ΤΙ ΕΙΝ’ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ;

 Το Μανιάτικο, αχάλαστο τοπίο, είναι μια αρχέτυπη, ιδανική εικόνα της Ελλάδας!

...και κάθε βράδυ γύριζε με το λαό των γλάρων πιστή στα γυμνά πόδια σου να εμπιστευθεί νομίζεις
τον ύπνο των κυμάτων της μες στα θαλασσοσπηλιά...

«Απ’ τους ξανθούς αυτούς γιαλούς που ‘ναι πυκνά ντυμένοι
με πικροδάφνες αγριελιές και τον βυζαίνουν κρίνα
κάθε πρωί η Μεσόγειος θάλασσα ξεκινούσε
για της Λιβύης τις ακτές με κοραλλένια χαίτη
και κάθε βράδυ γύριζε με το λαό των γλάρων
πιστή στα γυμνά πόδια σου να εμπιστευθεί νομίζεις
τον ύπνο των κυμάτων της μες στα θαλασσοσπηλιά.
Τι μέγα δώρο ο φλοίσβος της μού χάριζε, θεέ μου,
σαν έφερνε κάποιων ναυτών Ελλήνων το τραγούδι!»
(«Μικρή Οδύσσεια», Ρίτα Μπούμη Παπά)

Τι είναι η Ελλάδα μας; Μην είναι τα paradise beach, τα πολυάριθμα apartments και τ’ αχανή ξενοδοχειακά συγκροτήματα των ακτών; Μην είναι οι αναρίθμητες αραδιασμένες ομπρέλες με τις σεζλόνγκ των όμορφων γραφικών παράλιων της χώρας; Μην είναι τα πολύβουα μπαρ της αγγλιστί διασκέδασης, των -κατά τ’ άλλα- «ήσυχων» νησιών μας; Μην είναι ο Greek musakas, ο τσολιάς στον Άγνωστο Στρατιώτη και η Ακρόπολη των εισιτηρίων;


Όχι, Ελλάδα δεν είν’ αυτά. Ελλάδα είναι ότι εκφράζει για τον Έλληνα η Χώρα του, κείνο που η ψυχή του αποτυπώνει ως εικόνα της, ότι δεν έχει ακόμα αλλοτριωθεί και μπορεί να υπάρξει ως αγνό, απλό και προσιτό.


Ο ξανθός γιαλός με το πεύκο ν’ ακουμπά το κύμα, είναι μια πρωτογενής ιδανική εικόνα της Ελλάδας. Εάν, όμως, σ’ αυτήν προσθέσεις τα ογκώδη ξενοδοχειακά συγκροτήματα της ακτής, τα πολύβουα παραλιακά μπαρ, για τη διασκέδαση των τουριστών-πελατών, τις σειρές από ομπρέλες και τις σεζλόνγκ, που θα καλύψουν κάθε γωνιά της επιθυμητής παραλίας, τότε πάει, χάθηκε η μαγεία... Ο παραδείσιος τόπος Θα μεταλλαχθεί και θα χάσει την αρχική του υπόσταση, το μέλλον του πια θα προσδιορίζεται με κριτήρια επιχειρηματικά-οικονομικά. Η οδυνηρή συνέχεια θα είναι περίπου αυτή: τα πεύκα της παραλίας θα κοπούν, για την εξυπηρέτηση δραστηριοτήτων της τουριστικής οικονομίας, το ξενοδοχειακό συγκρότημα θα «κατέβει» στην ακτή αποκτώντας ιδιωτική πλαζ, μέρος της ακτής θα μπαζωθεί για να γίνει μαρίνα κ.τλ.


Στα πλαίσια της τουριστικής αξιοποίησης της περιοχής λοιπόν, συμβαίνουν ανατροπές, μικρές ή μεγάλες καταστροφές. Τα απλά κι όμορφα, που θυμίζουν Ελλάδα, χάνονται ή αποτελούν μέρος ενός προκάτ συνόλου. Για ποια Ελλάδα μιλούμε τότε; Για ποια προσφορά και για ποιο τουριστικό προϊόν προβαλλόμαστε;

(Α. Καπετάνιος, από το βιβλίο “Τοπιογράφοι, ελάτε γρήγορα σε αυτή τη χώρα…”, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 2009)

ΝΑ ΟΛΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΔΑ!

