίνητα και πράσινη οδήγηση, πράσινα βιολογικά προϊόντα, πράσινες εκδηλώσεις, πράσινα φεστιβαλ, πράσινοι σταρ, πράσινοι γάμοι… Ακομη και πράσινη ταφή , ταφή στο απέραντο της θάλασσας αποτελεί την τελευταία μόδα της επέλασης του πράσινου που αλώνει ακόμη και το τελευταίο κεφάλαιo της ζωής του ανθρώπου. Όλα πράσινα λοιπόν. Και ό,τι δεν μπορεί να γίνει το βάφουμε πράσινο..

H φετινή Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλλοντος βρίσκει τον πολίτη απορημένο από το πόσο μοδάτη είναι η πράσινη ανάπτυξη.. Αν δεχτούμε οτι τίποτε από όσα λέγονται, γράφονται και γίνονται δεν αποτελούν σενάρια κάποιου σατανικού μάρκετινγκ αλλά προέρχονται από ένα αληθινό ενδιαφέρον, τοτε οφείλουμε να ικανοποιηθούμε απο όλο αυτό το eco crazyness..

Μόδα; Και μόδα. Και περιστασιακά. Και μεμονομένα. Ευπρόσδεκτος λοιπόν αν κάποιος ασχολείται με το περιβάλλον, ακόμη κι αν αυτό γίνεται επειδή είναι στη μόδα. Πόσο όμως αξιόπιστος μπορεί να είναι κάποιος που πάει να φυτέψει δέντρα επειδή για τον ίδιο λόγο πάει και το κορίτσι που του αρέσει; To πράσινο είναι πράσινο ανεξάρτητα απο το αν "φυτεύεται" με οικολογική συνείδηση ή χωρίς θα πουν κάποιοι.. Αρκεί να συμβάλουμε στο στόχο των 7 δισ. δέντρων που έχει βάλει ο ΟΗΕ για το χρόνο αυτό..

Εχω μια απορία όμως: αν μια μέρα πάψει να αρέσκεται στο συγκεκριμένο κορίτσι, τί γίνεται τότε; Αν το κορίτσι γίνει μπλέ ή καφετί θα συνεχίσει ο φίλος μας να διατηρεί την οικολογική του συνείδηση;

Πράσινος λοιπόν ή μπλε ή καφέ πλανήτης; Η μήπως μόνο βιώσιμος; Μήπως το αν ο πλανήτης είναι πράσινος ή μπλέ ή καφέ θα πρέπει να μας απασχολήσει λίγο παραμέσα από την επιδερμίδα;

Στις εκλογές για την ευρώπη ψηφίζουμε και για το κλίμα... οχι φυσικά για έναν πράσινο πλανήτη, όπως όλοι μας κανοναρχούν, προσπαθώντας να πείσουν για το όμορφο χρώμα του γενικόλογου κατά τα άλλα οράματός τους... Ο πλανήτης μας δυστυχώς,με δεδομένη την αναπτυξιακή του πορεία και δυναμική, δεν μπορεί παρά να είναι ..γκρίζος. Ψηφίζουμε όμως για αυτούς που είναι ειλικρινείς μαζί μας, δεν μας λένε μισόλογα ή μεγάλα ψεύτικα λόγια, αλλά έστω μικρές ή στατιστικές αλήθειες. Και που έχουν διαχειριστικά πρότυπα να εφαρμόσουν για έναν πλανήτη περισσότερο βιώσιμο. Το όραμα υπάρχει και δεν έχει χρώμα, έχει όμως ουσία: ένας πλανήτης, μια ζωή περισσότερο βιώσιμη.. ενας αξιοβίωτος βίος![Πέτρος Τζεφέρης][tzeferis peter]