6 ευρώ για ένα ταξίδι....!

Κάπου στη Σόλωνος και Θεμιστοκλέους, στις 12 το μεσημέρι... 6 ευρώ για ένα ταξίδι....

της Χριστίνας Μαραγκού

Προχθές κατηφόριζα τη Σόλωνος μέρα μεσημέρι γύρω στις 12. Μπροστά σε μια μεγάλη βιτρίνα ενός καταστήματος που πουλάει πιάνο κοντοστέκεται μια γριά απο αυτές που ζητιανεύουν και ψαχουλεύουν τα σκουπίδια. Περπατούσε μπροστά μου. Κοντοστάθηκε γύρισε πίσω με είδε και περίμενε!!

Εμένα περίμενε ήταν φανερό με το που με πήρε το μάτι της. Και γω το ήξερα! Πάντα το ξέρω! Μου συμβαίνει πάντα!!

Είσαι χαζή;  θα σκεφτείτε. Δικαίως! Κάποιος φίλος που με γνωρίζει πολύ καλά μου έλεγε “είναι δεδομένο, το εκπέμπεις ! με κάποιο τρόπο το γράφει το μέτωπό σου ! Γι αυτό έρχονται όλοι αυτοί πάντα σε σένα” και γω γέλαγα. Ακόμη γελώ και ας ξέρω οτι είχε δίκιο.

Τους “καλώ” με κάποιον τρόπο μα είναι απίθανα διασκεδαστικό. Σε κοροϊδεύουν ή... νομίζουν ότι σε κοροϊδεύουν και σου αποσπούν 1-2 ευρώ. Είναι τόσο σημαντικό γι αυτούς να σου πουλήσουν μια ιστορία και να σε “πιάσουν” κορόιδο που το βρίσκω σχεδόν σαγηνευτικό αυτό το “παιχνίδι” μαζί τους. Κι αν είναι ξύπνιοι - που πολλές φορές είναι γατόνια αληθινά - τότε μα το θεό χαλάλι και 5 ευρω τους δίνω!!

Η γιαγιά λοιπόν με “έκοψε” για στραβάδι! Με περίμενε και όταν αναγκαστικά έφτασα δίπλα της μου ζήτησε λίγα ψιλά “δώσε μου κάτι για να φάω κορίτσι μου να'χεις κάθε καλό” !!

Έβγαλα μερικά κέρματα - δε τα μέτρησα- και της τα έδωσα!

- Ολα τα καλά να χεις!! Σ ‘ ευχαριστώ

-Να σαι καλά γιαγιά! Και συ!

- Για το καλό που μου'κανες να σου πω ποιός σε προστατεύει και ποιός στο δρόμο σου εμπόδια βάζει....

- Οχι γιαγιά ! να σαι καλά δεν θέλω να ξέρω. Νομίζω οτι όλοι μ’αγαπούν και είμαι καλά έτσι!!!

Κόβει ένα κομμάτι από ένα χαρτομάντηλο που κρατούσε και μου το βάζει σχεδον με το ζόρι στην παλάμη .

- Σφίχτο με δύναμη στο χέρι σου και αν βρεις πέτρα μαύρη μέσα του το κακό εχει φύγει! Εναν Δημήτρη τι τον έχεις....

Κατά ριπάς οι πληροφορίες... τα δόντια της λείπανε , το πρόσωπό της γεμάτο ρυτίδες μα τα ματια της σπίθες πετούσαν ! Σπίρτο.  Την γούσταρα τρελά εκείνη την ώρα! Ιντριγκάριζε την κοσμοθεωρία μου!!!

Που ζεί? Είναι ημίτρελη άρα ή απλή απατεώνισσα? Πως ήταν η ζωή της τα νιάτα της; έχει παιδιά ; έχει σπίτι; Πως άραγε έχει διανύσει τη ζωή της...; Σίγουρα είναι πάνω από 65 ... μα καλά κρατιέται!

Βέβαια αυτοί οι άνθρωποι που ζουν στο δρόμο και σε κακουχίες δείχνουν συνήθως μεγαλύτεροι από όσο είναι.

Βροχή και οι δικές μου σκέψεις! Ανοίγω την παλάμη μου και τσουπ εκεί ήταν η μαύρη πετρούλα!!

Αχ και μετά σου λέει illusionists, street magic!! και κουραφέξαλα! Οχι ότι τους μειώνω , είναι τέχνη και θέλει πολύ δουλειά και ταλέντο! Αλλά η γιαγιά .... η γιαγιά ήταν θεά και ούτε μαθήματα ούτε βιβλία… street magic και απατεωνιά!! αλλά συνδυασμένα υπέροχα με ένα μοναδικό τρόπο.

Η φατσούλα της θύμιζε γιαγιά από παραμύθια ...λείπανε τα ροζ μαγουλάκια που η φύση και οι αγροί χαρίζουν, το τσάι και η ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα!

Είμαι βλαμμένη; Ναί ίσως!! Η μάνα μου συνήθιζε να με λέει “χάπατο” ...πέρασαν σχεδόν 40 χρόνια για να την πείσω ότι ΘΕΛΩ να είμαι “χάπατο” in times!!!

H γιαγιά συνέχισε..κοιτώντας κάθε τρεις και λίγο τριγύρω μην περάσει κανας μπάτσος υποθέτω ή κάνας λογικός και της αποσπάσει το “Στραβάδι” που με επιτυχία ήδη είχε στριμώξει!!

- Αρχόντισα είσαι! Μου κανε...

- εμένα μου'δωσες λεφτά και δε θέλω άλλα . Καλό να χεις!! Βγάλε ένα χαρτονόμισμα και βάλτο εδω ! Λεφτά δε θες εσύ μα για να ξορκίσεις το κακό... μονο γι αυτό! Δε θα στο πάρω μή φοβάσαι! Βγάλε ένα χαρτονόμισμα σου λεω μη το λυπάσαι. Δικό σου θα ναι!!!

Μωρέ θα τ’ αρπάξεις σκέφτηκα και δεν θα πάρω είδηση αλλά....

- Πως σε λένε γιαγιά;

-Μαρία!

-Είσαι πολύ καλή ! πως το'κανες αυτό το κόλπο με την πέτρα;  Της είπα γελώντας

- Μη λες έτσι είναι γρουσουζιά μη με κοροϊδεύεις!!! είπε θιγμένη τάχα

- Οχι οχι γιαγιά δεν σε κοροϊδεύω! Απλά είσαι φοβερή.

- Βάλε το χαρτονόμισμα τώρα και μη καθυστερείς.. εδώ στο χαρτομάντηλο

Είχα ένα 5-ευρω, το βγαλα! Το χα ξεγραμμένο πριν καν το ακουμπήσω στο χαρτομάντηλο της. Μα ήθελα να δω τη χαρά στα μάτια της... Την τσαχπινιά και τη μαεστρία την διεστραμένη ευφυία που ωριμάζει μέσα σε στο μυαλό μιας μικρο απατεώνισσας για λόγους ...ανάγκης; επιβίωσης; ή απλής διαστροφής!!! Είμαι ψυχάκι...ξέρω!!

Το άρπαξε το δίπλωσε και το έκανε ένα μικρο τετραγωνάκι, το'βαλε μες στο καθαρό χαρτομάντηλο το τσαλάκωσε’ Όλο μαζί μου το' χωσε σβέλτα στη χούφτα και μου λεει βάλτο στην τσάντα σου. Το βράδι να το ανοίξεις εκεί θα το βρεις κι όλα τα κακά μακρυά από σένα θα ναι!!!!

..και το 5ευρω σκέφτηκα μα δε το πα φωναχτά.

Χαμογέλασα... δεν το πέταξα δεν το άνοιξα. Δεν ήθελα να της χαλάσω το κόλπο. Το 5ευρω σίγουρα ήταν ήδη στο μανίκι της ή στις τσάντες που κουβαλούσε...

- Αλλά, μου κάνει σκεφτική, δεν έχεις άλλο χαρτονόμισμα? Αυτό δεν κάνει και πολλά ...

Η διεστραμένη ευφυϊα που λέγαμε.. Δεν έχει όριο! Ξανα-χαμογέλασα καλόκαρδα.

- Εντάξει φτάνει γιαγιά... Να πας να φας και να ξεκουραστείς τώρα εντάξει;

-Στο καλό κόρη μου, κάθε καλό να χεις... Και που είσαι το βράδι θα το βρείς!!! 

Έφυγα χαμογελώντας! Η γιαγιά μου χε φτιάξει τη διάθεση και ας μου βούτηξε 6 ευρώ. Θα θελα τόσο να μπορούσα να ακούσω την ιστορία της.. να ταξιδέψω στον δικό της τόσο διαφορετικό κόσμο εκεί.... 

Κάπου στη Σόλωνος και Θεμιστοκλέους, στις 12 το μεσημέρι... 6 ευρώ για ένα ταξίδι....

Η ηλικία της άγνοιας...

Λίγο πριν πεθάνεις…

Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών (όπως ο Μητσοτάκης). Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω». Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το ‘λεγε. Γνήσια, όχι μ’ αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου.

 Ο παππούς μου χώρισε από τη γιαγιά μου όταν ήταν 75 χρονών. Όχι γιατί βρήκε γκόμενα αυτός. Όχι επειδή βρήκε γκόμενο η γιαγιά. Χώρισε γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει εκδρομές σε μοναστήρια μαζί της. Σιχαινόταν επίσης τις φίλες της, που αφού γλεντοκόπησαν με συζύγους και εραστές στις Μυκόνους και τα Καζίνα της Ευρώπης, αποφάσισαν να κάνουν πλέον Πάσχα στον πανάγιο τάφο μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν ότι έχουν πάρει την άγουσα για τον δικό τους τον τάφο. «Αυτές παιδί μου είναι συνηθισμένες να τα ρυθμίζουν όλα ζητώντας ρουσφέτια από τους βουλευτάδες τους», μου είπε τότε. «Ε, δεν μπορώ να τις βλέπω να μετατρέπουν και το θεό σε βουλευτή. Ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, φτιάχνουν φανουρόψωμα, φιλάνε οστά και κάρες αγίων, γιατί αυτή τη φορά είναι γιγάντιο το ρουσφέτι: ρετιρέ στον παράδεισο. Καλύτερα μόνος μου.» 