Τι, αλήθεια, ήταν εκείνο που ώθησε το Γάλλο ζωγράφο Antoine-Louis Castellan το έτος 1808 να προτρέψει τους τοπιογράφους του κόσμου να επισκεφτούν τη χώρα μας, όταν είπε: «Τοπιογράφοι, ελάτε γρήγορα σ’ αυτή τη χώρα…»;

Τι, αλήθεια, ήταν εκείνο που ώθησε το Γάλλο ζωγράφο Antoine-Louis Castellan το έτος 1808 να προτρέψει τους τοπιογράφους του κόσμου να επισκεφτούν τη χώρα μας, όταν είπε: «Τοπιογράφοι, ελάτε γρήγορα σ’ αυτή τη χώρα…»;

Ποια στοιχεία του ελληνικού τοπίου το κάμουν να ξεχωρίζει, το κάμουν ιδιαίτερο –αν θέλετε μοναδικό; Μήπως η σκιά της Ακρόπολης πάνω στην αποκαμωμένη Αθήνα; Μήπως η απλωσιά του ελαιώνα της Άμφισσας στα πόδια του Δελφικού μαντείου; Μήπως το κρινάκι στο βράχο του Ακροκόρινθου, το φρύγανο στην ερμόνησο, το πεύκο στην αττική γη; Μήπως το λαμπρό ελληνικό φως πα σε χαλάσματα, σ’ ερείπια, σε μνημεία;

Την απάντηση στα ερωτήματα αυτά (αν δεν τα δούμε ως ρητορικά), δίνει ο Γάλλος πολιτικός και συγγραφέας Μωρίς Μπαρρές (αναφέρεται στο Λακωνικό τοπίο): «…Μπορώ να πω με μια λέξη, την ωραιότερη σε όλη τη Δύση, τι αισθάνθηκα πάνω απ’ όλα σ’ αυτό το φημισμένο τοπίο: μεγαλοφροσύνη» («Le voyage de Sparte», Juven 1906). 

Και ο Steven Runciman έλεγε στο Λακωνικό τοπίο: «Η ομορφιά της Ελλάδας έγκειται στην αντίθεση, αντίθεση ανάμεσα σε απότομα ακρωτήρια και γαλάζιους κόλπους, και ανάμεσα σε άγονες βουνοπλαγιές και εύμορφες κοιλάδες. Πουθενά αλλού η αντίθεση δεν είναι τόσο έντονη, όσο στην κοιλάδα της Σπάρτης, τη Λακεδαίμονα, την “κοίλη Λακεδαίμονα” της ομηρικής εποχής» (Runciman St., «Mistra», Thames & Hudson 1980, σελ. 7).

 Ο δε Στρατής Μυριβήλης, μπρος στη μεγαλοπρέπεια του Ταΰγετου, αναφωνούσε εκστασιασμένος: «Να όλο το νόημά σου Ελλάδα!».

(Aπόσπασμα από το βιβλίο του Α. Καπετάνιου «Τοπιογράφοι, ελάτε γρήγορα σε αυτή τη χώρα...", εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 2009)

Geoheritage, a cutting edge science! by Dr Annie Rassios

Geoheritage Rassios Feb 17 by tzeferisp on Scribd

[Επιμέλεια: dr Πέτρος Τζεφέρης]

Ο Δείκτης "Μιζέριας" του Bloomberg

Ο Δείκτης "Μιζέριας" του Bloomberg, που απαρτίζεται από 65 χώρες, υπολογίζεται μέσω της πρόσθεσης των προβλέψεων μιας χώρας για τον πληθωρισμό με τις προβλέψεις για την ανεργία. Όσο υψηλότερο είναι το «σκορ», τόσο πιο «μίζερη» θεωρείται η χώρα.

Η Βενεζουέλα, στον δείκτη αυτό, συγκεντρώνει 499,7 μονάδες, ενώ δεύτερη έρχεται η Νότια Αφρική με 32,2 μονάδες, τρίτη η Αργεντινή με 30,9 μονάδες και τέταρτη η Ελλάδα με 23,2 μονάδες, από 22,7 πέρυσι.

