Αξίζει να πεθάνεις για την πατρίδα;

Αξίζει να πεθάνεις για την πατρίδα; αναρωτιούνται σήμερα πολλοί θιασώτες του ιστορικού κυνισμού και της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οταν ξέρεις ότι η ζωή σου είναι τόσο κοντή που δεν μπορεί να δει πιο πέρα στο χρόνο; Να δει την ιστορία που χασκογελάει ειρωνικά και γράφει ανέκδοτα με το αίμα των ανθρώπων.. Να δει το συμφέρον της πατρίδας να άγεται και να φέρεται σαν τον άνεμο που τυλίγει τη σημαία στον ιστό...

Ναι αξίζει! Γιατί στο μεγαλείο αυτό δεν οδηγείσαι με την λογική. Ούτε με την ιστορική γνώση. Ο ηρωισμός απαιτεί μια στιγμή υπέρβασης και αυτοθυσίας, μια στιγμή που σφυρηλατείται όμως για μια ολόκληρη ζωή. Να μην επιτρέπεις στον φόβο να συνοδεύει τη ζωή σου. Να πιστεύεις στον άνθρωπο και την δύναμη της ψυχής. Στο μεγαλείο της αυτοθυσίας! Στην ακροτελεύτια ελπίδα ότι η θυσία δεν θα πάει χαμένη. Ελλάς, ηρώων μητέρα, μην λησμονάς τους ήρωές σου!

Χρόνια Πολλά!

Αξίζει να πεθάνεις για την πατρίδα;

Δεν ξεχνώ...δεν θα ξεχάσω...

• της πατρίδος η σημαία ...
• O δρόμος χάνεται στο φως ...
• Η τιμή και η ατίμωση της ελληνικής σημαίας...
• Aλήθεια πώς έκλαιγα τόσο δυνατά;

O δρόμος χάνεται στο φως ...

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.


Χρόνια Πολλά, έστω και λίγο καθυστερημένα!
Aχ αγαπημένε μου ποιητή
πόσο γρήγορα χορτάριασε ο τάφος σου
και είσαι πλέον τόσο μα τόσο ανεπίκαιρος στον τόπο σου!

[Πέτρος Τζεφέρης][by tzeferis Peter]

της πατρίδος η σημαία ...

«Σημαία μου Ελληνική, άσπρη και γαλανή μου,
όσα τραγούδια κι αν σας πω δεν πιάνεται η φωνή μου».

Λαϊκό τραγούδι Καστελλόριζου

Επί 34 χρόνια, μόνη κάτοικος της βραχονησίδας - της νήσου Ρω - της αρχής και του τέλους της Ελλάδας, απέναντι από την Αντίφελο (αρχαία Λυκία), ήταν η Δέσποινα Αχλαδιώτου, η ακρίτας του Αιγαίου, η κυρά της Ρω.

«Για την Ελλάδα το 'κανα. Νοιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι μέσα στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τουρκικές ακτές», είπε όταν την βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών.

Το 1982, η 90χρονη Δέσποινα Αχλαδιώτου, κηδεύτηκε με τιμές Εθνικής Ηρωίδας.

Το φέρετρό της ήταν σκεπασμένο με την Ελληνική σημαία.


Και για να μην ξεχνιόμαστε, κάτι γιορτάζουμε σήμερα.

Αλήθεια τί;