Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18.9.16

Οι ελληνικές επιχειρήσεις πάνε σε εξωτικούς παραδείσους για δουλειές

Στα πέρατα του κόσμου έχουν εξαπλωθεί οι επιχειρήσεις για να προστατευθούν από την πολύχρονη ύφεση που έχει σαρώσει την οικονομία. Εξωτικές περιοχές του πλανήτη, που για τους περισσότερους πολίτες είναι ταξίδια ζωής, οι εγχώριες επιχειρήσεις τις έχουν καταστήσει κομμάτι της διεθνούς παρουσίας τους, αντλώντας οικονομικά οφέλη λόγω των εξαγωγών. Ηδη οι περισσότερες εισηγμένες έχουν αυξήσει σημαντικά τον δείκτη εξωστρέφειάς τους ως κυρίαρχο όπλο απέναντι στην καθίζηση της καταναλωτικής δαπάνης στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Folli Follie Group, η οποία στη φετινή εξαμηνιαία έκθεσή της εμφανίζει παρουσία στο ηφαιστειογενές νησί Γκουάμ του Ειρηνικού Ωκεανού μέχρι τη Χαβάη, το Μακάο και τη Σιγκαπούρη. Η Μέτκα, θυγατρική του ομίλου Μυτιληναίου, ανέλαβε έργο στην Γκάνα, ενώ έμφαση δίνει και στο Ιράν. Ταυτόχρονα στον χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας η Μέτκα δημιούργησε το μεικτό σχήμα Mέτκα-EGN, που δραστηριοποιείται στα φωτοβολταϊκά και μέσω του οποίου η εταιρεία έχει αναλάβει την κατασκευή μεγάλου φωτοβολταϊκού πάρκου με μονάδα αποθήκευσης ενέργειας (μπαταρίες) στο Πουέρτο Ρίκο. Επίσης, η εταιρεία έχει παρουσία και στη Χιλή.

Η τσιμεντοβιομηχανία Τιτάν για πρώτη φορά στην ιστορία της εισήλθε στην αγορά της Βραζιλίας αποκτώντας τοπική τσιμεντοβιομηχανία. Ταυτόχρονα έχει πολυετή παρουσία στην Αίγυπτο. Η εταιρεία Σωληνουργεία Κορίνθου, που ανήκει στον όμιλο Viohalco, διεκδικεί φέτος συμβόλαια για έργα στις ΗΠΑ και στη Βόρεια Αφρική.

Η μαρμαροβιομηχανία Ικτίνος, λόγω της κρίσης στην εγχώρια οικονομία, εξάγει σε Κίνα, σε χώρες της Μέσης Ανατολής και ξεκίνησε εξαγωγές και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η εταιρεία ανελκυστήρων Kleemann Ελλάς, με παγκόσμιο μερίδιο αγοράς 3%, το 2015, προχώρησε στην εξαγορά εμπορικής εταιρείας στην Αυστραλία. Μέσα στο 2016 ο ελληνικός όμιλος, με έδρα το Κιλκίς, προχώρησε στην ίδρυση νέας θυγατρικής εταιρείας στην Κίνα και στο Ντουμπάι.

Η εταιρεία καλλυντικών Κορρές ξεκίνησε να δραστηριοποιείται από το 2015 στη Λατινική Αμερική. Η διανομή των προϊόντων της Κορρές στην αγορά της Βραζιλίας πραγματοποιείται μέσω του δικτύου της Avon από το δεύτερο εξάμηνο του 2015. Η συγκεκριμένη συμφωνία παρέχει σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης για τον όμιλο όχι μόνο στη Βραζιλία αλλά και στην ευρύτερη Λατινική Αμερική, βάσει συμφωνίας, καθώς η Avon πραγματοποιεί το 36% των πωλήσεών της στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή με τεράστια δυναμική στο απευθείας δίκτυο (1,9 εκατ. αντιπροσώπους). Η Frigoglass, που αποτελεί μία από τις πιο διεθνοποιημένες εισηγμένες, έχει επεκταθεί σε χώρες όπως η Νιγηρία, η Κένυα, οι Φιλιππίνες, η Ινδία και η Ινδονησία. Επίσης η Intralot επεκτείνεται στο Περού και οι εισηγμένες Flexopack και Creta Farm έχουν παρουσία στην Αυστραλία. Τέλος, η μεγαλύτερη βιομηχανία μαρμάρου, η Παυλίδης, μετά τις 40 χώρες που ήδη εξάγει και με δείκτη εξωστρέφειας 95% επί του τζίρου, φέτος έχει παρουσία και σε Μεξικό, Πακιστάν και Ινδία.

22.1.16

Παραγωγική αυτάρκεια και διαρθρωτική κατάρρευση!



