Μεταλλευτικός και Λατομικός Κλάδος: βιώσιμη ανάπτυξη ή αειφόρο τίποτε;

Π. Γ. Tζεφέρης (2005) : "Μεταλλευτικός και Λατομικός Κλάδος: βιώσιμη ανάπτυξη ή αειφόρο τίποτε” by tzeferisp on Scribd

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Η Ελλάδα ουραγός ως εξορυκτικός επενδυτικός προορισμός για μια ακόμη φορά [2015]

Στην ετήσια έρευνα 2015 του Ινστιτούτου Fraser του Καναδά (εκδίδεται συνεχώς από το 1997), η οποία διεξήχθη μεταξύ 3800 μεταλλευτικών επιχειρήσεων διεθνώς, η Δυτ. Αυστραλία αναδείχθηκε ως ο πιο "φιλόξενος" τόπος για μεταλλευτικές επενδύσεις(μεταξύ 109 διεθνών προορισμών και απαντήσεις προερχόμενες από 449 εξορυκτικές επιχειρήσεις) ενώ η La Rioja (Αργεντινή) αξιολογείται ως ο πλέον ακατάλληλος τόπος για την ανάπτυξη εξορυκτικών επιχειρήσεων.

Μαζί με τη Δυτ. Αυστραλία που πέρασε πρώτη από την 4η θέση που κατείχε το 2014, οι 10 πρώτες χώρες/περιοχές στην κατάταξη δηλ. με τον μεγαλύτερο δείκτη ελκυστικότητας επενδύσεων (Investment Attractiveness Index), ήταν οι ακόλουθες: Σασκάτσουαν (Saskatchewan), Νεβάδα, Ιρλανδία (ανέβηκε δέκα θεσεις), Φινλανδία (είχε μονοπωλήσει την πρώτη θέση στο παρελθόν), Αλάσκα, Northern Territory, Κεμπέκ, Γιούτα και Νότια Αυστραλία.

Επίσης, στο κάτω μέρος, οι 10 τελευταίες χώρες (αρχίζοντας με τη χειρότερη), είναι: La Rioja (αργεντινή) η οποία αντικατέστησε την Βενεζουέλα, Βενεζουέλα, Ονδούρα, Ελλάδα, Νήσοι Σολομώντος, Chubut (Αργεντινή), Guinea (Conakry), Κένυα, Mendoza και Rio Negro.

Η Ελλάδα, λοιπόν, με βάση το Δείκτη Ελκυστικότητας Επενδύσεων κατατάσσεται στην 106η θέση σε σύνολο 109 κρινομένων (106/109) μπαίνοντας στη λίστα των 10 ουραγών, κάτι που είχε καταφέρει να αποφύγει πέρυσι (ως καταταγείσα 12η από το τέλος). Η θέση αυτή για το 2015 (αλλά και 2014) αποτελεί σημαντική υποχώρηση σε σχέση με το 2013, οπότε η Ελλάδα ήταν 84η σε σύνολο 112 χωρών (84/112).

Πλήρες άρθρο εδώ 

Στηρίζοντας τους ορυκτούς πόρους για το μέλλον της Ελλάδας

[του Σωτήρη Καμενόπουλου ]

Με περισσή χαρά διάβασα το εξαιρετικό άρθρο της Περιφερειάρχη Αττικής κυρίας Ρένας Δούρου που δημοσιεύθηκε στο Huffington Post στις 6/10/2015. Το άρθρο είχε τίτλο «Στηρίζοντας την Αττική για το μέλλον της Ελλάδας».

Το άρθρο της κυρίας Δούρου συνοδευόταν από μία πολύ όμορφη φωτογραφία προερχόμενη από τη νότια πρόσταση του Ερεχθείου στην Ακρόπολη όπου στέκεται το ομοίωμα μίας εκ των Καρυάτιδων με φόντο την Αθήνα. (H επιλογή της φωτογραφίας φαντάζομαι πως δεν έγινε από την κ. Δούρου, ωστόσο αυτό δεν αλλάζει τη σημασία της παρουσίας της Ακρόπολης κάτω από καθάριο Αττικό ήλιο!).