Και πράγματι. Έζησε άλλα 20 χρόνια καλύτερα μόνος του. Ο θεός του έδωσε υγεία – ίσως επειδή δεν το ζήτησε φιλώντας στα ξεκούδουνα την κάρα του Αγίου Μηνά. Επισκεύασε και αποσύρθηκε στο σπίτι της μάνας του σ’ ένα χωριό με δέκα σπίτια κάπου στη νότια Πίνδο. Το πρωί έκανε μια μεγάλη βόλτα στο βουνό και μετά διάβαζε, έφτιαχνε το φαγάκι του και έπαιρνε ένα υπνάκι. Το απόγευμα πήγαινε στο καφενείο-μπακάλικο-ταβέρνα-πρόχειρο ιατρείο και συναντούσε τους άλλους 16 κατοίκους του χωριού. Έπιναν το κρασάκι που έφερνε αυτός (είχε τρελές προμήθειες σαββατιανού που ήταν η αδυναμία του), έτρωγαν ομελέτα με αυγά απ’ το κοτέτσι της κυρά Μάγδας και μανιτάρια που μαζεύει ο ανιψιός του Θωμά. Μετά το τρίτο ποτηράκι παίζανε μπιρίμπα ή τάβλι. 

Όταν ο παππούς ήταν στα μεγάλα κέφια του τους εξηγούσε τους νόμους που διέπουν τον κόσμο μετά παραδειγμάτων. Η αντοχή των υλικών λ.χ. εξηγήθηκε με το διαζύγιό του. «Μαλώνεις, μαλώνεις για χρόνια και νομίζεις ότι δεν πειράζει. Τα βρίσκεις και συνεχίζεις. Όμως η σχέση έχει κουραστεί. Και όταν μια μέρα ξαφνικά χωρίζεις, απορείς αφού δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ένα σπουδαίο. Η καταπόνηση για χρόνια κάποια στιγμή θα φέρει το σπάσιμο. Έτσι και το πανί που το βλέπει ο ήλιος καθημερινά κάποια στιγμή ξαφνικά θα διαλυθεί». Μετά γυρνούσε σπίτι του, διάβαζε λίγο ακόμα και πήγαινε για ύπνο. Ήταν ήρεμος κι ευτυχισμένος. 

Η μόνη με την οποία μιλούσε στην οικογένεια ήμουν εγώ. Χτες με ειδοποίησε η κυρά Μάγδα ότι δεν είναι καλά. Πέταξα κι έφτασα δίπλα του σε μισή μέρα. Όταν μπήκα σπίτι του τον βρήκα στο κρεβάτι χάλια αλλά με καθαρές ριγέ μπυτζάμες, τριζάτα σεντόνια, μια κούπα χαμομήλι και ένα βιβλίο στο χέρι. Χαμογέλασε με όλο του το μούτρο όταν με είδε. Και μετά με μάλωσε που άφησα τις δουλειές μου και ήρθα. -Τι κάνεις παππού; τον ρώτησα προσπαθώντας να κρύψω άτσαλα την αγωνία μου. -

Προσπαθώ να καταλάβω ποιες από τις 8 άγνωστες διαστάσεις του σύμπαντος είναι η πιο ωραία για να μετεγκατασταθώ, μου είπε και ανέμισε το βιβλίο. Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα βιβλίο που ανέλυε τη θεωρία των υπερχορδών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της οποίας υπάρχουν, όπως μου εξήγησε, παράλληλα σύμπαντα αόρατα για μας που ζούμε στις τρεις διαστάσεις. -Σοβαρά τώρα παππού, λες να αληθεύει αυτό; Λες να είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα σαν ψάρια και να νομίζουμε ότι αυτό είναι όλο, ενώ έξω είναι το σπίτι, η πόλη, ο κόσμος, ο γαλαξίας; Λες να είμαστε κοντόφθαλμοι σαν χρυσόψαρα;

 -Θα σου πω σε λίγο μετά λόγου γνώσεως, μου είπε και γέλασε περιπαικτικά. Με ξέρεις εμένα τι ψαχτήρι είμαι. Θα βρω τρόπο, θα βρω ταχυδρόμο με άδεια κυκλοφορίας μεταξύ συμπάντων και θα σε ειδοποιήσω. Υπόσχεση!Σκάσαμε στα γέλια και αγκαλιαστήκαμε. Το βράδυ πέθανε ήσυχα στον ύπνο του. Και ξαφνικά κατάλαβα τι θα πει ακριβώς «θανάτω θάνατον πατήσας» και τον ζήλεψα. 

Καλό ταξίδι παππού. Θα χω το νου μου για τον ταχυδρόμο σου…"

(απο το χρονολογιο του Σ. Καρκαμπούνα)

http://www.protagon.gr/apopseis/blogs/ligo-prin-pethaneis-37332000000

Η αναπαραγωγή της δυστυχίας...

Η «Κραυγή» του Edvard Munch είναι ο δεύτερος πιο διάσημος πίνακας στην ιστορία της τέχνης

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις
τη ζωή σου όπως τη θέλεις
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις»

(«Όσο μπορείς», Κ.Π. Καβάφης)

Διερωτώμαι εάν η σιωπή με την οποία ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που τον αφορούν, προκύπτει ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του στη διαδικασία της προϊούσας κρίσης, όπως στην εποχή μας διαμορφώνεται, μέσα από μια στάση εξαλλαγής και ένοχης απουσίας ή είναι αποτέλεσμα της σκιαμαχίας και της κλαυθμηράς αποδοχής του σημερινού status, μέσα από μια στάση άφεσης και υποταγής.

Όποια κι αν είναι η απάντηση στο ερώτημα τούτο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η κοινωνία μας κανοναρχείται κατά τρόπο που επιβάλλεται η αναλγησία του πνεύματος και των συναισθημάτων, κάτι που επιφέρει την αποστέρηση των ουσιωδών πραγμάτων στη ζωή του ανθρώπου, και κάμνει αυτή να μη ζείται ουσιαστικά και πλέρια. Έτσι επικρατούν τα φθισικά και κατώτερα στοιχεία της, που την αλλοτριώνουν, που τη μολεύουν και την κάμνουν ανούσια, φθίνουσα και ουτιδανή. 

Αναδεικνύεται η μετριότητα, ο ατομισμός, η αχρειοσύνη, η αλλοτρίωση, το σφαλερόν, το έντρομον. Τούτα παράγουν δυστυχία, σκοτεινιά, φιλοπρωτία. «Το ανθρώπινο κεφάλι είναι σήμερα τόσο διαμελισμένο από την ανθρώπινη αχρειοσύνη, ώστε και τα ίδια του τα δόντια το βαραίνουν», σημείωνε με νόημα η αμερικανίδα συγγραφέας Τζούνα Μπάρνς (1892-1982).

Βλέπουμε λοιπόν μιαν ανερμάτιστη και σκιατραφή κοινωνία, παρόλα αυτά, δογματική, απόλυτη, σιδηρά, που ως τέτοια κάμπτει τον άνθρωπο και τον υποδουλώνει στις ανάγκες του, στα βάρη που το σύστημά της δημιουργεί. Η κοινωνία αυτή βαυκαλίζεται με βερμπαλισμούς και σβήνεται με ρηχές αναπνοές, καθοδηγούμενη από ανθρώπους μικρούς, που προβάλλονται ως «μεγάλοι», που μιλούν χωρίς να λένε τίποτα, χωρίς να παράγουν λόγο, σκέψη, έργο, χωρίς να προάγουν τη ζωή. Επιδίωξή τους, κατά κανόνα, είναι η απόκτηση προσωπικού οφέλους, αποκόμισης κερδών υλικών. 

Το τραγικόν του βίου του ανθρώπου, που τον κάμνει –εντέλει– ανωφελή κι εφιαλτικό, διαφαίνεται από πράξεις που στιγματίζουν τη σύγχρονη ζωή κι αναδεικνύουν το οικτρόν και –φορές– το γελοίον του πράγματος. 

Τα παραδείγματα της κρίσης στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, είναι πολλά κι εναλλάσσονται κατ’ εποχές και με κάθε αφορμή, έχοντας όμως την ίδια αφετηρία: την αποχή του ανθρώπου από τον εαυτό του και το ανέστιον του βίου του! Ας θυμηθούμε το επιδεικτικό ξεγύμνωμα των νέων μπρος στον Άγνωστο Στρατιώτη εν έτει 1995, ως αντίδραση στους φραγμούς που επιβλήθηκαν τότε στη νυχτερινή διασκέδασή τους (αφού είχε θεσμοθετηθεί ο περιορισμός της λειτουργίας των νυχτερινών μαγαζιών), κάτι που δείχνει κοινωνία βυθία, η οποία εξεγείρεται –ζωωδώς και βαρβαρικώς– διότι θεωρεί ότι αποστερείται κείνα που τη διασκεδάζουν, που την ελαφραίνουν˙ καθεύδει όμως μπρος σε άλλα σημαντικότερα του βίου, όπως στην καταπίεση των ανθρώπινων συναισθημάτων και στον παραμερισμό του πνεύματος, που το σύστημα, το ίδιο της ζωής που υποστηρίζουν απογυμνώμενοι, τους τα αποστερεί!

 Το κάψιμο της ελληνικής σημαίας –με κάθε αφορμή– από αντιφρονούντες, οι οποίοι με τον τρόπο αυτόν εναντιώνονται στο σύστημα που τους διαπλάθει και τους δικαιολογεί ως οντότητες, αποτελεί μιαν άλλη δυστυχία των καιρών μας, η οποία συμπληρώνεται με την καταστροφή σχολικών και πανεπιστημιακών κτηρίων από καταληψίες –η καταστροφή εν προκειμένω δικαιολογείται ως πράξη διαμορφώνοντας την ισοπεδωτική νοοτροπία της αντίδρασης! 

Οι συμπλοκές, οι ύβρεις και οι αισχρές κατηγόριες των κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων, μέσα στο κτήριο του κοινοβουλίου, αποτυπώνει έναν καθολικό εκπεσμό, αφού αυτοί αντιπροσωπεύουν το λαό που εκπροσωπούν. Ο πρωτογονισμός, ο μεσαίωνας της κοινωνίας μας σε ποικίλες πράξεις και συμπεριφορές, δηλοποιεί μια δυστυχία ήθους, πνεύματος, αισθητικής, σε μια κοινωνία μικρή, πάσχουσα κι ελεγειακή. 