Σύμφωνα με διαπίστωση που συπεριλαμβάνεται στην εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, κάθε μήνας καθυστερήσεως στην αδειοδότηση παραγωγικών επιχειρήσεων κοστίζει περί τα 3 εκατομ. ευρώ, που σημαίνει ότι το συνολικό ποσό των καθυστερήσεων αυτών αγγίζει ποσοστό που ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ. Εάν στο ποσοστό αυτό, πάντα κατά τον ΟΟΣΑ, προστεθεί το συνολικό κόστος της ελληνικής γραφειοκρατίας με τα σημερινά δεδομένα έχουμε ένα ποσό που φθάνει τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν γινόταν μία προσπάθεια να αρθούν οι στρεβλώσεις που υφίστανται, η Ελλάδα όχι μόνον θα είχε ένα πολύ ικανοποιητικό πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά θα μπορούσε και με μεγάλη άνεση να αποπληρώσει τις τοκοχρεολυτικές της υποχρεώσεις. Όπως δε καταλαβαίνει κανείς, στο μέτρο που οι δανειστές μας βλέπουν να μην γίνεται καμμία προσπάθεια άρσης των στρεβλώσεων αυτών, η στάση τους απέναντι στην όποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία δικαιολογημένα θα είναι όλο και πιο σκληρή.

Παράλληλα, τί θα συμβεί με την φορολογική επιβάρυνση των νομοταγών πολιτών, οι οποίοι, όσο συνεχίζεται η ύφεση, θα βρεθούν σε σοβαρό πλέον οικονομικό αδιέξοδο  και η χώρα θα εισέλθει για καλά στον ολισθηρό δρόμο της διαρθρωτικής κατάρρευσης. Διαρθρωτική δε κατάρρευση υπάρχει, σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, όταν ο βαθμός παραγωγικής αυτάρκειας μιας χώρας πέφτει κάτω από το 15%.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η σημερινή Ελλάδα απέχει μόνον 2,5 ποσοστιαίες μονάδες από το ποσοστό αυτό. Με πιο απλά λόγια, σημαίνει ότι σε περίπτωση εξόδου μας από την ευρωζώνη, η εγχώρια παραγωγή θα μπορεί να καλύπτει τις καταναλωτικές ανάγκες μόνον κατά 17,5%.

Με περιορισμένο λοιπόν ποσοστό εσωτερικής αυτάρκειας, η οικονομία έχει αμεσότερη ανάγκη από είσοδο ελεύθερου αέρα στο αποπνικτικό της σύστημα, πριν το τελευταίο καταρρεύσει οριστικά λόγω ασφυξίας.

[Ν. Καραγεωργίου, http://www.euro2day.gr/]

15.8.13

Ποιός μου πήρε το τυρί;

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Peter]

Με αφετηρία τον "κόσμο" των επιχειρήσεων, τον "λαβύρινθο" του εσωτερικού ανταγωνισμού και του change management, το αλληγορικό αυτό κειμενάκι πέρασε πολλές διακυμάνσεις μέχρι σήμερα... Στην Αμερική στρογγυλοκάθισε για πάνω από ενα χρόνο στη λίστα των best sellers ενώ στην ευρώπη αντιμετωπίστηκε (και πουλήθηκε) αναλόγως σαν ένας αποτελεσματικός οδηγός για να αντιμετωπιστούν με επιτυχία οι  αλλαγές στην εργασία και γενικότερα τη ζωή μας.

https://www.scribd.com/doc/186946800/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AE%CF%81%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF-%CE%BC%CE%BF%CF%85

Ειδικά στον τόπο μας, αφού έκανε το βαθυστόχαστο κύκλο ανάμεσα σε οτιδήποτε σχετίζεται με το φαινόμενο της "αλλαγής" (πχ. στις σχέσεις οπου επιμένουν ορισμένα "ανθρωπάκια" ακριβώς επειδή δεν αντιλαμβάνονται σύντομα οτι θα πρέπει να απεγκλωβιστούν αναζητώντας "νέο τυρί" ή ακόμη και τα ποδοσφαιρικά όπου κάποιοι πάλι ξεχνούν την δυναμική της αλλαγής του ..ποδοσφαίρου), έγινε επίκαιρο στο ευρύ κοινό μετά την εμφάνιση της κρίσης.