Η Ακρόπολη, η οποία αποτελεί ένα από τα 7 θαύματα του κόσμου και κοσμεί την πόλη της Αθήνας εδώ και αιώνες, κατασκευάσθηκε με χρήματα τα οποία προήλθαν αν όχι εξ ολοκλήρου, αλλά σε μεγάλο ποσοστό οπωσδήποτε, από την εκμετάλλευση των ορυχείων του Λαυρίου. Το μεγαλείο της Αρχαίας Αθήνας ως οικονομικό, φιλοσοφικό, και επιστημονικό μοντέλο, η δημιουργία του περίφημου Αθηναϊκού στόλου και η νίκη των Ελλήνων στους Περσικούς πολέμους στηρίχθηκαν στον πλούτο που δημιουργήθηκε από την εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων. Αυτό το γεγονός είναι αναμφισβήτητο επιστημονικά. Έχετε σκεφθεί πως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα βιώσιμης ανάπτυξης ορυκτών πόρων αποτελεί το παράδειγμα των ορυχείων Λαυρίου και της Ακρόπολης; Όταν κάποιος/α κοιτάζει τη φωτογραφία της Ακρόπολης αμέσως στο νου του/της έρχονται λέξεις όπως: Φιλοσοφία, Αστρονομία, Λογική, Μαθηματικά, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, Φυσική, Ψυχολογία, και Ιατρική.

Έχετε σκεφθεί το μέγεθος του παγκόσμιου και Ελληνικού πλούτου, υλικού και άϋλου, που έχει παραχθεί, και συνεχίζει να παράγεται διαρκώς τα τελευταία 3500 χρόνια, από την Ακρόπολη; Έχετε σκεφθεί πόσες εκατομμύρια θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί ανά τους αιώνες από την ύπαρξη της Ακρόπολης; Πόσα εκατομμύρια οικογένειες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχουν αποκομίσει έμμεσα ή άμεσα, κάποιο οικονομικό όφελος από την ύπαρξη της Ακρόπολης;

Για να κατανοήσετε πως θα ήταν η Αθήνα χωρίς την Ακρόπολη δείτε τις δύο εικόνες. Η Εικόνα 2 είναι η «Μεγάλη Εικόνα» της Αθήνας χωρίς την Ακρόπολη, χωρίς την αξιοποίηση των ορυκτών πόρων του Λαυρίου. Ας μην έχουμε αμφιβολίες: χωρίς την αξιοποίηση των ορυκτών πόρων του Λαυρίου στη θέση της Ακρόπολης στον Ιερό Βράχο θα υπήρχαν πολυκατοικίες...Αυτές θα αντικρύζαμε μέρα-νύχτα...

Η συνέχεια του άρθρου στο http://www.huffingtonpost.gr


Σχόλιο. Ας επιτραπεί να σχολιάσουμε στο ενδιαφέρον  κείμενο του κ. Καμενόπουλου, ότι και η δεύτερη φωτογραφία της Αθήνας αφορά αξιοποίηση των ορυκτών πρώτων υλών, των αδρανών υλικών, του τσιμέντου, του μαρμάρου κλπ. συνεπώς δεν είναι η χρήση των ορυκτών πρώτων υλών η ειδοποιός διαφορά. Και δυστυχώς τις πολυκατοικίες αυτές αντικρίζουμε μέρα-μέρα..ανεξάρτητα από την διακριτική παρουσία της ακρόπολης..  Η Ακρόπολη αποτελεί ένα πολυσύνθετο παγκόσμιο προϊόν/γεγονός που δεν εξαντλείται μόνο στο sustainable mining. Είναι αλήθεια ότι σήμερα "ουδείς θα μπορούσε να χτίσει τον Παρθενώνα", όχι φυσικά επειδή δεν διαχειριζόμαστε ορθολογικά και βιώσιμα τους ορυκτούς μας πόρους, αλλά για πολλούς άλλους λόγους:

Σήμερα ουδείς θα μπορούσε να χτίσει τον Παρθενώνα!