Η βάναυση κακοποίηση της γλώσσας μας, η απονεύρωσή της στα πλαίσια της ησυχίας του πνεύματος, η συστηματική χαλκουργία της για την προσαρμογή της στα σύγχρονα, διαμορφώνουν μιαν απερίγραπτη πτωχεία στα πλαίσια της σύνολης υποβάθμισής μας, π’ αποτελεί δράμα σκαιόν, άφατον, μια λοίσθια πορεία στους καιρούς της σάρωσης, που κάμνει την κοινωνία φτωχότερη και δραματικότερη.

Άλλοι, έτσι, λοιδορούν και πλουτίζουν, εκμεταλλευόμενοι το δράμα των καιρών, κι άλλοι, λόγω ακριβώς αυτού του δράματος, υποφέρουν, υπομένοντας καρτερικά. Ο βιοπαλαιστής άνθρωπος αγωνίζεται σε όλη του τη ζωή για να κάμνει το μικρό του όνειρο πραγματικότητα. Ποιο είναι αυτό; Η διατήρηση κι αναγωγή της ζωής του στα δυο μέτρα γης που του αναλογούν. Απλά, λιτά, απέριττα, κεκοπιακώς, μα ζωτικά… Μια ανάσα βρε αδελφέ, ένας χώρος ζωής κι ελπίδας˙ όχι πλούτη, όχι χλιδή, που οι «σημαντικοί» της γης επιδιώκουν. Αυτά τα ελάχιστα, …τίποτα περισσότερο. Σε αυτά μένει, σε αυτά αρκείται ο απλός, ο ανέγγιχτος από τα θολερά άνθρωπος. Κοντά σε τούτα, έχει θέση το συναίσθημα, η αγάπη, ο λόγος της καρδιάς. Στην κατοικία τούτη της ζωής χωρούν τα τερπνά, χωρούν τα δροσάτα, χωρούν τα ευφρόσυνα˙ χωρεί η ελπίδα! 

Οι Κλεάνθιοι κόποι παιδεύουν και φλογίζουν. Κάμνουν τον πονητή άνθρωπο παιδευμένο κι ασκημένο στο ζην. Ο οικήτωρ στα ωραία τούτα, ανάγεται, γίνεται τηλαυγής, ριγηλός. Σ’ αυτόν, το λοιπόν, η ελπίδα μας, σ’ αυτόν οι προσμονές μας… Είναι ο συνήθης άνθρωπος, που όμως, αλί, στέκεται απόσκιος και αφανής! Εάν αυτός προταχθεί, εάν αναδειχτεί ως ο ήρως του βίου, τότε θάχει ελπίδα η ζωή. Σύμφωνα με τον αιρετικό ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, «…αυτοί (οι άνθρωποι) είναι τα μαργαριτάρια που πρέπει να βουτήξεις στα βαθιά για να τους βρεις (είναι οι γύρω μας, που, όμως, δε φαίνονται!), ενώ οι φελλοί επιπλέουν και τους βλέπεις με την πρώτη ματιά».

Ιδανικό θα ήταν οι άνθρωποι να ευτυχούν, εάν μέσα τους υπήρχαν. Να θάλπουν και να θάλλουν. Όμως, δε συμβαίνει αυτό. Ελεγειακό είν’ το τοπίο της ζωής˙ θλιβερό παρά την εικονική ευτυχία που στήνεται ως σκηνικό. Χωρογραφία πόνου. Ο άνθρωπος, προδομένος από τα πρότυπά του, ακόμα κι από τον εαυτό του, αφήνεται και καταρρέει˙ ανέγνωστος κι απροσδιόριστος. Βεβαρημένος από ζυγούς και βάρη, οξύχολους τόνους και μαρτυρικούς κόρους, αφήνεται στο ρέον της ζωής, παρασύρεται και δαπανάται αποβαλλόμενος μες την τύρβη χειμαρρικών νερών. Η πίστη σε αξίες και ιδανικά, που θα ήταν ικανά να γεμίσουν τη ζωή του και θα ήταν πρόθυμος γι’ αυτά να υποστεί τις μεγαλύτερες θυσίες για να τα υπερασπιστεί, χάνεται σε έμπεδα και τοίχους ψηλούς, που βίαια μεταλλάσσουν τη σκέψη και την κατευθύνουν στην υποβολή, στην προσαρμογή. Οι οφθαλμοί χαμηλώνονται και το βλέμμα γίνεται μικρό και περιχαρακωμένο. Βαρυαλγούσα η καρδιά, μαρτυρά. 

Η ανία, η απογοήτευση, η μοναξιά κυριαρχούν, παρά την πλησμονή του βίου, και η εθελοδουλία στα επιβαλλόμενα –ω τι τραγικό– αντιμετωπίζεται ως απόλαυση! Απόλαυση της ακινησίας, της μέθης του Σιληνού, της μακάριας αποκάρωσης οπού αφήνεται ο άνθρωπος. Έτσι, απλά κι ανέγνωστα, ασυναίσθητα σε σχέση με το βάρος της, «απολαμβάνεται» σήμερα η δυστυχία! 

Η δυστυχία αναπαράγεται στο βίο του ανθρώπου με καθημερινές πράξεις και εικόνες, που του αφαιρούν ζωή, που τον παραπετούν και τον σκορπίζουν. Ράκος, σκέλεθρο ο άνθρωπος, συμπράττει στη φθίση, αναπαράγοντας τη δυστυχία. Τα υποκατάστατα ζωής τον καταρρακώνουν, επιτείνοντας την κρίση, μα αυτός ευτυχεί! Το ψεύτικο κι επίπλαστο, με το οποίο χαίρεται «απολαμβάνοντας» τη ζωή, δεν καλύπτει το μεγάλο κενό στην ανθρώπινη ψυχή και δεν υποκαθιστά τα μεγάλα κι υψηλά που αγνοεί. Ο άνθρωπος καταπίπτει στον βεβαρημένο βίο του χωρίς να εγνωστεί και να ευτυχίσει σε σχέση με το μεγαλείο της ζωής, που αγνοεί! 

Η δυστυχία αναπαράγεται στο βίο του ανθρώπου, σε κάθε γενιά, σε κάθε εποχή. Δεν είναι η δυστυχία του πολέμου, των δηλώσεων ή των απηνών καταστροφών. Δεν είναι η δυστυχία του ασυναίσθητου βίου, της τεχνοκρατικής ζωής, της εικονικής πραγματικότητας˙ αυτά, αλί, απολαμβάνονται! Είναι η δυστυχία της ψυχής του ανθρώπου, κι αυτό είναι το τραγικότερο όλων…

(του Αντώνη Καπετάνιου, από τη σειρά μικρών δοκιμίων με τον τίτλο “Τα ιδιόγραφα”)

Η κοινωνική αξία των (γεω)επιστημών

Cerussite, Adami 2, Plaka, Lavrion, Greece, by V. Stergiou

Βασικός προορισμός της επιστημονικής γνώσης και των εφαρμογών της είναι να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και τον άνθρωπο. Να δημιουργεί θέσεις εργασίας, να προσφέρει οικονομική σταθερότητα, να προστατεύει το φυσικό περιβάλλον, να διασφαλίζει βιώσιμη και δυναμική αναπτυξιακή προοπτική και γενικά να βελτιώνει διαρκώς την ποιότητα ζωής.

Αναμενόμενο είναι σε μια εποχή όπως η σημερινή με πολλές, μεγάλες, μεταβαλλόμενες και συχνά αντικρουόμενες προκλήσεις, και την παρουσία πολυσύνθετων προβλημάτων, με διαπλεκόμενο περιεχόμενο και δυσδιάκριτες λύσεις, απαιτούνται συνδυασμός βαθιάς γνώσης, ευρείας επιστημονικής αντίληψης και υψηλής εξειδίκευσης.

Χρειάζονται παράλληλα σεβασμός σε αρχές, δεοντολογικό ήθος, επαγγελματικός πολιτισμός και προσήλωση στο θεματικό απόλυτο και την επιστημονική μοναδικότητα.Να αγνοούνται και να παραμερίζονται τα συντεχνιακά συμφέροντα, και οι τυχόν ατέρμονες εγωκεντρικές αντιπαραθέσεις διάφορων που δεν μπορούν να εντάξουν τις απόψεις (ή τα συμφέροντά τους) στις απόψεις των πολλών και στο δημόσιο συμφέρον.
Να γεφυρώνονται και να συνεργάζονται επιστημονικές γνώσεις και δυνάμεις για να προστίθεται περισσότερη και μεγαλύτερη κοινωνική αξία στο αποτέλεσμα.

Να διατηρούνται οι όποιοι ιστορικοί δεσμοί, αν και η σχέση τους με το παρελθόν είναι και παραμένει μάλλον παθητική, αλλά να υπηρετείται πάντοτε η δυναμική του παρόντος και η προοπτική του μέλλοντος.

Αν πάρει κάποιος σαν παράδειγμα την περίπτωση του μεγάλου αριθμού ειδικοτήτων που εντάσσονται στις γεωεπιστήμες, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός συνέργειας και του ρόλου των γνώσεων τους ανάλογα με το φυσικό αντικείμενο, τους επιδιωκόμενους στόχους και τις εκάστοτε κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Οι γεωεπιστήμες αποτελούν διαχρονικά σημαντικό συντελεστή της εξέλιξης του Πολιτισμού.

Πλήρες άρθρο εδώ

10 λόγοι για να είναι κανείς σκεπτικός...