Πράγματι, στην σημερινή περίοδο της οικονομικής κρίσης, η αλληγορική μας ιστορία ήρθε να αποτελέσει ερμηνευτικό "θέσφατο" που  επιχειρεί να τεκμηριώσει  την ελληνική χρεωκοπία και ειδικά το βατερλώ του ελληνικού δημοσίου.. Την θέση του ...«ΤΥΡΟΣΤΑΘΜΟΥ» των νεοελλήνων καταλαμβάνει το Ελληνικό Δημόσιο που θα μπορούσε θεωρητικά να «βολέψει» όλους τους Έλληνες και με έναν μαγικό τρόπο να τους εξασφαλίζει το ΤΥΡΙ μέχρι το τέλος της ζωής τους. Εντούτοις, "το δημόσιο μεγάλωνε και το ΤΥΡΙ τελείωνε"…χωρίς να θέλει να το αντιληφθεί κανείς. Τα αποτελέσματα είναι σε ολους γνωστά για τα "ανθρωπάκια" που έλκουν την καταγωγή από τον τόπο μας.. και οι  αναλύσεις καταλήγουν στο δέον γενέσθαι: «Το τυρί τελείωσε. Ή αλλάζουμε, Ή βουλιάζουμε!!!» και στη συνέχεια: "Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση! Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!

  “Ποιος Πήρε το ΤΥΡΙ μου;”

Δεν θα εστιάσω στην εφαρμογή της παραβολής του τυριού στα χάλια της ελληνικής οικονομίας (ως κακού και αντιπαραγωγικού "τυροσταθμού"), άλλωστε αυτή η ιστοριούλα "κολλάει" παντού. Πρόκειται για μια προέκταση του πασίγνωστου αποφθέγματος του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει», δηλαδή ότι η αλλαγή, η μεταβολή, είναι διαρκής  και πανταχού παρούσα σε κάθε μας κίνηση. Και αν δει κανείς την αλλαγή αυτή με τελείως τεχνοκρατικά κριτήρια, θα πρέπει το δίχως άλλο να συμφωνήσει με τα γνωμικά που γράφει (βλ. εικόνα) στον "τοίχο"  ο φίλος μας ο "Χα" για να αποτυπώσει το καταστάλαγμα της εμπειρίας του και να βοηθήσει το φίλο του τον "Χμ" (χεμ) ώστε να "προκάμει" κι αυτός και να αναζητήσει έγκαιρα καινούργιο τυρί.. Μάλιστα, στην εποχή μας που η εναλλαγή και η ταχύτητα είναι βασικά στοιχεία της αδυσώπητα παγκιοσμιοποιημένης κοινωνίας μας, τα διδάγματα αυτά ίσως παίρνουν και το χαρακτήρα του "εγχειριδίου" ή του χρηστικού εργαλείου που θα βοηθήσουν τα "ανθρωπάκια/ πλασματάκια" να πλοηγηθούν.  Και να ξεπεράσουν τις αναστολές τους και τις υπερβολικές αναλύσεις τους έναντι των "ποντικιών", κερδίζοντας και πάλι το στοίχημα της υπεροχής! Οι ατάκες που προκύπτουν από την ιστροριούλα:  "Πάμε Λαβύρινθο", "εμπρός να ψάξουμε για νέο τυρί", "Αφήστε μας να γίνουμε το καινούργιο σας τυρί", "Τί θα έκανες αν δεν φοβόσουν;" αποτελούν ήδη "χρηστικό" λεξιλόγιο στο χώρο του management των επιχειρήσεων.

Εντούτοις, ας πούμε δύο πράγματα. Εχουμε μπροστά μας το καθημερινό, μικρό ή μεγάλο, φαινόμενο της "αλλαγής" και εκείνο της "αντίσταστης" σε αυτήν, που αποτελεί επίσης καλά τεκμηριωμένη διαχρονική ανθρώπινη συμπεριφορά. Ας μην υπεραπλουστεύουμε. Η "αντίσταση στην αλλαγή" δεν αντιμετωπίζεται τόσο υπεραπλουστευμένα με το "να δανειστούμε τη συμπεριφορά των ποντικιών που έχουν πιο ακαριαίο ένστικτο για αυτοσυντήρηση" ή με ρήσεις όπως «όσο πιο γρήγορα αφήσεις το παλιό τυρί τόσο πιο γρήγορα θα βρεις το καινούργιο». Το ανθρώπινο, ψυχολογικό και κοινωνικό υπόβαθρο της αντίστασης στην αλλαγή είναι βαθύτερο και περιπλοκότερο, ειδκά στην εποχή μας. Ο σημερινός κόσμος δεν είναι "απλός" (όπως τον περιέγραφε ο Σεφέρης) αλλά  περίπλοκος,  χαοτικός, σοφιστικός και σε μεγάλο βαθμό κουρνιάζει ανάμεσα στο πραγματικό και στο εικονικό, το διαδικτυακό, το ψηφιακό, το δυνητικό. Ανάμεσα στο θέλω και το μπορώ, το πως είμαι και το πως θα ήθελα να είμαι... Αναπόφευκτα λοιπόν, δεν είναι εύκολο να "μυριστείς" πότε μπαγιατεύει το τυρί σου και πρέπει άμεσα να ψάξεις να νέο τυρί. Κι αν ακόμη το αντιληφθείς εγκαίρως, οι σημερινές ερινύες κάθε είδους, δεν σε αφήνουν να ξεκινήσεις δημιουργώντας διαρκώς σύγχιση για το ποιά είναι η βέλτιστη κίνηση/κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσεις. Δυστυχώς, ο Homo Economicus, που αναπαράγει τις ακλόνητες πεποιθήσεις της οικονομικής επιστήμης, δεν είναι ότι καλύτερο έχω στο νου μου ως αντίδοτο για το χαοτικό κόσμο που ζούμε σήμερα.. Τα μνημόνια των λαών και η σημερινή πακόσμια οικονομική τραγωδία, μάλλον το επιβεβαιώνουν...