Τη δεκάδα των πιο «μίζερων» χωρών συμπληρώνουν η Τουρκία με 19,8 μονάδες (από 18,4 πέρυσι), η Ισπανία με 19,6 (από 19,8), η Ουκρανία με 19 (από 24,4), η Σερβία με 17,9, η Βραζιλία με 17,3 (από 16,4) και η Ουρουγουάη με 15,9 (από 17,5 πέρυσι).

Στον αντίποδα, η χώρα με τη λιγότερη «μιζέρια» παραμένει η Ταϊλάνδη, που συγκεντρώνει 2,6 μονάδες (από 1,2 πέρυσι) και ακολουθούν Σιγκαπούρη με 3,1 (από 1,5), Ελβετία και Ιαπωνία με 3,6 έκαστη (από 2,9) και Ισλανδία με 4,6 (από 3,9).

Πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην ευημερεί;

Βρίσκομαι στους Δελφούς.Σηκώνω τα μάτια, αγναντεύω γύρω. Μπροστά μου το μουσείο και ο αρχαιολογικός χώρος. Η πλαγιά του Παρνασσού όπου ορθωνόταν το μαντείο του Απόλλωνα, ο θησαυρός των Αθηναίων -ανάμεσα στα αφιερώματα στον θεό, τα σκοινιά από τα περσικά καράβια που καταστράφηκαν στη Σαλαμίνα-, οι θησαυροί των άλλων πόλεων, το θέατρο και το στάδιο... Στο αριστερό μου χέρι, μέσα από τα δέντρα, ξεπροβάλλει το σπίτι της Εύας και του Άγγελου Σικελιανού. Στο δεξί μου χέρι απλώνεται ο κάμπος της Φωκίδας. Στο βάθος διακρίνεται το Γαλαξίδι. Πίσω μου, οι ταβέρνες του χωριού έχουν ανάψει κάρβουνα - η τσίκνα μπερδεύεται με το άρωμα της πρώιμης άνοιξης και κάνει την αναπνοή ακόμα πιό απολαυστική, ακόμα πιό ζωογόνο.

Κατεβάζω τα μάτια, ενημερώνομαι ηλεκτρονικά από το κινητό μου για τις τελευταίες ειδήσεις. Η συμπολίτευση καθυβρίζει -και καθυβρίζεται- από την αντιπολίτευση. Οι κυβερνώντες παίζουν κατενάτσιο με τους "θεσμούς", αγοράζουν χρόνο και προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για να δεχθεί καινούργια μέτρα, ώστε να κλείσει η αξιολόγηση και να μην μείνουμε άφραγκοι, μετέωροι. Υπουργοί λεονταρίζουν, παλαιοί πολιτικοί αυτοεξευτελίζονται. Ο κόσμος αγκομαχά για να βγάλει το μήνα, αγωνιά εάν θα έχει περίθαλψη όταν αρρωστήσει, εάν θα έχει σύνταξη όταν γεράσει. Ο κόσμος ξεχνιέται με τηλεπαιχνίδια, με κοσμικά κουτσομπολιά, καβγάδες και έρωτες διασήμων που ουδείς γνωρίζει σε τι ακριβώς οφείλουν τη διασημότητά τους...

Ξανασηκώνω τα μάτια. Αδυνατώ σχεδόν να πιστέψω ότι ο τόπος που με περιβάλλει, η πατρίδα μου, είναι η πατρίδα που τα νέα της έχω μόλις διαβάσει.

Το ίδιο μού έχει συμβεί στο Πήλιο, στην Κέρκυρα, στη Λήμνο. Και στον Λυκαβηττό, βλέποντας την Αθήνα να κοιμάται στα πόδια του. Και στο ρέμα του Χαλανδρίου, ακούγοντας κατακαλόκαιρο τζιτζικοσερενάτες. Και στο μπαλκόνι μου ακόμα στην Κυψέλη, όπου τα χελιδόνια έχτισαν προχθές φωλιά.

