Λεφτά υπάρχουν... στους λογαριασμούς των επιτηδείων!

Λογαριασμούς από εκατοντάδες χιλιάδες έως εκατομμύρια ευρώ εντόπισε σε τραπεζικές καταθέσεις 15 δημοσίων υπαλλήλων το Σώμα Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, μετά την άρση...
του απορρήτου.

Η εντολή για άνοιγμα των λογαριασμών δόθηκε μετά από επώνυμες και ανώνυμες καταγγελίες πολιτών, ότι οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι έκαναν πολυτελή ζωή, ζητούσαν «φακελάκια» από συναλλασσόμενους ενώ για κάποιους οι καταγγελίες έκαναν λόγο για τοκογλυφία και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Και όταν κλήθηκαν να καταθέσουν, δεν έπεισαν ότι οι... οικονομίες τους προέρχονται από κληρονομιές ή δωρεές.

Μεταξύ των δεκαπέντε δημοσίων υπαλλήλων εμπλέκονται δικαστική υπάλληλος που υπηρετεί στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, στο λογαριασμό της οποίας βρέθηκε το ποσό των 8 εκατομμυρίων ευρώ, πρώην διευθυντής Πολεοδομίας νησιωτικού νομού στο λογαριασμό του οποίου βρέθηκε 1,5 εκατ. ευρώ, υπάλληλος Δασαρχείου και τελωνειακός με καταθέσεις 1 εκατ. ευρώ.

Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί και μάλιστα σε διευθυντική θέση, που ουδέποτε διανοήθηκαν να βάλουν το χέρι τους στο μέλι ούτε καν στα ψίχουλα κάτω από το τραπέζι.  Που έχουν συνείδηση και ήθος, αλλά προφανώς είναι τόσο ηλίθιοι που κανείς δεν καταλαβαίνει πως καταφέρνουν να επιβιώνουν ακόμη...

Αλήθεια υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι υφίστανται ακόμη τέτοιοι δημόσιοι λειτουργοί? Που τυφλοί και περήφανοι ανακυκλώνουν την ...τίμια μιζέρια τους, σκυμμένοι από αξημέρωτο στις υπηρεσίες τους για λιγότερα από 1000 ευρω;   Mε  προοπτική την εφεδρεία ή την απόλυση; Και με παρόν τον χλευασμό και την αμφισβήτηση ένθεν και εκείθεν;

Δυστυχώς γι'αυτούς τους κακόμοιρους  και τη θλιβερή μειοψηφία τους, δεν κάνει κανείς πολίτης καμμία καταγγελία....

[του Πέτρου Τζεφέρη]

Homo sum: humani nihil a me alienum puto...

Διανύουμε τις πρώτες ημέρες του δωδέκατου έτους της νέας χιλιετίας. Το βέβαιο είναι πως θα έχετε χορτάσει συμβατικές ευχές και υποσχέσεις που σε λιγότερο από μια βδομάδα θα έχουν ξεχαστεί.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που έχει φέρει τεράστια αλλαγή στο τρόπο ζωής και σε ότι ως τώρα θεωρούσαμε δεδομένο. Τα ηλεκτρονικά μέσα και το διαδίκτυο διαδίδουν την πληροφορία με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και βαθεια κρυμμένες δυστυχώς. Οι ειδήσεις που δίνονται είναι ξεκομμένες και σερβιρισμένες κάτω από συγκεκριμένο πρίσμα. Το χάσμα με την εξουσία βαθαίνει και η λέξη Δημοκρατία ηχεί κατά το δοκούν και τα συμφέροντα του καθενός που τη ξεστομίζει. Το πρόβλημα είναι ότι ο πολίτης αποκλείεται τόσο από την λήψη αποφάσεων, όσο και από την διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Η ρητορική των ΜΜΕ η γραμματική και η γλώσσα που χρησιμοποιούν στις εκπομπές τους και η γενικότερη τοποθέτησή που έχουν απέναντι στην πολιτική και την κοινωνία λειτουργεί ως παραμορφωτικός καθρέφτης.

Αυτό έχει συμβεί και στο διαδίκτυο. Blogs που υπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς, μα και το χειρότερο, επηρεασμένους από όλη αυτή τη προπαγάνδα bloggers που αναπαράγουν τα ίδια και τα ίδια.

Η ερώτηση του George Moore, παραμένει διαχρονική και δυστυχώς, δίχως (ακομα?) απάντηση: Η πραγματικότητα μπορεί να καταστρέψει το όνειρο. Γιατί να μην μπορεί και το όνειρο να καταστρέψει την πραγματικότητα;

Όσοι περιμένετε να διαβάσετε κοινότυπες ευχές και ανασκοπήσεις σε αυτό το editorial, μάλλον είσαστε σε λάθος σελίδα. Τι ευχές να πεις που να μην ακουστούν ειρωνικές και κοινότυπες, όταν ζούμε σ’ ένα κόσμο που τον έχουν καταλάβει οι καλικάντζαροι?