Και κάτι ακόμη. Μήπως δεν (πρέπει) να ειναι αυτοσκοπός μας το "διαρκές κυνηγητό του τυριού"; Μήπως μας περιορίζει ή και ματαιώνει βασικές ανθρώπινες λειτουργίες και χαρακτηριστικά που η ανθρωπότητα πάσχισε και μάτωσε διαχρονικά  για να φέρει στο προσκήνιο; Μήπως με το να βγούμε εμείς τα ανθρωπάκια στις ποντικοδρομίες, χάνουμε τα δικά μας χρωμοσώματα; Χάνουμε τις αξίες μας και τις ιδιότητές μας ως άνθρωποι; τον (ανα) στοχασμό, την αμφισβήτιση, την ελευθερία (κάθε λογής) την ίδια; Μήπως αυτό το διαρκές κυνηγητό του τυριού, μας οδηγεί -με το πρόσχημα της επιβίωσης- σε μία ιδεολογική οπισδοδρόμηση; Τουλάχιστον ο Καβάφης στην Ιθάκη, μας ξεκαθαρίζει ότι δεν τον ενδιαφέρει ουσιαστικά η Ιθάκη, το νέο τυρί, αλλά ο δρόμος, η υπέροχη αίσθηση της δημουργίας, τα χρώματα και οι εικόνες που προσφέρει. Ξέρετε, χωρίς να θέλω να υπεραπλουστεύσω τα πράγματα, ούτε να υποτιμήσω εκείνους που διαβάζοντας το βιβλίο ταυτίστηκαν με τον Ρουθούνη ή τον Τρεχάλη (τα δύο ποντικάκια της ιστορίας),  η αλήθεια είναι ότι: «Ακόμη κι αν κερδίσεις το χρυσό μετάλλιο στις ποντικοδρομίες, εξακολουθείς πάντοτε να παραμένεις ποντίκι!».


22.9.11

Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ - AΔΕΔΥ: Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση, Ετήσια Έκθεση 2011


ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ - AΔΕΔΥ Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση Ετήσια Έκθεση 2011

Η μείωση των μισθών και των εισοδημάτων με την υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση (άμεση και έμμεση φορολογία) των μισθωτών και συνταξιούχων στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες κρίσης χρέους, επιφέρει μείωση της ζήτησης, με αποτέλεσμα, να δημιουργούνται συνθήκες περαιτέρω επιδείνωσης και ύφεσης της ελληνικής οικονομίας με την αναπαραγωγή του φαύλου κύκλου λιτότητας, ανεργίας, ύφεσης.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η προσδοκία της τρόϊκα και των φορέων άσκησης της οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα για επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στις αγορές το 2012 δεν επιβεβαιώθηκε. Όμως, παρά την αποτυχία του Μνημονίου για την επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στις αγορές το 2012, εκτιμούν ότι με το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο στρατηγικής 2012-2015, η ελληνική οικονομία θα επιστρέψει στις αγορές το 2014.

Πως όμως θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος με την παράταση της ύφεσης, την αύξηση της ανεργίας, την μείωση της κατανάλωσης και την αβεβαιότητα μείωσης του δημόσιου ελλείμματος (17 δις. ευρώ το 2011, 15 δις. ευρώ το 2012, 11,5 δις. ευρώ το 2013) και το δημόσιο χρέος να μην υποχωρεί κάτω από το 150% του ΑΕΠ το 2012 και να διαμορφώνεται το 2020 στο επίπεδο των 409 δις. ευρώ (200% του ΑΕΠ), (ΟΟΣΑ 2011, ΙΝΕ 2011).

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και να συμπεριληφθούν στα έσοδα του μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού πλαισίου λιτότητας 2012 – 2015 οι εισπράξεις από τις προβλεπόμενες ιδιωτικοποιήσεις, το δημόσιο χρέος της χώρας μας αντί να μειωθεί θα αυξάνεται μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 2020.

Όμως, μέχρι τότε ο συνεχής δανεισμός της χώρας συνοδευόμενος από την εφαρμογή αυστηρών μέτρων λιτότητας θα μετατρέψει την ελληνική οικονομία από πραγματική σε εικονική.