Δεν πρόκειται για εφηβικό ρομαντισμό ούτε και για μεσήλικη νοσταλγικότητα. Η έκπληξή μου δεν είναι κατ' ελάχιστον ποιητική, αρχαιόπληκτη, εθνικιστική σαν εμβατήριο είτε επιτηδευμένα μελαγχολική σαν έντεχνο τραγούδι. Η έκπληξή μου είναι αυθόρμητη και ακατέργαστη: Πώς γίνεται μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην ευημερεί; Πώς διάολο συμβαίνει να παλινδρομούμε, δυό αιώνες τώρα, από το "Δόξα τω Θεώ..." στο "Βοήθα Παναγία μου!"; Να κάνουμε ένα βήμα εμπρός κι αμέσως μισό βήμα πίσω, να θαμπωνόμαστε με τζούφια ή κακομεταφρασμένα ή έωλα οράματα -να πάρουμε την Πόλη πίσω, να ακολουθήσουμε τον Τρίτο Δρόμο προς τον Σοσιαλισμό, να παίζουμε ζουρνά και οι αγορές να χορεύουν- και τακτικά να ψευτοϊσορροπούμε στο χείλος του γκρεμού και να ικετεύουμε τους ξένους να μας σώσουν;

Μπορεί η Ελλάς των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών να αποτεφρώθηκε στην πυρκαγιά της Σμύρνης. Ζούμε ωστόσο στην Ελλάδα των εναλλασσόμενων κλιμάτων και τοπίων -απ'το βαλκανικό της Μακεδονίας μέχρι το κυκλαδίτικο και το κρητικό-, των αναρίθμητων μνημείων, των γαστριμαργικών ποικιλιών, των ανέμου και του ήλιου.

Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην εξάγει ενέργεια παραγόμενη από ήπιες πηγές; Να μην τιμολογεί το ελαιόλαδό της σαν ρευστό χρυσάφι; Να μην μοσχοπουλάει το τσίπουρο, το ούζο της και τις εγχώριες ποικιλίες κρασιού; Να μην προσελκύει όποιον επιθυμεί να σπουδάσει φιλοσοφία και ποίηση στην κοιτίδα τους; Να μην αποτελεί τον αυτονόητο τόπο συνάντησης του απολλώνειου με το διονυσιακό; Την προφανή σκηνή όπου όλοι οι δημιουργοί θα λαχταρούσαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, τόσο οι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες όσο και οι καθιερωμένοι σχεδιαστές μόδας;

Η φράση "κάθε κάτοικος του πλανήτη οφείλει να επισκεφθεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του την Ελλάδα" θα έπρεπε να ηχεί σε όλες τις γλώσσες.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει επιβάλει τη μοναδικότητά της διεθνώς, πέρα από συγκυρίες και ιδεολογήματα. Ο πλούτος που διαθέτει σε εικόνες, ήχους, γεύσεις και αρώματα, η άυλη υπεραξία κάθε σπιθαμής της υπερβαίνουν -θα υπερέβαιναν κανονικά- τις διεθνείς κρίσεις, τις γεωπολιτικές συγκρούσεις.

Η κάθε χώρα -θα αντιτείνετε- διαθέτει απαράμιλλες καλλονές, καυχιέται και δικαίως για τη μοναδικότητά της. Συμβαίνει δε ομολογουμένως το εξής παράδοξο: Περιοχές του πλανήτη ευλογημένες από τη φύση λιμοκτονούν και σπαράσσονται αενάως. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η υποσαχάρια Αφρική. Ενώ τόποι κάθε άλλο παρά ευνοημένοι σε πλουτοπαραγωγικές πηγές θριαμβεύουν. Η Βρεττανία έγινε κραταιά παράγοντας αποκλειστικά σχεδόν κάρβουνο και πατάτες.

Τα πάντα εξαρτώνται συνεπώς από τη νοοτροπία των κατοίκων; Γιατί λοιπόν τους Έλληνες να καταπίνει ένα σύμπλεγμα ανωτεροκατωτερότητας, να αλέθονται ανάμεσα στο κλέος των αρχαίων προγόνων και την ισχύ των μεγάλων δυνάμεων; Πώς γίνεται να ζουν και να πεθαίνουν βρίζοντας την κακή τους δήθεν τύχη; Μυρηκάζοντας στο διηνεκές χαμένες ευκαιρίες, αυτοκτονικούς ηρωισμούς, απελπισμένους έρωτες; Πώς είναι δυνατόν η χώρα της απόλαυσης να έχει καταντήσει επικράτεια της γκρίνιας, της μιζέριας, των πολιτικών της αρπαχτής, των πολιτών της μισαλλοδοξίας;