Η ακρόπολη ως ένα πανανθρώπινο γεγονός όντως στηρίχθηκε στο οικονομικό μεταλλευτικό θαύμα του Λαυρίου και στο λεγόμενο πρότυπο της ασθενούς βιωσιμότητας. Και ήταν -μεταξύ πολλών άλλων- μια επιτυχής εφαρμογή ασθενούς βιωσιμότητας, όπως σήμερα πχ. το pention fund της νορβηγίας κλπ. Ομως τέτοιες ακροπόλεις δεν βγαίνουν καθημερινά είτε με sustainable mining είτε χωρίς...

Από την άλλη, η βιώσιμη ανάπτυξη, η ανάπτυξη γενικότερα, θέλει "κότσια" και δεν είναι ένα μονομερές αποτέλεσμα ενός ανθρώπου, ενός τομέα, μιας μόνης πολιτικής βούλησης, ενός σύγχρονου αναπτυξιακού νόμου. Πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα μαζί. Εχει να κάνει με την αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, με την ύπαρξη κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού, τη λειτουργία υποδομών, τη δημιουργία σύγχρονου θεσμικού πλαισίου, την κουλτούρα μιας κοινωνίας.

Τέλος υπενθυμίζουμε once again ότι η χρήση του όρου "ορυκτοί πόροι" δεν είναι δόκιμη και καλό είναι να την αποφεύγουμε. Καλύτερα ο όρος Ορυκτές Πρώτες Υλες (ΟΠΥ) 

Η ετυμολογία των Ορυκτών Πόρων 

[Π. Τζεφέρης]

Πέτρου Τζεφέρη: Τα μεταλλεία μάς φταίνε;

Tα μεταλλεία και η μεταλλευτική δραστηριότητα υπάρχουν όσο υπάρχει και ο άνθρωπος. Υπάρχουν για να εγγυώνται το status της ζωής και του πολιτισμού μας, αυτόν που έχουμε επιλέξει για να πορευόμαστε. Οτιδήποτε δεν μπορεί να παραχθεί βιολογικά πρέπει να εξορυχθεί...

Σε όποιο μέρος της υφηλίου κι αν ζούμε, κάθε φορά που μαγειρεύουμε, τρώμε, πίνουμε, πλένουμε ή πλενόμαστε, γράφουμε, σερφάρουμε στο διαδίκτυο, ζωγραφίζουμε ή ταξιδεύουμε, υπάρχει η βεβαιότητα ότι μεταχειριζόμαστε κάτι που έχει ορυκτή προέλευση. Τα ορυκτά ζουν μαζί μας, όσο κι αν εμείς επιμένουμε να μην αντιλαμβανόμαστε την προέλευσή τους!

Η εξόρυξη δεν είναι εμμονή, είναι μια καθημερινή πράξη. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα αρχής, δεν τίθεται θέμα διακύβευσης της εξορυκτικής δραστηριότητας. Το μόνο θέμα που τίθεται και τίθεται δυναμικά και επιτακτικά, είναι πώς θα επιτύχουμε ώστε αυτή η δραστηριότητα (όπως και κάθε άλλη) να είναι βιώσιμη, συμβατή με τη ζωή μας καθώς και εκείνη των επόμενων γενεών. Η βιωσιμότητα είναι το πραγματικό διακύβευμα και όχι φυσικά τα μεταλλεία... Και αντί να έχουμε ανασκουμπωθεί και να ασχολούμαστε ΜΟΝΟ με αυτό, έχουμε βάλει στοίχημα να ανατρέψουμε τα πάντα...