Καλικάντζαροι παντού. Στη πολιτική, στις τράπεζες, στα media, στα κέντρα αποφάσεων. Και όλοι αυτοί τρέφονται με τον φόβο. Τον δικό μας φόβο. Τον φόβο που καλλιεργεί καθημερινά η προπαγάνδα και τα μέσα τους.

Να είσαστε καλά και διώξτε τον φόβο, το κάθε τι στη ζωή, στην ίδια την καθημερινότητα είναι ανταποδοτικό. Στο χέρι μας είναι να κυριαρχεί το καλό και αυτό που λέμε: Ανθρωπιά! Πιστέψτε το και θα γίνει!

Ο,τι κι αν σας πάρουν, μένουν τα όνειρα..Καλή χρονιά!

νέκρα ναι!! ψυχή ;

Ο,τι κι αν σας πάρουν, μένουν τα όνειρα..Καλή χρονιά!

Μην ακούς που έρχεται νέα χρονιά, σκηνικό είναι. Ετσι και φυσήξεις, έπεσε.
Στολίδια και φωτάκια για να εκβιάσουμε την ελπίδα.
Πως βάζουν οι γυναίκες ψεύτικες βλεφαρίδες;
Το ελπίζω σήμερα σημαίνει ό,τι και το ..αντέχω. Οσο αντέχω..

Θέλω να βάλω τα ψεύτικα μάτια μου και να βγω έξω στην πόλη.
Να σκανάρω μέσα στ'ανθρώπινα κουρέλια
έστω μια πρασινίλα, ένα χαμόγελο..
Να ελπίσω και πάλι..

Ευχές για ένα ελπιδοφόρο 2011, που επιτέλους θα καταλάβουμε πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας τον άλλον.

Από αύριο θα είμαι πάλι εκεί έξω
να μετακινώ την κεραία μήπως και φύγουνε τα χιόνια
και πιάσω έστω και μια λιακάδα, ένα χαμόγελο γι'αυτόν τον τόπο.


YΓ. Οχι φίλε δεν τα φάγαμε μαζί,
γιατί εγώ δεν πήρα ποτέ πρόσκληση για το πάρτυ,
και έχω κάθε λόγο να αντιδρώ στο ισοπεδωτικό σύνδρομο συλλογικής ενοχής
που εξισώνει τον κλεφταρά με τον φτωχοδιάβολο
κι εκείνον με  τον "λευτεράκη"
που δεν άπλωσε ούτε το βλέμμα του στο βάζο με την μαρμελάδα..

[πέτρος τζεφέρης][by tzeferis peter]

How deep is your love..

στο κάπιτολ ήταν θυμάμαι..
στο πασαλιμάνι
εκεί που ειναι το γνωστό φαγάδικο σήμερα..
Η πινακίδα έγραφε "Πυρετός το Σαββατόβραδο. Mόνον Oρθιοι.."
μα εμείς δεν βλέπαμε
παρά μόνο με τα ακούραστα εφηβικά μας μάτια
κι ετσι όρθιοι, στις μύτες σταθήκαμε να δούμε την ταινία
χέρι-χέρι με τις πλατούλες ν' ακουμπούν
ντροπαλά στον τοίχο του γεμάτου σινεμά
Πρώτη λυκείου ήμουνα εγω..
κι έμεινα ακόμη εκεί μέχρι σήμερα..
Εσύ αλήθεια τί απέγινες;

[by tzeferis peter,  to my daughter]

Είναι αλήθεια τόσο μεγάλη πολυτέλεια;