[της Χριστίνας Μαραγκού]

1. Δημοκρατία και οι αποφάσεις στο λαό ! Μάλιστα!
2. Λαός = εσύ , εγώ η κα Λουκά , ο αεριτζής επιχειρηματίας, ο χαζός του χωριού ο λεφτάς ο Β.Π, ο εργάτης στα ορυχεία, το κλεφτρόνι της παραδιπλανής πόρτας, ο “καθως πρέπει” συνταξιούχος, ο φοιτητής....ο φανατικός ακροδεξιός, ο φανατικός δεξιός, ο φανατικός πασοκ , ο φανατικός Συριζα, ο φανατικός Αναρχικός κοκ
3. Καθένας τους (ή καθε ομάδα) με τα δικά της “συμφέροντα” τις δικές της οπτικές τους δικούς της πόθους τις δικές της ψευδαισθήσεις και στο δικό της κλειστό μικρόκοσμο!!
4. Οι Κυβερνήσεις =Εξουσία που από όπου και αν προέρχεται (δεξιά αριστερά κεντρώα) διαφθείρεται εξορισμού! Από μόνη της η ΕΞΟΥΣΙΑ έχει κι αυτή την επίφασή της (ιδίως όταν είναι 'φιλολαϊκή΄)
5. € ή μη € ? ποιος χέστηκε? Ποιος πραγματικά ξέρει πως θα είναι έτσι ή αλλιώς? Ποιος μπορεί να προβλέψει πως θα είναι ?? Κάποιοι βροντοφωνάζουν πως με € σωνόμαστε... κάποιοι πως χωρίς θα είμαστε καλύτερα. Δεν ξέρω και ειλικρινά δεν γνωρίζω κάποιον που ξέρει πραγματικά. Αλήθεια όλοι τούτοι που κόπτονται υπέρ ή κατά πως ξέρουν???!!!!
6. Ακούω επιχειρήματα αδύναμα ! Πραγματικά δεν με πείθει καμιά απο τις κομματικές επιχειρηματολογίες ρε παιδιά και μεταξύ μας απορώ πως κάποιοι τις αναπαράγουν κιόλας χωρίς 2η σκέψη!!
7. Τι είναι πιο σημαντικό? Να έχουμε δουλειές, να έχουμε παιδεία να μπορούμε να έχουμε όραμα και να μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα μέλλον. Τι κάναμε εμεις γι αυτά ? Τι μπορούμε να κάνουμε? .. μπορούμε ακόμα?
8. Δάνεια, χρηματιστήρια, διαπλοκές , ίντριγκες, συμφωνίες και συμφέροντα που ούτε για πλάκα ο μέσος άνθρωπος μπορεί να διανοηθεί... Όλα παίζονται στο κεφάλι μας! Και μαζι μ'αυτα και κάποιοι “φωτισμένοι” που δημιουργούν τα δικά τους σενάρια “επιστημονικής αντασίας” αλλοι με σενάρια προδοσίας και αλλοι με σενάρια συνομοσιολογίας.... Και γω πως θα ξεχωρίσω όλα τούτα τα σκουπίδια... Πως θα βρω την αλήθεια?
9. ΑΛΗΘΕΙΑ ? Ποιανού ... άλλη μια επίφαση!!! Η αλήθεια του άνεργου , του πεινασμένου? Η αλήθεια του μαγαζάτορα της γειτονιάς και των δικών του δυσκολιών, του ξενοδόχου, του εστιάτορα ή του επενδυτή?? Η αλήθεια της κας ανανταμ παπαντάμ...που δεν μπορεί να ψωνίσει τα επώνυμα συνολά της και αποφάσισε να γίνει Χ.Α? Η αλήθεια του μικροαστού που χάνει τον κόσμο απο τα ποδια του ενω είχε πειστεί οτι μπορεί κι αυτός να ζήσει λίγο απο “Τολμη και Γοητεία” ? Η αλήθεια εκείνου που δεν είχε τίποτα και δεν έχει να χάσει κατι? Ή εκείνου που είχε και θα χασει τα πάντα? ...ποια αλήθεια οεο...?
10. Μπορώ να “Βγω απέξω” και να δω για λίγο τις αλήθειες όλων? Μπορώ???

Θέλουμε ανθρώπους....

Θέλουμε Ανθρώπους που πρώτα διακρίνουν το καλό σε κάθε τι, και στο σκοτάδι ακόμα, κι έπειτα το κακό και το ανάποδο με σύνεση αλλάζουν. Που δεν σκώπτουν, ειρωνεύονται και διακωμωδούν, αν εναλλακτικές δεν έχουν οι ίδιοι να προτείνουν.
Ανθρώπους που αυτοσατιρίζονται, προτού το δικαίωμα να κρίνουν θεμελιώσουν, πρωτοπόροι για να γίνουν και παραδείγματα στην αλλαγή που οραματίστηκαν και τεκμηριώνουν.
Πρόσωπα που δεν απομυζούν τη δύναμη από ομάδες, συντεχνίες και συνάφια, αλλά ατόφια την αυτοεκτίμηση από μέσα τους αντλούνε.
Συναξαριστές εμπειριών τους θέλουμε κι όχι καθηλωμένους σε τόπους, σε συνήθειες, στα περασμένα.
Του διαφορετικού εραστές και του πρωτόγνωρου θιασώτες.
Πρόσωπα, που η γνώση της ματαιότητας, πείσμα ενάντια στο μηδέν τους δίνει.
Που τα παιδιά, την οικογένεια, την ηθική ως πρόσχημα για την αδράνεια, τη χλεύη , τη φιλαυτία δεν παρουσιάζουν.
Ανθρώπους που ποτέ δεν λένε ''αυτό το ξέρω'', αλλά ''θα το μάθω καλύτερα ακόμα''.
Παράσιτα δεν στέργουνε, που την ανασφάλεια προφασιζόμενα, ρουφούν τη δύναμη του άλλου και ευθύς μόλις τον ξεράνουνε, καινούργια θύματα γυρεύουν να προσκολληθούνε.
Παράφορους τους οραματιζόμαστε και πάντα ερωτευμένους με την οικουμένη.
Ιδανικούς μέσα στις ήττες τους και στις συγκυρίες με επίγνωση γενναίους.
Ανθρώπους που κερνούν κρασί τον Χάροντα, την ασθένεια, τον πόνο, την οδύνη.
Θέλουμε πλάσματα τραγικά και αποφασισμένα, που στον Θεό "σαγαπώ" αντί για προσευχές ψελλίζουν.
Κι εκείνους που παλεύουν για το αδύνατο, επειδή γνωρίζουν πως έτσι ξεριζώνεται το χάος.
Θέλουμε Ανθρώπους που την καθημερινότητα σε καινούργιο θαύμα μετατρέπουν.
Και δεν μεμψιμοιρούν ή παραδίνονται, γιατί στο ελάχιστο και στο ασήμαντο διάλεξε ο Πλάστης να κρύψει το σύμπαν όλο.
Ανθρώπους που γεννήθηκαν και οι αποφάσεις τους οι μικρές αλλάζουν την ιστορία και τη μοίρα."

[Απόσπασμά από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη με τίτλο "Ψυχολογία της Προσωπικότητας και Αυτοεκτίμηση", Eκδόσεις Oxy Books]

Αυτός ο λαός έχει δικαίωμα να επιβιώσει!

Με ποιό δικαίωμα να πω στα παιδιά μου να ...κάψουν τα δικά τους καράβια;

Μεγαλώσαμε καίγοντας τα καράβια μας γι' αυτόν τον τόπο.
Μείναμε εδώ από πείσμα και τρέλα ψάχνοντας για νερό...
Οταν τούτη δω η χώρα δεν μας έδωσε την ευκαιρία
να απολαύσουμε τον πανέμορφο ήλιο της
ούτε στιγμή...

Και τώρα;
Τώρα τί;
Με ποιό δικαίωμα θα ζητήσουμε την ίδια θυσία από τα παιδιά μας;

Η πιο γλυκειά πατρίδα είναι η καρδιά.
Που μας κράτησε με τις αλυσίδες της
στην σκλαβιά για πάντα...
Πικραμένους κι εντροπαλούς..
Με μια κρυφή, ανείπωτη ελπίδα...
που δεν ήρθε ποτέ.

Ομως η καρδιά των παιδιών θα φτερουγίσει αλλού,
σε άλλες πατρίδες
και σε άλλες αλυσίδες...

Κρίμα.. ανατολίτη ροκά,
που το τραγούδι σου
δεν θα τιμήσουν κι άλλες γενιές.

[by Tzeferis Peter]

«Ισως» μαζί τα φάγατε....

Ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Μέχρι πριν από δύο χρόνια το έλεγε αυτάρεσκα και όλο καμάρι. Οταν μιλούσε στα παιδιά του, τη γενιά των σημερινών τριαντάρηδων, για εκείνες τις μέρες πάντα βούρκωνε. Και ποτέ δεν απέφευγε μια ελαφρώς υποτιμητική ατάκα σύγκρισης, τύπου: «Εμείς αγωνιστήκαμε για να τα βρείτε έτοιμα».

Τώρα όμως, μια οικονομική κρίση και ένα ενδεχόμενο χρεοκοπίας μετά, έχει αλλάξει γνώμη. Τα ζιβάγκο του 1981 τον πνίγουν και με παραπονεμένη φωνή αναγνωρίζει πως αυτός και οι συνομήλικοί του έβαλαν το λιθαράκι τους στα χάλια μας. Τον εξοργίζει που πενηντάρηδες και εξηντάρηδες παλεύουν για τη σύνταξή τους εις βάρος του μισθού των παιδιών τους. Θεωρεί πως το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει είναι ο οβολός του στις κατά συρροήν έκτακτες εισφορές και οι οικονομίες του στο χρηματοκιβώτιο ελληνικής τράπεζας. 

Ακόμη κι ένα μέλος της ελληνικής γενιάς-ταμπού κάνει αυτοκριτική και παραδέχεται ως νέο «πατριωτικό» καθήκον την ειλικρίνεια στις φορολογικές συναλλαγές. Ο σχεδόν συνομήλικός του Πρωθυπουργός, όμως, λέει στη ΔΕΘ: «Ισως εμείς αναθρέψαμε έτσι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού» (σ.σ.: να φοροδιαφεύγει). 

Προς τι αυτό το «ίσως»; Αμφιβάλλει ότι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης κανάκεψε τους εφοριακούς που τα τσεπώνουν; Ή μήπως δεν πιστεύει ότι, παρά τη δαμόκλειο σπάθη των τροϊκανών, τα ντιλ στις ΔΟΥ καλά κρατούν;

[Της Καρολίνας Παπακώστα, ΤΑ ΝΕΑ]

Ο,τι κι αν σας πάρουν, μένουν τα όνειρα..Καλή χρονιά!

Μην ακούς που έρχεται νέα χρονιά, σκηνικό είναι. Ετσι και φυσήξεις, έπεσε.
Στολίδια και φωτάκια για να εκβιάσουμε την ελπίδα.
Πως βάζουν οι γυναίκες ψεύτικες βλεφαρίδες;
Το ελπίζω σήμερα σημαίνει ό,τι και το ..αντέχω. Οσο αντέχω..

Θέλω να βάλω τα ψεύτικα μάτια μου και να βγω έξω στην πόλη.
Να σκανάρω μέσα στ'ανθρώπινα κουρέλια
έστω μια πρασινίλα, ένα χαμόγελο..
Να ελπίσω και πάλι..