Πλήρες άρθρο εδώ

Ινστιτούτο Fraser: 12η από το τέλος η Ελλάδα ως εξορυκτικός επενδυτικός προορισμός για το 2014

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by tzeferis Petros]

Στην ετήσια έρευνα 2014 του Ινστιτούτου Fraser του Καναδά (εκδίδεται συνεχώς από το 1997), η οποία διεξηχθη μεταξύ 4200 μεταλλευτικών επιχειρήσεων διεθνώς, η Φινλανδία αναδείχθηκε ως ο πιο "φιλόξενος" τόπος για μεταλλευτικές επενδύσεις (μεταξύ 122 διεθνών προορισμών και απαντήσεις προερχόμενες από 485 εξορυκτικές επιχειρήσεις)  ενώ η Μαλαισία  αξιολογείται ως ο πλέον ακατάλληλος τόπος για την ανάπτυξη εξορυκτικών επιχειρήσεων.

FRASER INSTITUTE ANNUAL Survey of Mining Companies 2014 by tzeferisp

Μαζί με τη Φινλανδία που ήταν πρώτη και το 2012, οι 10 πρώτες χώρες/περιοχές στην κατάταξη δηλ. με τον μεγαλύτερο δείκτη ελκυστικότητας εεπενδύσεων (Investment Attractiveness Index), ήταν οι ακόλουθες: Σασκάτσουαν (Saskatchewan), Νεβάδα, Μανιτόμπα, Δυτική Αυστραλία,  Κεμπέκ, Ουαϊόμινγκ, Νέα Γη και Λαμπραντόρ, Γιούκον και Αλάσκα. Αξίζει να δει κανείς  τη σειρά και λίγο παρακάτω: Ιρλανδία, Σουηδία, Χιλή, Γιούτα.

Επίσης, στο κάτω μέρος, οι 10 τελευταίες χώρες (αρχίζοντας με τη χειρότερη), είναι: Μαλαισία, Ουγγαρία, Κένυα, Ονδούρα, Νήσοι Σολομώντος, Αίγυπτος, Γουατεμάλα, Βουλγαρία, Νιγηρία και το Σουδάν. Συνεχίζοντας από κάτω προς τα πάνω: Ρουμανία, Ελλάδα.

Η Ελλάδα, λοιπόν, με βάση το Δείκτη Ελκυστικότητας Επενδύσεων κατατάσσεται στην 111η θέση σε σύνολο 122 κρινομένων (111/122) αποφεύγοντας ως 12η από το τέλος για λίγο να συμπεριληφθεί στην τελευταία δεκάδα, όπως είχε γίνει το 2012. Η θέση αυτή για το 2014 αποτελεί σημαντική υποχώρηση σε σχέση με το 2013, οπότε η Ελλάδα ήταν 84η σε σύνολο 112 χωρών (84/112).

Πλήρες άρθρο εδώ

Εξορυκτική δραστηριότητα και H&S της εργασίας

Σε έναν κλάδο που παρουσιάζει αναγκαστική χωρική συγκέντρωση σε συγκεκριμένους τόπους λόγω της άμεσης εξάρτησης από το προϊόν εκμετάλλευσης («κοίτασμα») κι ακόμη εμπλέκει φυσικούς, χημικούς και βιολογικούς παράγοντες κατά την εκτέλεση των εργασιών (θόρυβος, δονήσεις, μικροκλίμα, σκόνη, αυξημένη κυκλοφορία οχημάτων κ.ά.) είναι αναμενόμενο να υπάρχουν οχλήσεις αλλά και κίνδυνοι που σχετίζονται με την επαγγελματική ασφάλεια και υγεία.

Οι βασικές έννοιες της επαγγελματικής ασφάλειας και υγείας, η εκτίμηση και διαχείριση των κινδύνων που παρουσιάζονται συχνά στις εξορυκτικές βιομηχανίες (π.χ. κατά τις εκσκαφές, τη φόρτωση και τη μεταφορά υλικών, από εκρήξεις ή καταπλακώσεις κλπ), ο έλεγχος και η παρακολούθηση μέτρων προστασίας, η υφιστάμενη νομοθεσία αλλά και οι ευρωπαϊκές οδηγίες, θα πρέπει να εξετάζονται σε καθημερινή βάση στους εργασιακούς χώρους.