Εάν ανατρέχαμε στις πηγές της κακοδαιμονίας, θα βρίσκαμε -ξέρω- πειστικότατες απαντήσεις. Το πράγμα στράβωσε με τη δολοφονία του Καποδίστρια από τους κοτζαμπάσηδες ή με τη στρατιωτική πανωλεθρία της Επανάστασης του '21; Με τους παπάδες που ούρλιαζαν "κάλλιο σαρίκι τούρκικο παρά τιάρα παπική!" ή με την επιβολή του σκοταδισμού -υπό χριστιανικό μανδύα- από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο; Με την υποταγή της Ελλάδας στη Ρώμη ή με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο;

Έχει ωστόσο νόημα να γλείφουμε ισοβίως τις πληγές μας; Να τις επιδεικνύουμε στον κόσμο μπας και μάς λυπηθεί; Από το να καθαγιάζουμε τις ήττες, δεν θα ήταν προτιμότερο να προετοιμάζουμε τις νίκες μας;

Δεν θέλει και πολύ. Δεν είναι τόσο δύσκολο. Ο ίδιος ο τόπος, το τοπίο, θα μας έδειχνε τον δρόμο. Αρκεί να ξεβουλώναμε τα αυτιά μας, τα οποία βουίζουν από τους τηλεκαυγάδες, απ'τις στριγγές φωνές των χαλασοχώρηδων. Αρκεί να πλέναμε τα μάτια μας για να κοιτάξουμε λίγο πιό μακριά από την τετριμμένη, στείρα μας καθημερινότητα. Δεν θέλει και πολύ.

"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός" έλεγε ο Σεφέρης.

Εδώ το φως υπάρχει -ακόμα- άπλετο.

[του Χρήστου Χωμενίδη, αναδημοσίευση από το capital.com]

Ερχεται η ώρα που κανένα μνημόνιο δεν θα μας σώζει!

Όταν το 1981 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα αντιπροσώπευε το 50% του μέσου εισοδήματός της. Το ίδιο ποσοστό αντιπροσωπεύει και σήμερα.

Αντιθέτως, η Ιρλανδία, όταν εντάχθηκε στην ΕΟΚ αντιπροσώπευε το 48% του ΑΕΠ της, αλλά σήμεραξεπερνά το 106%. Την ίδια περίοδο, η μικρή αυτή χώρα από κτηνοτροφική έγινε τεχνολογική και σήμερα είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς υψηλής τεχνολογίας στην Ευρώπη.

Σε παρόμοιο δρόμο βρίσκονται και οι τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής, ενώ η Φινλανδία, για να ξεπεράσει την κρίση που γνώρισε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως, μετατράπηκε σε κοινωνία γνώσης και υψηλής παιδείας. Σήμερα διαθέτει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο, παράλληλα δε είναι και μεγάλος εξαγωγέας προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Μία άλλη σοβαρή διάσταση στις κοινωνίες αυτές είναι η καλλιέργεια της έννοιας του επιχειρείν ως μέσου αυτοολοκλήρωσης, δημιουργίας και παραγωγής εισοδήματος. Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε σχολείο του Ελσίνκι πώς, από την πρώτη τάξη του δημοτικού, τα παιδιά διδάσκονται να δημιουργούν επιχειρήσεις μέσω της ομαδικής προσπάθειας και μαθαίνουν να επιλύουν προβλήματα χωρίς να περιμένουν κάποιους κρατικούς παντογνώστες να τους τα λύσουν. Μας έκανε εντύπωση επίσης πώς τα παιδιά μαθαίνουν τι είναι οι κοινωνίες της ελευθερίας και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των άλλων.

«Ο 21ος αιώνας», μας είπε μία συμπαθέστατη Φινλανδή δασκάλα, «θα είναι αυτός της αυτοεπιχειρηματικότητας. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν από πολύ μικρά να αναλαμβάνουν ευθύνες και να έχουν την αίσθηση της αυτοδημιουργίας μέσα από συλλογικές προσπάθειες».