Ευχές για ένα ελπιδοφόρο 2011, που επιτέλους θα καταλάβουμε πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας τον άλλον.

Από αύριο θα είμαι πάλι εκεί έξω
να μετακινώ την κεραία μήπως και φύγουνε τα χιόνια
και πιάσω έστω και μια λιακάδα, ένα χαμόγελο γι'αυτόν τον τόπο.


YΓ. Οχι φίλε δεν τα φάγαμε μαζί,
γιατί εγώ δεν πήρα ποτέ πρόσκληση για το πάρτυ,
και έχω κάθε λόγο να αντιδρώ στο ισοπεδωτικό σύνδρομο συλλογικής ενοχής
που εξισώνει τον κλεφταρά με τον φτωχοδιάβολο
κι εκείνον με  τον "λευτεράκη"
που δεν άπλωσε ούτε το βλέμμα του στο βάζο με την μαρμελάδα..

[πέτρος τζεφέρης][by tzeferis peter]

Life Style και πραγματικοί άνθρωποι

Παγκόσμια ήταν η συγκίνηση για τη σωτηρία των 33 ανθρακωρύχων της Χιλής. Έλαμψε ο φυσικός αρχηγός των ανθρακωρύχων, Λουίς Ουρσούα, του οποίου η οικογένεια υπήρξε θύμα της βαρβαρότητας της χούντας του Πινοσέτ. Με τους 33 ανθρακωρύχους εμφανίστηκε στις οθόνες της τηλεόρασης ένας διαφορετικός τύπος ανθρώπου από αυτό που προβάλλουν κατά κανόνα τα μέσα πληροφόρησης. Οι ήρωες αυτών των ημερών δεν ήταν κάποιο μοντέλο που μπήκε σε στρατώνα το βράδυ. Δεν πρόκυψε από το ερώτημα ποιος τα έχει με ποια και γιατί τον εγκατέλειψε. Αντίθετα, ήταν άνθρωποι του καθημερινού μόχθου και πόνου. Δεν προερχόταν από τον κόσμο της νύκτας, ή του βαριέμαι γιατί δεν έχω τι να κάνω. Αλλά ήταν άνθρωποι με ατομικό ταλέντο και ταυτόχρονα συλλογικότητα.Η υπόθεση των 33 ανθρακωρύχων της Χιλής ανέδειξε πολλαπλά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα σήμερα, εποχή κρίσης.

Συνέχεια εδώ

Kράτησα τη ζωή μου, ψιθυριστά...

κι ας είναι πλέον η ζωή μας γεμάτη από θόρυβο,
κι ας μην υπάρχει πια ανθισμένο πέλαγο
κι κείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν
κι ας βραδιάζει καθημερινά με την ξένη φωνή,
εγώ θα επιμένω..

O λόφος της Μονμάρτρης ..ο λόφος της Βαβέλ!

Μέσα (στην εκκλησία της sacre coeur) η κατάνυξη και η προσευχή. Απέξω κάθε λογής τουρίστες, περίεργοι, φωτογράφοι και "τρελλάρες" που κάνουν ο,τιδήποτε για να βγάλουν το μεροκάματο..

Κάποτε, πριν 150 χρόνια η μποέμικη ζωή της Μονμάρτρης προσέλκυε καλλιτέχνες και συγγραφείς η παρουσία των οποίων μετέτρεψε την περιοχή σε κέντρο καλλιτεχνικής δημιουργίας. Σήμερα κυριαρχούν οι κάθε λογής τουριστικές ατραξιόν..

Η πολιτισμική βαβέλ είναι εδώ! Και οχι φυσικά μόνο εδώ, αλλά και στην notre dame και στο λούβρο και στον πύργο του άιφελ, παντού τα ίδια.. Οι ουρές των διψασμένων για θέαμα τουριστών που αρκούνται τελικά μόνο σε μια φωτογραφία της ..μειδιούσας τζοκόντας, της φτερωτής νίκης της σαμοθράκης ή σε ένα αναμνηστικό πυργάκι tour eiffel που χωράει στην παλάμη του χεριού. Mε μια μπύρα στα γρήγορα σε ένα από τα πολυάριθμα γλοιώδη μέρη στη βάση της butte de montmartre ή στην blvd de clichy κοντά στο σταθμό του pigalle...

Πως να μην αισθάνεται δέος αυτός ο τουρίστας που ικανοποιείται τόσο εύκολα, μπροστά στα επιβλητικά δώματα της μαρίας αντουανέτας στα βασιλικά ανάκτορα των βερσαλλιών, μπροστά στην αψίδα του θριάμβου ή στους τεράστιους πίνακες του νταβίντ, του ντελακρουά, ακόμη και του τζιότο... Ολα έγιναν μια άλλη εποχή, μαξιμαλιστική, γεμάτη πάθη κι έριδες που ήθελε να ξεχωρίσει στον αιώνα... Πάντως όχι με τη μέθοδο του copy -paste όπως όλα σήμερα..

Η πολιτισμική βαβέλ είναι εδώ! Της βασιλικής της Ιερής Καρδιάς, των βερσαλλιών, της Βαστίλλης, των Bateaux Mouches αλλά και του Moulin rouge, του ναού της κατανάλωσης στις galeries Lafayette και των καθε λογής αλκοολικών κι εξαθλιωμένων που στοιβάζονται κάθε βράδυ στο μετρό του παρισιού και στα κρύα σοκάκια δεξιά κι αριστερά της av. de clichy..

Γιορτάζει ο πολιτισμός και η τέχνη, που κατάφερε επιτέλους την εκλαϊκευσή της;
H μήπως γιορτάζει ο μαζικός κακόγουστος τουρισμός και η παγκοσμιοποίηση; Και μάλιστα με τη μορφή εκείνη που κάνει τα πάντα κοινά και προσβάσιμα για όλους, αλλά στο χαμηλότερο το πιο εξαθλιωμένο επίπεδο;

[του Τζεφέρη Πέτρου][by Tzeferis Peter]

Τα επιβλητικά φυσικά γλυπτά είναι περισσότερο ελκυστικά από τα ανθρώπινα;

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by tzeferis Petros]
Αλήθεια, τί αισθάνεται κάποιος μπροστά στον κρατήρα Μάουνα Λόα (Mauna Loa) της Χαβάης του μεγαλύτερου ενεργού ηφαιστείου στον κόσμο ή στον κρατήρα του μικρκότερου αδερφού του στο Κιλαουέα (Kilauea) που βρίσκεται 40 χιλιόμετρα πιο κάτω και που δικαίως θεωρείται το πιο δραστήριο ηφαίστειο στον κόσμο;

Η μπροστά στον εθνικό δρυμό Τόρες ντελ Πάϊνε (Torres del Paine) στη Χιλιανή Παταγονία και στην Πάινε Γραντε (Paine Grande) την ψηλότερη γρανιτένια κορφή του στα 3050 μέτρα;

Πώς αισθάνεται κάποιος μπροστά στο ηφαίστειο Νταλόλ (Dallol) στο Αφάρ της Αιθιοπίας, στην «κουζίνα του διαβόλου» όπως το αποκαλούν συνήθως καθώς έχει την υψηλότερη μέση θερμοκρασία στον κόσμο (34˚C) κι ακόμη είναι το μόνο χερσαίο υφαίστειο που βρίσκεται (48 μ.) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας;

Και πως μπροστά στη σμιλεμένη κοιλάδα με τους γρανιτένιους λόφους, τα κρυστάλινα ποτάμια και τα δάση με τις γιγάντιες σεκόιες, στο εθνικό πάρκο Γιοσέμιτι (Yosemite National Park), στις πλαγιές της Σιέρα Νεβάδα των ΗΠΑ;

Τα επιβλητικά φυσικά γλυπτά είναι περισσότερο ελκυστικά από τα ανθρώπινα;


Και πώς βλέπει ο κόσμος τα ανθρώπινα γλυπτά, τις μαξιμαλιστικές επεμβάσεις του ίδιου του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον; Μπορεί η επιβλητική εμφάνιση, η μεταλλευτική ιστορία δεκαετιών για ένα ορυχείο αλλά και η χρηστικότητά του στις γενιές των εργαζομένων αλλά και στο κοινωνικό σύνολο να μας κάνουν να δούμε διαφορετικά το αποτύπωμα ενός τεράστιου ορυχείου πχ. σαν το Μπιγκαμ Κάνιον (Bingham Canyon Mine) της Γιούτα, το μεγαλύτερο ορυχείο του κόσμου ή σαν τη δική μας Αγγεριά στη Μήλο; Κι ακόμη σαν το Βελαδέρο στην επαρχία Σαν Χουάν (Veladero, San Juan) στις αργεντίνικες Ανδεις που βρίσκεται στα 4 χιλιόμετρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας;

Ατενίζοντας τα ορυχεία αυτά εύλογα διερωτάται κανείς: αυτές οι τεράστιες ιστορικές εκσκαφές δεν συνθέτουν, δεν αποτελούν κομμάτια από τη μνήμη του πλανήτη; Μήπως είναι δυνατόν να αποτελέσουν κάποτε βιομηχανικά μνημεία, κομμάτια του πολιτισμού μας;





Στην ιρανική επαρχία του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν, στην περιοχή της λίμνης Urmia, στη βόρεια πλαγιά του ηφαιστείου υπάρχει ένα μοναδικό χωριό: το χωριό Kandovan του οποιου τα σπίτια είναι λαξευμένα μέσα σε ηφαιστειακές κοιλότητες και τόφους, καθε ηφαιστειακός "βράχος" κι ένα σπίτι. Εδώ, ζουν οικογένειες τρωγλοδυτών ή αλλιώς άνθρωποι των σπηλαίων, ενώ η ηλικία ορισμένων από αυτά τα σπίτια είναι μεγαλύτερη από 700 χρόνια.

Στο τρωγλοδυτικό αυτό χωριό, που φυσικά δεν είναι το μόνο ανά την υφήλιο, οχι μόνο έδεσαν τα "γλυπτά της φύσης" με την ανθρώπινη παρουσία, όχι μόνο απετέλεσαν το ίδιο του το σπίτι, αλλά σήμερα το χωριό αποτελεί και τουριστική ατραξιόν της περιοχής. Που να φανταστούν οι πρώτοι κάτοικοι που πρωτόστησαν τα σπίτια τους μέσα στους ηφασιτειακούς τόφους ότι σε λίγους αιώνες το πλήθος των τουριστών θα πληρώνει μόνο για την ευκαιρία να βλέπει και να ..φωτογραφίζει τους απογόνους στους απλά να "υφίστανται" μέσα στα σπίτια τους..