Σχετικά με τις δονήσεις και τα εκρηκτικά, η άποψη ότι η χρήση τους στους λατομικούς χώρους είναι από τις πιο επικίνδυνες δραστηριότητες όχι μόνο για τους άμεσα εμπλεκόμενους αλλά και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους καθώς και τους περιοίκους, διερχομένους κλπ., είναι λανθασμένη και έχει βλάψει σημαντικά την εικόνα του κλάδου. H αλήθεια είναι ότι η τεχνολογία των εκρηκτικών υλών έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε σε συνδυασμό με τις προσπάθειες της μεταλλευτικής βιομηχανίας, των κατασκευαστών καθώς και της πολιτείας, έχει βελτιωθεί σημαντικά το επίπεδο ασφάλειας στους εξορυκτικούς χώρους, τουλάχιστον όσο αφορά τη χρήση τους. Στην Ελλάδα, τα τελευταία 15 χρόνια έχουν συμβεί πάνω από 100 θανατηφόρα ατυχήματα σε εργαζόμενους στους μεταλλευτικούς και λατομικούς χώρους εξόρυξης (ΜΟ τελευταίας 20ετίας:7), και από αυτά μόνο 4 οφείλονταν στην χρήση εκρηκτικών. Τα εκρηκτικά λοιπόν, είναι επικίνδυνα μόνο σε χέρια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν να τα χρησιμοποιούν κι εκείνο που θα πρέπει κυρίως να προβληματίσει είναι ότι τα τυχόν ατυχήματα χαρακτηρίζονται από υψηλή ένταση συνεπειών που μπορεί να είναι πολύ σοβαρές έως καταστρεπτικές.

Σύμφωνα με πρόσφατες (2009) αναφορές των χωρών μελών της ΕΕ σχετικά με τα αποτελέσματα εφαρμογής των οδηγιών 92/91/ΕΕ και 92/104/ΕΕ για την ασφάλεια της εργασίας στον εξορυκτικό τομέα κέθε Κ-Μ, προέκυψαν τα εξής:

• Ο δείκτης συχνότητας των ατυχημάτων έχει μειωθεί, όμως τα επίπεδα είναι ακόμα μη αποδεκτά.
• Ενώ στις μεγάλες και μεσαίες εξορυκτικές επιχειρήσεις έχουμε πολύ καλά αποτελέσματα, στις μικρές η κατάσταση παραμένει προβληματική, κυρίως επειδή εκεί δεν διατίθενται υποδομές για την άσκηση αποτελεσματικής πολιτικής για την υγεία και την ασφάλεια.
• Υπάρχει αύξηση στους δείκτες ατυχημάτων που συμβαίνουν σε εργαζόμενους εργολαβικών επιχειρήσεων, με κύριες αιτίες την έλλειψη επαρκούς εκπαίδευσης και ειδίκευσης καθώς και δυσκολίας γλωσσικής επικοινωνίας στις περιπτώσεις αλλοδαπών.

• Τα θέματα ασφάλειας παρακολουθούνται σχετικά ικανοποιητικά, όμως για τα θέματα υγιεινής και συγκεκριμένα για τις επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων, μιας σειράς παραγόντων όπως η σκόνη, ο θόρυβος, οι υψηλές ή/και χαμηλές θερμοκρασίες, οι δονήσεις, κ.λ.π. δεν υπάρχουν στοιχεία.

Για να βελτιωθεί η κατάσταση στην ΕΕ, η κοινοτική στρατηγική για το 2007-12 ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν εθνικές στρατηγικές θέτοντας ποσοτικούς στόχους για τη μείωση των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών, να επικεντρωθούν σε τομείς και εταιρείες με το χειρότερο ιστορικό, και να εστιάσουν την προσοχή τους στους πιο κοινούς κινδύνους και στους πιο ευάλωτους εργαζόμενους.