Σήμερα δεν έχω καμία όρεξη να γράψω για την blog action day και την κλιματική αλλαγή..
Δικαίωμά μου δεν είναι;
Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
σήμερα θα σου πω το παράπονό μου κι εσύ σύνδεσέ το με την κλιματική αλλαγή ή με ότι αλλο θέλεις..
Είναι τόσο σπουδαίο να θελω το πρωί που παίρνω το τραίνο ή το λεωφορείο (μιας και αποφάσισα να χρησιμοποιώ μόνο ΜΜΜ) να αισθάνομαι σαν άνθρωπος;
Και οχι σαν πληγωμένο ζώο;
Να μπορώ να μην σπρώχνομαι , να μην προπηλακίζομαι, να μην μυρίζω βρωμιές, να μην ακούω βρισιές;
Να μην ψάχνω εναγωνίως για μια θέση να σταθώ;
Είναι τόσο μεγάλη πολυτέλεια να θέλω να καθήσω και να διαβάσω το βιβλίο μου ή τις σημειώσεις μου;
Που, σε ποιό δυσεύρετο DNA, είναι κρυμμένος ο πολιτισμός μας για τόσες χιλιάδες χρόνια;
Τον ξεχάσαμε για πάντα στο γιαταγάνι του Παπαφλέσα και στον κοντυλοφόρο του Μακρυγιάννη;
Δυστυχως δεν μπορώ να τον πιάσω και να συντονιστώ μαζί του σε καμία συχνότητα όσο κι αν μετακινώ την κεραία, κάθε πρωί..
Αλήθεια, έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο, έτσι θα κάνουμε οριζόντιες και κάθετες πολιτικές για το περιβάλλον;
Ετσι θα σώσουμε τον πλανήτη, ας γελάσω... ας καγχάσω καλύτερα.. Αγκαγκαού....
Και για ποιόν μωρέ; Για ποιά παιδιά, αυτά που θα φέρονται ομοια κι απαράλλαχτα με μας;
Τόσο πολύ ταλαιπωρημένοι είμαστε που δεν μπορούμε να δώσουμε στον άλλον μια σταλιά χώρο, λίγο αξιοπρέπεια, λίγο χαμόγελο;
Η ζωή μας έγινε τόσο γρήγορη, σαν το mp3! Γίναμε τόσο προβλέψιμοι και δήθεν, τόσο επιθετικοί και ανασφαλείς που δεν υπάρχει καθόλου χώρος για τον άλλον.
Σε λίγα χρόνια ο ένας θα τρώει τον άλλον live στους δρόμους και θα κόβουνε και εισητήρια..
..........................
Ευτυχώς οι άνθρωποι μοιάζουμε μόνο λίγο στο σχήμα..
Αυτό ειναι όλο κι όλο, το περίγραμμα, το σχήμα.
Και όλα τα άλλα , τα πολλά, είναι η φαντασία μας..
Η ουσία είναι αλλού..
Ευτυχώς..
..........................
Αυριο το πρωί θα είμαι πάλι εκεί να μετακινώ την "κεραία" μήπως και φύγουνε τα χιόνια και πιάσω έστω και ένα χαμόγελο..
[Πέτρος Τζεφέρης] [by Tzeferis Peter]

...τυχεροί όσοι δεν σε κατάλαβαν ποτέ

διότι ... εκείνοι που σε κατάλαβαν ... είναι υποχρεωμένοι να μοιρασθούν μαζί σου το μεγαλείο και την απελπισία σου ...την απελπισία να μπορεις να σκέφτεσαι πίσω και πέρα από αυτό που βλέπεις...να σκέφτεσαι ..να σκέφτεσαι..

σκέφτομαι ότι σκέφτομαι, άρα υπάρχω! (cogito ergo sum) αλλά αμέσως μετά σκέφτομαι την απελπισία μου , τους φόβους μου, τις αυταπάτες μου, την τραγική μοναξιά μου... αρα δεν υπάρχω, δεν υπάρχω, αρα .. σκέφτομαι ...κι ας μην υπάρχω! (δεν μας ταπε καλά ο Καρτέσιος)...

Είναι κατι στιγμές..που ανοίγω την τηλεόραση και είναι μαύρη. Σαν να μην άνοιξε. Στην οθόνη γλιστράει μια μικρή κόκκινη τελίτσα. Είσαι εσύ. Θα πάρω βελόνα και κλωστή να σε ράψω πάνω μου να μη μου φύγεις ξανά, να μη σε χάσει το βλέμμα μου και βαρεθεί να βλέπει. Κάθε πολίτης πρέπει να έχει ένα τηλεκοντρόλ στην τσέπη και όποια εικόνα δεν του αρέσει να την αλλάζει. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να βλέπει τις εικόνες που επιλέγει.

Η ζωή όμως δεν είναι τηλεόραση να παραμένει μαύρη με μια μικρή, φωτεινή, κόκκινη τελίτσα. Είναι τα όνειρά μας και πρέπει να τα ζήσουμε. Να ανοίξουμε τις ομπρέλες μας και να βγούμε στους δρόμους, στις πόλεις, στον κόσμο. Να σπάσουμε τις βιτρίνες της πόλης που μας κανει να θελουμε να είμαστε αλλού! Να πάμε εκδρομή στα μέρη που ήμασταν παιδιά, να μείνουμε από λεφτά, να μείνουμε εκεί, σε πόλεις που έχουν μνήμη και θυμούνται τα χνάρια μας. Να καβαλήσουμε το χαρταετό, τη συννεφούλα, οχι για να χαθούμε αλλά για να γνωρίσουμε τον κόσμο...

Εκεί ψηλά, θα στεγνώσουν και τα μάτια σου επιτέλους. Θα ξαναγίνουν υπέροχα. Μια μικρή, φωτεινή, κόκκινη τελίτσα στο σκοτάδι.

Το νόημα των παραπάνω: οχι κανένα.., τα παραπάνω ειναι τελικά εσύ , εγώ , εσείς. Η ζωή μας. Κι αν πτωχική τη βρεις, καθόλου δεν σε γέλασε. Ηταν στημένη έτσι από την αρχή...μικρή, ασήμαντη κι αφόρητη πλην μαγική κι ονειρεμένη. Και λάγνα.

Καλημέρα, και χαρούμενο πέταγμα.