Μήπως πρέπει κι εμείς να τα δούμε ολα αυτά σοβαρά εφόσον διαθέτουμε στον τόπο μας πολλές περιοχές οπου θα μπορούσε να αναδειχθεί η παγκόσμια γεωλογική αλλά και μεταλλευτική κληρονομιά αλλά και να δοθεί νέα διάσταση στις εναλλακτικές μορφές τουρισμού;

Μια φωνή ακούγεται από το βάθος: η φωνή της ....σιωπής!

Θέλεις να τα προλάβεις ολα..
Ομως δεν εχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος..
Θέλεις να βλέπεις γύρω σου το σωστό και δίκαιο αλλά τίποτα δεν είναι ετσι...
Βροντοφωνάζεις το σωστό αλλά βλέπεις έκπληκτος τον κόσμο να φεύγει από κοντά σου. Τους δίνεις δικαιοσύνη αλλά αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη. Φωνάζεις πολύ και αυτοί λαχταράνε τη σιωπή.
Λίγο-λίγο χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου ξεχνάς τελείως πως όλοι επιδιώκουμε το καλύτερο αλλά τελικά προδινόμαστε από το ίδιο μας τον εαυτό. Οσο το ξεχνάς αυτό, τόσο πιο άτεγκτος και σκληρός γίνεσαι με τους γύρω σου.
Παρατηρείς και κρίνεις τα πάντα, προσπαθείς να φτειάξεις τον κόσμο, αλλά την ίδια ώρα γεμίζεις ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, έχεις ανεβάσει τον εαυτό σου σε ένα ψηλό θρόνο και από εκεί μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου μέτρο. Και μιλάς πολύ, μιλάς διαρκώς... είσαι homo communicans. Νομίζεις ότι η κάθε είδους επικοινωνία σε γεμίζει αλλά στην πραγματικότητα αισθάνεσαι μόνος... Αν βρεθείς για λίγο χωρίς ιντερνετ, sms, e-mail και Facebook παθαινεις discomgoogolation...όμως δεν είναι αυτά που θα σε καταξιώσουν στον εαυτό σου..
Μπορεί να είσαι εγώ αλλά μπορεί να είσαι κι εσύ και σίγουρα δεν είμαι μόνος μου που χάνομαι μέσα σ'αυτή τη δίνη..

Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου από τα μαλάματα και τη ...συνάφεια του κόσμου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νού σου. Πάλεψε για τη σιωπή του νού σου. Η πολυδιάσπασή του, η περιφορά του από δω κι εκεί, χωρίς σκοπό και νόημα, θα σε διαλύσει τελείως.
Είναι η ώρα για τη σιωπή. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο με το οποίο μετράς τον κόσμο: το πόσο θόρυβο κάνει...
Η σιωπή θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο για μια άλλη διάσταση..
Νέα, διαφορετική, αδιάφορη για την καθημερινή ανοησία, αδιάφορη για τη γνώμη των πολλών αλλά και των ολίγων..
Θα γίνεις άτρωτος στη συκοφαντία, την κατάκριση, τη γνώμη ή την αδιαφορία των άλλων.
Θα μπορείς να προσφέρεις χωρίς να μετράς τι κάνουν αντ'αυτού οι άλλοι.
Θα μπορείς να σκεφτείς και τη μεγάλη αυλή μας, τον πλανήτη μας και να πράξεις για αυτόν, για σένα δηλαδή.
Θα βρεις το χρόνο να αρχίσεις να διακρίνεις και τα δικά σου λάθη, τα δικά σου κρίματα. Ισως τότε μάλιστα εκπλαγείς με το πόσα πολλά είναι και δεν εχεις πλέον καμιά διάθεση και χρόνο να ασχοληθείς με τους άλλους..

Μια φωνή ακούγεται από το βάθος: η φωνή της ....σιωπής!
Ξέρω δεν μπορείς να την ακούσεις, πού καιρός...
Θα ξανάρθει όμως, θα ξανάρχεται. Και κάθε φορά, εσύ θα είσαι και πιο ευάλωτος, πιο κοντά στο άδοξο τέλος...


[το κείμενο δεν έχει καμία ...διάθεση να νουθετήσει, ποδηγετήσει, παρακινήσει, υποδείξει, συστήσει, συμβουλεύσει ή κατηχήσει κανέναν!]

[Τζεφέρης Πέτρος] [by Tzeferis Peter]

Είναι αλήθεια τόσο μεγάλη πολυτέλεια;

Σήμερα δεν έχω καμία όρεξη να γράψω για την blog action day και την κλιματική αλλαγή..
Δικαίωμά μου δεν είναι;
Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
σήμερα θα σου πω το παράπονό μου κι εσύ σύνδεσέ το με την κλιματική αλλαγή ή με ότι αλλο θέλεις..
Είναι τόσο σπουδαίο να θελω το πρωί που παίρνω το τραίνο ή το λεωφορείο (μιας και αποφάσισα να χρησιμοποιώ μόνο ΜΜΜ) να αισθάνομαι σαν άνθρωπος;
Και οχι σαν πληγωμένο ζώο;
Να μπορώ να μην σπρώχνομαι , να μην προπηλακίζομαι, να μην μυρίζω βρωμιές, να μην ακούω βρισιές;
Να μην ψάχνω εναγωνίως για μια θέση να σταθώ;
Είναι τόσο μεγάλη πολυτέλεια να θέλω να καθήσω και να διαβάσω το βιβλίο μου ή τις σημειώσεις μου;
Που, σε ποιό δυσεύρετο DNA, είναι κρυμμένος ο πολιτισμός μας για τόσες χιλιάδες χρόνια;
Τον ξεχάσαμε για πάντα στο γιαταγάνι του Παπαφλέσα και στον κοντυλοφόρο του Μακρυγιάννη;
Δυστυχως δεν μπορώ να τον πιάσω και να συντονιστώ μαζί του σε καμία συχνότητα όσο κι αν μετακινώ την κεραία, κάθε πρωί..
Αλήθεια, έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο, έτσι θα κάνουμε οριζόντιες και κάθετες πολιτικές για το περιβάλλον;
Ετσι θα σώσουμε τον πλανήτη, ας γελάσω... ας καγχάσω καλύτερα.. Αγκαγκαού....
Και για ποιόν μωρέ; Για ποιά παιδιά, αυτά που θα φέρονται ομοια κι απαράλλαχτα με μας;
Τόσο πολύ ταλαιπωρημένοι είμαστε που δεν μπορούμε να δώσουμε στον άλλον μια σταλιά χώρο, λίγο αξιοπρέπεια, λίγο χαμόγελο;
Η ζωή μας έγινε τόσο γρήγορη, σαν το mp3! Γίναμε τόσο προβλέψιμοι και δήθεν, τόσο επιθετικοί και ανασφαλείς που δεν υπάρχει καθόλου χώρος για τον άλλον.
Σε λίγα χρόνια ο ένας θα τρώει τον άλλον live στους δρόμους και θα κόβουνε και εισητήρια..
..........................
Ευτυχώς οι άνθρωποι μοιάζουμε μόνο λίγο στο σχήμα..
Αυτό ειναι όλο κι όλο, το περίγραμμα, το σχήμα.
Και όλα τα άλλα , τα πολλά, είναι η φαντασία μας..
Η ουσία είναι αλλού..
Ευτυχώς..
..........................
Αυριο το πρωί θα είμαι πάλι εκεί να μετακινώ την "κεραία" μήπως και φύγουνε τα χιόνια και πιάσω έστω και ένα χαμόγελο..
[Πέτρος Τζεφέρης] [by Tzeferis Peter]

Δεν βρέθηκε ακόμη γονίδιο για την ανθρώπινη ψυχή..

Μπορεί η τύχη και η μοίρα μας να ειναι "κοινή"..

Εντούτοις, οι διαφορετικές επιλογές μας, το μυαλό μας, τα συναισθήματά μας, οι επιτυχίες μας, τα προβλήματα και πως τα αντιμετωπίζουμε, η αισιοδοξία μας και η μιζέρια μας, μας κάνουν τελείως διαφορετικούς.

Μπορεί η φύση να είναι θαυματουργή θεά αλλά

δεν υπάρχει τίποτε πιο γοητευτικό απο την ανθρώπινη ζωή.

Ας την κρατήσουμε λοιπόν δική μας..

Η ζωή μας, δεν ανήκει ούτε στην τηλεόραση, ούτε στα κομπιούτερς, ούτε στους πολιτικούς.. Ούτε καν στους δικούς μας, πολύ δικούς μας ανθρώπους!

Ας κάνουμε λοιπόν διαφορετικά πράγματα..

Ας κάνουμε μια μέρα escape στις υπάρχουσες προτεραιότητες. Kαι μετά control+alt+delete..

Ισως μετά να εκπλαγούμε για τους εαυτούς μας!

Δρ. Π. Τζεφέρη: η τελευταία μεγάλη ελπίδα της ανθρωπότητας είναι η Eπιστήμη...

Βαδίζουμε πλέον σταθερά στον πρώτο αιώνα της τρίτης χιλιετίας! Θυμάστε φαντάζομαι τις τυμπανοκρουσίες και τα πυροτεχνήματα με τα οποία αποχαιρετίσαμε και τη δεύτερη χιλιετία αναζητώντας την αλλαγή, το καινούργιο, την ελπίδα για την ανθρωπότητα...

Ομως το καινούργιο δεν ήρθε, τουλάχιστον μέχρι τώρα!

Εκείνο που συνεχίζει να υφίσταται ειναι μια σταδιακή αλλά συνεχής αποστροφή των ανθρώπων προς την πολιτική και τις ιδεολογίες..

Iδεολογίες που διαψεύστηκαν ή αποδείχθηκαν ολοκληρωτισμοί.

O αιώνας που έκλεισε πριν από λίγα χρόνια απέδειξε ότι η Iστορία δεν κινείται γραμμικά, ούτε βέβαια κυκλικά, αλλά μάλλον χαοτικά!

H τελευταία μεγάλη ελπίδα της ανθρωπότητας είναι η Επιστήμη !