Στον τόπο μας, η οδηγία 92/104/ΕΟΚ έχει μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο (με την ΥΑ Δ7/ΑΦ1/14080/732/96, ΦΕΚ 771/Β/28.8.1996), ο αναμορφωμένος ΚΜΛΕ από μέρα σε μέρα θα εκτεθεί σε δημόσια διαβούλευση   ενώ μια εικόνα (ελλειπτική είναι αλήθεια) για το θέμα δίνουν τα παρακείμενα διαγράμματα που αφορούν μόνο τα θανατηφόρα ατυχήματα της τελευταίας εικοσαετίας (αριθμητική, γεωγραφική κατανομή αλλά και κατανομή με βάση το είδος των εργασιών, εργολαβικές ή μη για την τελευταία πενταετία).

Στοιχεία που αφορούν γενικότερα τα εργατικά ατυχήματα στον τόπο μας και οχι μόνο του εξορυκτικού τομέα,  μπορεί να αντλήσει κανείς και από τις εκθέσεις πεπραγμένων του Σ.ΕΠ.Ε (Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας) :

          ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ Σ.ΕΠ.Ε. 2009

Όπως προκύπτει από τον παραπάνω πίνακα, το 2009 δηλώθηκαν 6.381 ατυχήματα στις υπηρεσίες του Σ.ΕΠ.Ε., έναντι 6.657 το 2008 και 6.561 το 2007. Όσον αφορά τα θανατηφόρα ατυχήματα, αυτά ανήλθαν, με εξαίρεση των οφειλομένων σε παθολογικά αίτια (παθολογικά), σε 84 το 2009 έναντι 104 το 2008 και94 το 2007.

Σύμφωνα με την μακάβρια στατιστική του ΣΕΠΕ για το 2009, τα σκήπτρα των θανατηφόρων ατυχημάτων συνεχίζει να κατέχει ο κλάδος των κατασκευών (κατασκευές κτιρίων και έργα πολιτικού μηχανικού), παρά τη μείωση  σε σχέση με τα προηγούμενα έτη (43 το 2009 έναντι 48 το 2008 και 59 το 2007, χωρίς τα παθολογικά).  Bλ. και πίνακα κατανομής των θανατηφόρων ατυχημάτων ανά τομέα δραστηριότητας.  

Πτώση από ύψος, ηλεκτροπληξία, ανασφαλής εξοπλισμός εργασίας, χειρισμός μηχανημάτων έργου (Μ.Ε.) χωρίς την προβλεπόμενη άδεια και ανασφαλείς μέθοδοι εργασίας, περιλαμβάνονται μεταξύ των συνηθέστερων αιτίων.

H δημοσιοποίηση ορισμένων ενδεικτικών δυστυχημάτων του 2009 που αφορούν την εξορυκτική δραστηριότητα, από  την πηγή   http://www.latomet.gr/ όπου εκεί παρουσιάζονται αναλυτικά και οι διατάξεις του ΚΜΛΕ οι οποίες δεν έχουν τηρηθεί (η έχουν παραβιασθεί) κατά περίπτωση, πραγματοποιείται με σκοπό τον προβληματισμό και την λήψη μέτρων από όλους τους εμπλεκόμενους κοινωνικούς εταίρους.

Ας ελπίσουμε ότι η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων αυτών  δεν θα ξεστρατίσει και δεν θα γίνει αφορμή για το γνωστό copy-paste και την μονομερή εκμετάλλευσή τους,  αλλά όλοι θα εστιάσουν στον ουσιαστικό στόχο δηλ. την διασφάλιση της ασφάλειας και της ποιότητας στην εργασία, τη διατήρηση της εργασιακής ειρήνης και την αναβάθμιση των εργασιακών σχέσεων. Στόχος που δεν θέλει ψευδεπίγραφες ανακοινώσεις και ευκαιριακές αναλύσεις αλλά ουσιαστικές αλλαγές. Οπως είχε γράψει ο George Lichtenberg «Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν…Είμαι σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν πρέπει να αλλάξουν!»