Όλα αυτά, στην καθ' ημάς πραγματικότητα είναι «άγνωστη γη». Γι' αυτό και ο κοινωνικός ιστός καταρρέει, με τους δυναμικότερους νέους ανθρώπους να φεύγουν ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Αν αυτό το βαρύ κλίμα της παρακμής και της μιζέριας δεν ανατραπεί, θα έλθει εποχή που κανένα μνημόνιο και καμία δανειακή ένεση δεν θα μπορούν να σώσουν τη χώρα μας.

Μοναδική ελπίδα σωτηρίας είναι η ανάδυση μιας «επιχειρούσας κοινωνίας», που θα μπορέσει να ανοίξει και άλλους ορίζοντες σε μία εποχή που απαιτεί τόλμη, ταλέντο, δημιουργικότητα και ελεύθερη σκέψη.

[του Α. Παπανδρόπουλου, πλήρες άρθρο εδώ]

Πώς η ιδεολογία επηρεάζει την... ανάπτυξη!

[Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος www.euro2day.gr]

Διεθνείς έρευνες και συγκεκριμένες εμπειρίες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η οικονομική πρόοδος μιας χώρας και το επίπεδο κοινωνικής της ανάπτυξης συναρτάται, μεταξύ άλλων, και της κυρίαρχης ιδεολογίας στο πολιτιστικό της περιβάλλον.

Ο Ρίτσαρντ Χιλλ, πολύπειρος και πολύγλωσσος φίλος, σύμβουλος επιχειρήσεων, στην μάλλον περιπετειώδη καρριέρα του πρέπει να έχει πάρει μέρος ως εισηγητής σε περισσότερα από 10.000 σεμινάρια. Έχει δε κάνει εισηγήσεις σε 51 χώρες, στις πέντε ηπείρους. Γνωρίζει έτσι πολύ πρακτικά πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, νοοτροπίες, ήθη, έθιμα, συμπεριφορές.

Στην Ελλάδα έχει έλθει ως εισηγητής έξι φορές και η τελευταία ήταν το 2001. Μετά από αυτή την επίσκεψή του, μού έστειλε μία επιστολή η οποία συνόδευε το βιβλίο του «We ...Europeans» (Εμείς ...Ευρωπαίοι) και στην οποία, με απλά και πρακτικά λόγια, εξηγούσε γιατί «η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη θα ήταν και η αφετηρία για την μετέπειτα χρεοκοπία της χώρας».

«Τα στελέχη των επιχειρήσεων με τα οποία είχα την ευκαιρία να ανταλλάξω απόψεις είναι πολύ καλού επιπέδου. Διαθέτουν μία εντυπωσιακή αυτοσχεδιαστική ευφυΐα, όμως είναι απομακρυσμένα από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Το αντιμετωπίζουν εξάλλου με έναν πρωτόγνωρο μακιαβελισμό, που με κάνει να πιστεύω ότι θα δημιουργήσει προβλήματα στην Ελλάδα και τις επιχειρήσεις της. Η οικονομική και νομισματική ένωση είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα και οι χώρες που δεν θα το καταλάβουν θα χρεοκοπήσουν. Αναρωτιέμαι πώς θα ανταποκριθεί η Ελλάδα στις δεσμεύσεις της ΟΝΕ όταν βλέπει κανείς στην χώρα αμέτρητα μισοτελειωμένα σπίτια, μισοτελειωμένους δρόμους, βουνά από μπάζα και σκουπίδια και μία οικονομία με σχεδόν μηδενική εξωστρέφεια στην εποχή της παγκοσμιοποίησης», συνέχιζε ο Ρίτσαρντ Χιλλ.

