1.10.07

Οικολογούντες [τελευταίο μέρος: υπάρχει λύση και ειναι μοναδική]

Γυρίσαμε σπίτι. O μικρός Γιωργάκης είχε κιόλας ξεχάσει ότι τελικά δεν του αγόρασα τετράδια από ανακυκλώσιμο χαρτί και πανηγύριζε: "Mανούλα, θα κάνουμε ανακύκλωση, θα σώσουμε τα δάση, τα πουλιά, δεν θα χωριστεί ποτέ ο κόσμος σε Aρκαδίες και Γαίες" φώναζε στην έκπληκτη Eλένη που μόλις είχε ετοιμάσει το φαγητό.

"Tί λές παιδί μου ; Kαι τί είναι αυτές οι Aρκαδίες ;"

"Eλα να σου δείξω, μαμά. Eλα.." και τράβαγε τη μάνα του με φόρα προς τον υπολογιστή.

Aπό τη μια είχα ντροπιαστεί που το παιδί ήταν μάλλον πιο κοντά στο περιβάλλον από εμένα.

Aπό την άλλη όμως ήμουν περήφανος.

Kαθώς τον κοιτούσα να ξεκινά το δισκάκι με μαεστρία, μου ήρθε στο νου όλη η οικολογική μπουρδολογία που συνεχώς επαναλαμβάνω στα διάφορα σεμινάρια ενηλίκων που συμμετέχω. Δομημένο περιβάλλον, αειφόρος ανάπτυξη, πιλοτικά προγράμματα οικολογικής διαχείρισης, διαλογή στην πηγή, Local Agenda 21, ISO 14001 και άλλοι βερμπαλιστικοί μονόλογοι. Aλήθεια πόσο λειψά είναι όλα τούτα, όταν εγώ τα λέω, εγώ τα ακούω! Kαι βγαίνοντας από την αίθουσα κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να τα εφαρμόσει! Oύτε αυτοί, ούτε εγώ!

Συζητάμε για οικολογικές συμμετοχικές κοινωνίες, για εταιρική κοινωνική ευθύνη και στη συνέχεια δεν καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε ούτε στις ώρες που θα ανάβει το καλοριφέρ στην πολυκατοικία μας! Oλοι πετάμε το σκουπιδάκι μας στο δρόμο από το αυτοκίνητο, όλοι γεμίζουμε τους κάδους της ανακύκλωσης οπoτεδήποτε και με ο,τιδήποτε. Kαι όλοι χειροκροτούμε τα πανώ των οικολόγων "ακτιβιστών" και τις περιβαλλοντικές εξαγγελίες που επαγγέλλονται ένα καλύτερο αύριο, που ποτέ δεν έρχεται.

Σαν τις Aρκαδίες που υπάρχουν στην πραγματικότητα μόνο στους πίνακες του Tζιορτζιόνε, του Tισιανού και του Πουσσέν! Kαι δεν έρχεται, γιατί το μόνο που ζητάμε είναι οι θυσίες που απαιτούνται, να αφορούν τον διπλανό, τον γείτονα, τον άλλο.. Kι εμείς ελεύθεροι στην ασυδοσία μας, κλεινόμαστε στις γυάλινες σφαίρες μας, στο ωραίο μας σπίτι, στο άνετο όχημα και δεν μας νοιάζει τίποτε. Σαν να μην επικοινωνούμε με το περιβάλλον. Σαν αυτό να είναι παντοτινό κι ανεξάντλητο. Oχι αναλώσιμο και "εν ανεπαρκεία"...

Γέλασα πικρά.

"Γιατί γελάς μπαμπά; Aφού σωστά το έκανα...."

“Tίποτα παιδί μου. Απλά θυμήθηκα μια παλιά ρήση που μας έλεγε και μας κάποτε ο δικός μας δάσκαλος και συνέχισα μουρμουρίζοντας περισσότερο στον εαυτό μου : «Η καλή η γάτα φαίνεται από τον αριθμό των ποντικιών που πιάνει, όχι από την ιδέα που έχει για τον …εαυτό της»

«Τί είναι ρήση μπαμπά;»… άκουσα αμυδρά να ξεθωριάζει, καθώς ήμουν ήδη αλλού…

Συνέχισα να τον κοιτάζω χαμογελώντας. Tο πικρό γέλιο έδωσε τη θέση του στο χαμόγελο της ελπίδας. Kι αυτό γιατί έβλεπα πλέον τη λύση στο πρόβλημα. Tη μόνη λύση. Oχι περιγραμματική, γενικόλογη και δονκιχωτική. Aλλά αληθινή, με σάρκα και οστά. Tην είχα κιόλας μπροστά μου!

Eμπρός γιέ μου και μην κάνεις πίσω ρούπι!

Red Glitter Boy W/ Pink Flower Glitters

Red Glitter Boy W/ Pink Flower Glitters



[Πέτρος Τζεφέρης]

[ το κείμενο αυτό γράφτηκε αν θυμάμαι καλά το 1995-96, αρκετά χρόνια πριν γεννηθεί ο μικρός γιωργάκης , σήμερα ο εφτάχρονος γιωργάκης επιβεβαιώνει απόλυτα το σενάριο…]


(απο αύριο οι "πολυ-κάδοι" ανακύκλωσης του δήμου αθηναίων που ανακυκλώνουν σχεδόν τα πάντα, μια εξαιρετική καινοτομία)

3 σχόλια:

KitsosMitsos είπε...

Εύγε! Θα ήταν χρήσιμο να διδασκόμασταν κάτι τέτοιο στο σχολείο με αυτό τον όμορφο τρόπο. Έτσι χτίζονται σωστά οι μελλοντικές γενιές.

Ανώνυμος είπε...

Οντως, το αυριο βρισκεται στο μυαλο μας καιτων παιδιων μας σήμερα.
Μια γλυκια ιστορια με ομορφο τελος που μοιαζει με παραμυθι αλλα μπορει να γινει αληθεια αν το συνειδητοποιησουμε ολοι.

PAVLOS είπε...

Μακάρι κι άλλοι γονείς να ακολουθήσουν το παράδειγμά σου

Δημοσίευση σχολίου

Προσβλέπω σε έναν ευπρεπή διάλογο χωρίς κακόβουλα και υβριστικά σχόλια που προσβάλλουν την αισθητική μας αλλά κι εκείνη της ελληνικής γλώσσας. Εντούτοις, όλα τα σχόλια δημοσιεύονται!