Πράγματι, η Eπιστήμη και η Tεχνολογία, στο βαθμό που τα πορίσματά τους μπορούν να εκλαϊκευτούν και να αποδειχθούν χρήσιμα στον άνθρωπο, διατηρούν ακόμη το σεβασμό και την εκτίμησή του. Iσως επειδή οι επιστημονικές ιδέες διακρίνονται από συνέπεια κι επίμονη αναζήτηση της αλήθειας, αξίες που λείπουν από το σύγχρονο πολιτικοκοινωνικό μας σύστημα και τα παράγωγά του.

Λίγο μετά το κατώφλι του 21ου αιώνα, λοιπόν, είμαστε όλοι μάρτυρες μιας τεχνολογικής επανάστασης που με ταχύτατους ρυθμούς, επιφέρει τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας:

H εξέλιξη της Mικροηλεκτρονικής και η Tεχνολογία της Πληροφορίας παρέχουν πλέον πρόσβαση σε απεριόριστες πηγές δεδομένων με αποτέλεσμα η "γνώση να διπλασιάζεται κάθε περίπου 2 χρόνια".

H Ψηφιακή Tεχνολογία περνάει από τα (ξεπερασμένα πλέον) "mass media" στην τηλεόραση της αμφίδρομης επικοινωνίας και την τεχνολογία VR (Virtual Reality) που αποτελούν προπομπούς του νέου, ακόμη πιο προσωπικού "medium". H πολυσυσκευή του αύριο θα είναι ένα πλήρες όργανο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και επικοινωνίας, από παραδοσιακή τηλεόραση και βίντεο μέχρι κομπιούτερ, εφημερίδα και τηλέφωνο. Eπίσης, θα είναι ατζέντα, ρολόι, αρχείο, ραδιόφωνο και βοηθός για ...ψώνια. Tο όνειρο για "ένα φορητό κουτί που τα κάνει όλα"- όνειρο πανάρχαιο, από την εποχή της Πανδώρας και του Aλαντίν- επιτέλους πλησιάζει την πραγματοποίησή του.

Λυχνάρι και κουτί μαζί, η μετα-τηλεόραση, σηματοδοτεί μια σημαντικότατη δομική αλλαγή: περνάμε από την εποχή των "mass media" στην εποχή του "my media" όπου ανατρέπεται ριζικά η παθητική σχέση πομπού με δέκτη. Παράλληλα, το Internet, το απόλυτο εργαλείο του κυβερνοχώρου, αυξάνει διαρκώς τους ήδη αμέτρητους συνδρομητές του μεταφέροντας, σε χαμηλή τιμή, ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και δίνοντας ταυτόχρονα ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για το τέλος της αστυφιλίας και των μεγαλουπόλεων..

O θαυμαστός κόσμος της Bιοτεχνολογίας και της Eυγονικής ξεπέρασε τους δημιουργούς του, τον Avery (απομόνωσε πρώτος το DNA), τον Watson (ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNA) και τον H. Boyer (πέτυχε τον γονιδιακό ανασυνδυασμό), για να φθάσει σήμερα στην γενετική πρόληψη ή θεραπεία ασθενειών, τα πανομοιότυπα ανθρώπινα έμβρυα και τα ..ζωικά ανταλλακτικά που παράγονται με εμφύτευση ανθρώπινων γονιδίων σε ζώα. Eίμαστε λοιπόν κοντά στο "Θαυμαστό Nέο Kόσμο" ("Brave New World", 1932) του A. Huxley, όπως τον περιέγραφε ο συγγραφέας στο ομώνυμο φουτουριστικό (για την εποχή του) βιβλίο του πριν από 70 και πλέον χρόνια . Oρισμένοι μάλιστα φθάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι ήρθε η εποχή που οι πλούσιοι θα εκτρέφουν στους ..κήπους τους πρόβατα και γουρούνια (και ανθρώπους;) όπου θα φιλοξενούνται οι γενετικές αντιγραφές των οργάνων τους, οι οποίες θα μπορούν να μεταμοσχευτούν αμέσως μόλις το πρωτότυπο αρχίσει να φθείρεται..

H Xημική Tεχνολογία και η Tεχνολογία Περιβάλλοντος έχουν κάνει σημαντικότατες προόδους: τα αυτοδιασπώμενα πλαστικά σε ευρεία χρήση πλέον, ενώ στην άλλη άκρη του Aτλαντικού η General Motors κατάφερε χρησιμοποιώντας δική της απόρρητη τεχνολογία να εξαφανίσει τα PCB'S από τον ποταμό Hudson.. Στον Eνεργειακό τομέα η ψυχρή σύντηξη, οι υπεραγωγοί θερμότητας, η τεχνολογία του υδρογόνου και οι πρόοδοι στα φωτοβολταϊκά στοιχεία, δίνουν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τη λύση του ενεργειακού προβλήματος, μια για πάντα, παράγοντας φθηνή ενέργεια και χωρίς τις συνακόλουθες περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Στον τομέα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι τεχνολογίες Δέσμευσης και Αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα (τεχνολογίες Carbon Capture and Storage (CCS)) υπόσχονται να λύσουν -προσωρινά τουλάχιστον- το πρόβλημα του θερμοκηπίου. Kαι άλλα πολλά!

Eντούτοις, τα ερωτηματικά που συνοδεύουν όλες τις μεγάλες προόδους του καιρού μας είναι κι αυτά πολλά και ποικίλα. Και πολλές δυνητικά κατακλυσμιαίες επιπτώσεις που υπαγορεύουν ισχυρά διλήμματα:

Θα τα καταφέρει η επιστήμη να δώσει τις λύσεις εκεί που απέτυχε η πολιτική, δηλ. σχεδόν σε όλα; Kαι ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της επιστήμης στη βιώσιμη ανάπτυξη, τη βιώσιμη κοινωνία που αποτελεί και το μόνο δρόμο για το μέλλον;

Πώς θα ζούν οι άνθρωποι τον 21ο αιώνα και πόσο ανθρώπινος θα είναι ο αιώνας αυτός; Tί αλλαγές θα επιφέρει στη ζωή μας η αλματώδης εξέλιξη της Tεχνολογίας και ο "γάμος" της με την Eπιστήμη; Kαι τί, το διαζύγιο της Eπιστήμης με τη Φιλοσοφία και την αποκαλούμενη Kοινωνική Hθική;

Zούμε το τέλος της εποχής του Γουτεμβέργιου, που επισφραγίζεται από το κλείσιμο περιοδικών και εφημερίδων που άφησαν εποχή, τις μαζικές απολύσεις σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους και τη γενικότερη πτώση των πωλήσεων σε ότι διαβάζεται και δεν βλέπεται; Mήπως, με την πανταχού παρούσα διείσδυση της ηλεκτρονικής και της τηλε-θέασης, η λειτουργία της ανάγνωσης περνά στο περιθώριο και μας κάνει από αναγνώστες αυτού του κόσμου, σε απλούς θεατές του; Mήπως η ανθρωπότητα υποδουλώνεται διαμέσου της εικόνας, ενώ από πρώτη άποψη η τηλεόραση εγγυάται τον πλουραλισμό; Kαι μήπως τελικά, η πλήρης κοινωνική και πολιτιστική ομοιομορφία που εκπορεύεται απ' αυτήν, γκρεμίσει το ισχυρότερο προπύργιο του πολιτισμού μας, τη δημοκρατία; Kαι μας οδηγήσει κατευθείαν στην αγκαλιά ενός Mεγάλου Aδελφού; Mήπως τελικά η πολύφερνη "παγκοσμιοποίηση" δεν είναι η τελειοποίηση του κόσμου μας , αλλά το τέλος του;

Πώς θα είναι το αυριανό σχολείο; Aν σήμερα τα παιδιά της τηλεόρασης αγοράζουν εκπαιδευτικά προϊόντα για τα CD-ROM των οικιακών τους υπολογιστών, είναι σίγουρο ότι αύριο θα αρχίσουν να αναρωτιούνται για ποιο λόγο να πηγαίνουν στο σχολείο. Kαι ακόμη, τι θα χρειάζονται οι βιβλιοθήκες οι οποίες θα φαίνονται τουλάχιστον παράλογες και επιπλέον αντι-οικολογικές! Θα πρέπει το "εκπαιδευτικό σύστημα" να αποδείξει ότι μπορεί να προλαβαίνει τις εξελίξεις των συνθηκών εργασίας, ώστε να μην υποκατασταθεί από κάποιο Διεθνές Hλεκτρονικό Σχολείο...

Mήπως, δεν ισχύει πλέον η άποψη του McLuhan "το μέσον είναι το μήνυμα" η οποία εδώ και μερικές δεκαετίες επηρέασε κάθε εξέλιξη στο χώρο της Πληροφορικής; Mήπως, "το μέσον" ξεπέρασε τον εαυτό του και δεν αφήνεται στον τελικό αποδέκτη να αξιολογήσει την "σημαντική" του, το περιεχόμενό του, την ουσία του; Mήπως λοιπόν, "το μέσον" έχασε πλέον το δρόμο του, "το μήνυμα είναι πλέον το ίδιο το μήνυμα" κι οι ανθρώπινες σχέσεις απλά σήματα σε καλώδια; Mήπως ακόμη η υπερπληθώρα πληροφοριών στις κυβερνολεωφόρους, δημιουργώντας τις απαραίτητες ψευδαισθήσεις για ενημέρωση και συμμετοχή, μας οδηγεί τελικά στην επιδερμική γνώση των πάντων και στην ουσιαστική γνώση του τίποτε; Kι ακόμα: ποιός εξασφαλίζει την εγκυρότητα μιας ηλεκτρονικής πληροφορίας ανάμεσα στα δισεκατομμύρια Bites που θα ανταλλάσσονται κάθε στιγμή στον αυριανό κόσμο; Kαι πόσο εύκολα ή δύσκολα θα εντοπίζει κανείς την πληροφορία που τον ενδιαφέρει μέσα στο αδιαμφισβήτητο "χάος";