[του Δρ.Τζεφέρη Πέτρου] [by Dr.Tzeferis Peter]

Η ασφάλεια και η υγεία της εργασίας είναι πρωτεύουσα επιλογή!

ΕΛ.ΙΝ.Υ.Α.Ε.

Εθνικός Εστιακός Πόλος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία

Ένωση Αμερικανών Μηχανικών Ασφάλειας

Σημείωση Συγγραφέα: Η οποιαδήποτε χρήση ή  αναδημοσίευση υπόκειται στην εφαρμογή των όρων χρήσης της ιστοσελίδας http://elladitsamas.blogspot.com

Η Πράσινη Ανάπτυξη και οι Σπάνιες Γαίες

Π. Γ. Tζεφέρης (2009) : &qu... by PETROS TZEFERIS on Scribd

Πάλι για την εξορυκτική δραστηριότητα..

[by Peter Tzeferis]
Λέγοντας «ναι στο περιβάλλον και ναι στην ανάπτυξη» έχουμε κάνει μια μεγάλη υπέρβαση. Αλλά και έναν μεγάλο συμβιβασμό ταυτόχρονα. Διότι αυτό σημαίνει ναι στην τουριστική ανάπτυξη, ναι στην μεταλλευτική ανάπτυξη.. Ο συμβιβασμός αυτός έχει κόστος. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το αναλάβουμε. Αλλά στην πράξη αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μην χρησιμοποιούμε τακτικές «άσπρου μαύρου» και να θεωρούμε καμία δραστηριότητα «εκ προοιμνίου» καταδικασμένη.

Η μεταλλευτική δραστηριότητα, όπως και κάθε άλλη αναπτυξιακή δραστηριότητα, αποτελεί μια αναπτυξιακή δυνατότητα, όχι δεδομένη, αλλά που θα πρέπει να εξεταστεί με σοβαρότητα στα πλαίσια της βιώσιμης ανάπτυξης. Χωρίς συμψηφισμούς αλλά και χωρίς προκαταλήψεις.
Η εξορυκτική δραστηριότητα είναι εξαιρετικά ευάλωτη στην περιβαλλοντική «καραμέλα», στην «επίφαση» του περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, στην δημοσιογραφική υπερβολή και στον τηλεοπτικό φαρισαϊσμό. Στην μόδα με το οικολογικό περίβλημα.. Στη μόδα που χρησιμοποιείται σήμερα για να πουλήσει πράσινα προϊόντα, για να αναδείξει και να γκρεμίσει ανθρώπους, καταστάσεις, think green, act green, be green…
Είναι γνωστό ότι σε ορισμένες περιοχές του τόπου μας, η εξορυκτική δραστηριότητα αποτελεί ήδη μια αναπτυξιακή πραγματικότητα, με ιστορία, με κοινωνικό προφίλ και αντίκτυπο που αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον..

Τόσο η δραστηριότητα αυτή και οι άνθρωποί της, όσο και οι πολίτες που επηρεάζονται από την δραστηριότητα, δεν έχουν ανάγκη από τακτικισμούς, σκοπιμότητες και μεθοδεύσεις που αφορούν το περιβάλλον και τη ζωή τους. Ούτε κάποιους να καλύψουν το κενό της πολιτείας και να πάρουν αυτοβούλως τη δική τους την τύχη στα χέρια τους.


Χρειάζονται ορθολογικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες απόψεις από τους φορείς που είναι εξουσιοδοτημένοι γι’ αυτό, ρεαλιστικές τεχνικές και διαδικασίες, καλές υπηρεσίες από την πολιτεία και προοπτικές για βιώσιμη ανάπτυξη, ανάπτυξη που θα επιβιώσει στις επόμενες γενιές.
[Πέτρος Τζεφέρης]