Θα μπορέσει η Bιοτεχνολογία και η Γενετική Mηχανική να "κατασκευάσουν" ένα νέο εξελιγμένο άνθρωπο επηρεάζοντας το γονότυπο και καρυότυπο; Kαι αυτό θα είναι για το καλό της ανθρωπότητας ή όχι; Θα αποδειχθεί θαύμα ή εφιάλτης η γέννηση της ανυποψίαστης Dolly στο Eρευνητικό Iνστιτούτο Roslin της Σκωτίας; Tελικά πού θα καταλήξουμε; Θα υπάρχουν καλλιεργητές ανθρώπων που θα επιλέγουν τους πιο κατάλληλους για αναπαραγωγή; Θα κλωνοποιήσουμε και τους ίδιους μας τους εαυτούς και τον Θεό τον ίδιο; Kαι καταστρέφοντας την βιοποικιλότητα θα οδηγηθούμε σε μια "Γενετική Xιροσίμα;" Ως πότε θα βαυκαλιζόμαστε με την ελπίδα δημιουργίας μιας "ομπρέλας"ηθικής συνείδησης που θα αντισταθεί, με την ελπίδα της "βιοηθικής";

Τί θα γίνει με τα βιολογικά όπλα; Θα συνεχίσουν να παράγονται στα εργαστήρια, εστω δήθεν τυχαία ή τελικά θα καταλήξουμε σε κάποιο πραγματικά τυχαίο γεγονός που θα οδηγήσει στο τέλος της ανθρωπότητας με την πανεύκολη πλέον πανδημία,  όπως πχ. η Ισπανική γρίπη (του1920), η οποία προκάλεσε 50 εκατομμύρια νεκρούς τους πρώτους έξι μήνες;

Tι θα γίνει με το AIDS; Θα αρχίσουμε επιτέλους να χρηματοδοτούμε τις έρευνες για την ανακάλυψη αποτελεσματικού αντιγόνου, στο βαθμό που χρειάζεται, ή θα συνεχίσουμε, αμετανόητα κυνικοί, να παράγουμε ...καρότα αιωνίως τραγανά και ...τετράφυλλα τριφύλλια για να προσπορίσουμε τα σίγουρα κέρδη;   Kι ακόμα: φυτοφάγα γουρούνια, άτριχα ποντίκια, τετράγωνες ντομάτες, φυτά με γονίδια ..ψαριών, καφέ με άρωμα ..μπανάνας και χιλιάδες άλλα με συνολικό ερευνητικό προϋπολογισμό δισεκατομμυρίων! Aλήθεια, πρόκειται για προσπάθεια να βελτιώσουμε τη διατροφή μας ή μήπως πρόκειται στην πραγματικότητα για μια ταχύτερη, φτηνότερη και σε μεγαλύτερες ποσότητες παραγωγή τροφίμων; H μήπως οι επιστήμονες στον τομέα αυτό είναι άνθρωποι που πλήττουν, σε έναν κόσμο, όμως, που πεινάει και πεθαίνει καθημερινά από τους πολέμους και από τον ιό HIV; Στην κεντρική Aφρική, τη Pουάντα, την Yεμένη, τη Nότιο Aμερική. Το Αφγανιστάν , το Σουδάν. Kαι όχι μόνον.

Θα καταφέρει ο άνθρωπος μέσα από τα "έξυπνα" επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας που του υπόσχονται "ευκολότερη" καθημερινότητα, άνοδο του βιοτικού επιπέδου και του μέσου όρου ζωής, να διατηρήσει την βασικότερη περιουσία του: την ανθρώπινη ιδιότητά του, την ανθρωπιά του; H μέσα στον κυκεώνα των δημιουργημάτων του, του κυβερνοχώρου, της εικονικής πραγματικότητας, των νευρονικών δικτύων, του κλωνισμού, της βιογενετικής, των πυρηνικών και βιολογικών όπλων κ.λ.π., χάσει το δρόμο και μεταλλαχθεί τελικά από homo sapiens σε κάποιο τεχνοβιολογικό υβρίδιο που ακούει σε διάφορα ονόματα: από cyborg και homo technologicus μέχρι ex machina Θεό, τηλε-δράστη και "παραπληγικό υπεράνθρωπο"; Oπου ο "παραπληγικός" καρφωμένος στην πολυθρόνα του εξοπλίζεται με τόσα εξαρτήματα τηλε-δράσης που του επιτρέπουν να κάνει τα πάντα από τη θέση του, να γίνει ένας Θεός ex-machina, o οποίος στερεί από τον άνθρωπο το σώμα του!

Tελικά το ανθρώπινο ον, αφού εξοντώσει κάθε άλλο, θα παραμείνει μόνο του πάνω στη γη και θα αυτοκαταστραφεί; H συνεχιζόμενη ρύπανση του περιβάλλοντος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου τί ρόλο θα παίξουν; Θα επιτευχθεί η πολυθρύλητη "βιώσιμη" ανάπτυξη ή θα συνεχίσει να υφίσταται το ψευτοδίλημμα "περιβάλλον ή ανάπτυξη;" που οδήγησε μέχρι τώρα τους μεν να σηκώνουν μάταια τα οικολογικά πανώ και τους δε να μολύνουν ακατάπαυστα και χωρίς αιδώ; Θα αυτονομηθεί επιτέλους η επιστήμη και θα πάρει όσο είναι καιρός αποφάσεις από τα εργαστήρια και όχι από τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών για τη λύση του περιβαλλοντικού προβλήματος; Θα πάψουμε να ασχολούμαστε με το "ρέψιμο της αγελάδας" (ως σημαντικό ρυπαντή του θερμοκηπίου) και θα πούμε τα πράγματα με το όνομά τους;

Θα συντονιστεί επιτέλους η ανθρωπότητα με τις αποφάσεις αυτές, κατανοώντας οτι το οικολογικό πρόβλημα είναι παγκόσμιο και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε σε έναν τομέα χωρίς να έχει αντίκτυπο σε έναν άλλον; Η θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε την κλασική μονομερή αναγωγική μέθοδο (και όχι συστημική) που σημαίνει με απλούστερα λόγια "να κάνουμε τον κινέζο" και να μολύνουμε οπουδήποτε παραπέρα αλλά όχι in our back yard; Θα συνεχίσουμε, για παράδειγμα, να εξάγουμε (αντι να ανακυκλώνουμε) τα hightech ηλεκτρονικά μας σκουπίδια στη Γκουιγιού της Κίνας, το μεγαλύτερο νεκροταφείο ηλεκτρονικών υπολογιστών του πλανήτη; Kαι στην Ινδία και το Πακιστάν,σκορπίζοντας τον θάνατο σε χιλιάδες παιδιά;

Θα επιτύχομε τελικά να σώσουμε το περιβάλλον ακολουθώντας τα ίδια χρησιμοθηρικά κίνητρα με τα οποία το καταστρέψαμε ή μήπως τελικά είμαστε καταδικασμένοι όσο ο πολιτισμός μας έχει σαν βάση τα καταναλωτικά πρότυπα και τον ατομοκεντρισμό;

Mήπως η οικολογία θα είναι η τελευταία μεγάλη ουτοπία της ανθρωπότητας;

Πού θα μας οδηγήσουν τελικά τα κοινωνικά διλήμματα των επιστημόνων όλων των σημερινών επιστημών "αιχμής" οι οποίοι στέκονται μετέωροι ανάμεσα στην ..γοητεία της νέας, υπερβατικής και χωρίς όρια γνώσης απ'τη μια και στην ηθική και κοινωνικά αποδεκτή άποψη από την άλλη; Πού θα καταλήξει η αιώνια αντιπαράθεση ανάμεσα στο "id" ("αυτό"), και στο "superego" ("υπερεγώ"), που ενισχύεται από την υπερβολή, την κενοδοξία αλλά και την παντοειδή σύγχυση του σύγχρονου ανθρώπου;

Φαίνεται ότι η αυτογνωσία μας θα χρειασθεί να διατρέξει πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να είναι σε θέση να σέβεται κάθε ταπεινό παρακλάδι της ζωής και της φύσης. O σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να περιπλανηθεί αρκετά στις γκρίζες αποχρώσεις που συνθέτουν την απόσταση μεταξύ μαύρου και άσπρου, πριν υιοθετήσει οποιεσδήποτε από τις νέες δυνατότητες της Eπιστήμης και Tεχνολογίας. Oμως η περιπλάνηση αυτή αλλά και η λήψη των εκάστοτε αποφάσεων δεν έχει άπειρους βαθμούς ελευθερίας, δεν είναι χωρίς παρενέργειες, δεδομένου ότι οι δυνατότητες που παρέχονται για το καλό ή το κακό είναι πλέον τέτοιες που δεν αφήνουν στον άνθρωπο περιθώρια μεταμέλειας. H φύση βρίσκεται πάντοτε ...εκεί, έτοιμη να εκδικηθεί για λογαριασμό του δημιουργού της όλους όσους αψηφούν τους βασικούς κανόνες της.

Ας είναι το 2008 λίγο περισσότερο βιώσιμο από το προηγούμενο.

[Δρ. Τζεφέρης Πέτρος][by Dr. Tzeferis Petros]

Σεξ, χρήματα και σάλτο μορτάλε: είναι τελικά η εξουσία πιο αφροδισιακή από τον έρωτα;

Δεν θα γιορτάσει την γιορτή του φέτος ο κ.Χρήστος Ζαχόπουλος. Το γιατί το ξέρετε όλοι..

Το παρασκήνιο έχει απ’όλα. Κυρίως όμως έχει τη γνωστή σεξ ιστορία που (αρχίζει να) διακατέχει και να απασχολεί κάποιον με την εξωτερική εμφάνιση του κ. Ζαχόπουλου όταν καταλαμβάνει μια τέτοια εξουσία (διαχειριζόταν, μεταξύ άλλων, τεράστια κονδύλια του ΚΠΣ).

Γιατί τα “κακόμοιρα τα πουτανάκια”, που δεν γυρίζουν να κοιτάξουν τον όποιο κ. «Ζαχόπουλο» ή κ. «Βαρθολομαίο», μόλις καταλάβει την επίζηλη θέση τρέχουν με τα ..σάλια έξω, και στο τέλος κουνάνε τις επίμαχες κασέτες απειλητικά στους διαδρόμους των υπουργείων;

Είναι τελικά η εξουσία πιο αφροδισιακή από τον έρωτα;

To να ακρωτηριάζεις τα όνειρά σου για να καλύψεις το οποιοδήποτε υλικό ή συναισθηματικό κενό, δεν αποτελεί άλλοθι..

To γιατί και αν τελικά είναι «κακόμοιρα» τα «πουτανάκια» το αφήνω στην κρίση σας…