Λίγους μήνες μετά την παραπάνω επιστολή, συναντούσα στην Αθήνα τον καθηγητή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Χάρβαρντ, Τζωρτζ Σ. Λόντζ, συγγραφέα επίσης του βιβλίου «Ιδεολογία και Εθνική Ανταγωνιστικότητα». Ο Αμερικανός καθηγητής ήταν ξεκάθαρος: «Η ανάπτυξη μιας χώρας δεν είναι μόνον θέμα πόρων. Σε μεγάλο βαθμό είναι και συνάρτηση της κυρίαρχης ιδεολογίας που επικρατεί και των νοοτροπιών που αυτή διαμορφώνει. Στην Ελλάδα αυτό που εντυπωσιάζει είναι ο φόβος των επιχειρήσεων απέναντι στον ανταγωνισμό. Πρόκειται για νοοτροπία που φαλκιδεύει κάθε προσπάθεια εξωστρέφειας και θα έχει τελικά υψηλό κόστος. Η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά είναι μεγάλη ευκαιρία για τις ελληνικές επιχειρήσεις, αρκεί να επενδύσουν στις εξαγωγές και την προώθηση επώνυμων προϊόντων σε τομείς όπου έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Κρίσιμη είναι επίσης και η ορθολογική αξιοποίηση των κλιματικών και γεωγραφικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει τεχνολογικό και πολιτιστικό Hub στην Ευρώπη, με περιοχές όπως η Κρήτη και η Αχαΐα, για παράδειγμα, να ανταγωνίζονται την Σίλικον Βάλεϋ».

Οι απόψεις αυτές του καθηγητή Τζωρτζ Σ. Λοντζ ανταποκρίνονται σε μία πραγματικότητα, αλλά την εποχή εκείνη ελάχιστοι ήσαν οι πρόθυμοι να τις ακούσουν. Έτσι, η Ελλάδα έμπαινε στο ναρκοπέδιο της ΟΝΕ εμφορούμενη από μία ιδεολογία σχεδόν διαμετρικά αντίθετη με το ιστορικό εγχείρημα. Και αυτό πληρώνει πανάκριβα σήμερα, θυσιάζοντας στον βωμό της ιστορικής ακινησίας και τις επόμενες γενιές.

«Η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να εκσυγχρονιστεί», τονίζει ο Παναγ. Γεννηματάς, επίτιμος διεθνής αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και συγγραφέας του βιβλίου «Ελλάς: Δύση ή Ανατολή» (εκδ. Ροές). Αυτός είναι και ο λόγος που αντιτάσσει σθεναρές αντιστάσεις στις περιοδικές απόπειρες για άνοιγμα της κοινωνίας και της οικονομίας στον οικονομικό και πολιτισμικό ανταγωνισμό. «Οι αντιστάσεις αυτές προσέλαβαν ιδιαίτερα έντονες και διάστροφες μορφές κατά την τελευταία περίοδο της Μεταπολίτευσης (1990-2009).

Πλήρες άρθρο εδώ 

Γενιά χωρίς πατρίδα!

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Petros]

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Χίλια όνειρα ψαλιδισμένα. Μια συμβολική φωτογραφία από ένα παγκόσμιο συνέδριο που έγινε πριν λίγες μέρες στο Λονδίνο. Τέσσερις (4) νέοι επιστήμονες εκπροσωπούν τέσσερις (4) χώρες σε συνέδριο της ειδικότητάς τους. Όμως ενώ όλοι είναι Έλληνες μόνον ο ένας εκπροσωπεί την Ελλάδα. Οι άλλοι έχουν ήδη αναζητήσει τη βιοποριστική τους τύχη εκτός Ελλάδας. Με επιτυχία. Με λογισμό και με προσγειωμένα όνειρα. Αλλά και με αρκετή πικρία, ενδεχομένως.

Μπορεί η επιστήμη να μην έχει σύνορα, οι επιστήμονες όμως έχουν πατρίδα. Κι αυτή η γενιά μάλλον πρέπει αυτό να το κάνει υποχρεωτικά... step aside. Μια γενιά από Ελληνόπουλα ψάχνει τόπο για να εντάξει τη δημιουργικότητά της. Και μια χώρα πνέει τα λοίσθια... Τα «σπαστηροτριβεία» ονείρων δουλεύουν νυχθημερόν κι εμείς οι γονείς απλώς ατενίζουμε ανήμποροι. Την ίδια ώρα, ο περιβόητος εθνικός ναρκισσισμός ότι είμαστε ο περιούσιος λαός, ότι έχουμε το καλύτερο οικόπεδο στον κόσμο.

Για όσους δεν το έχουν ακόμη αντιληφθεί, το καλύτερο οικόπεδο ήδη μεταναστεύει γι’ άλλες πολιτείες! Το σκάφος βυθίζεται αλλά η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει... για ποιους αλήθεια; Ohh my orchestra play the favorite for me: Nearer, my God, to Thee, nearer to Thee!

[από το protagon.gr]

Φεύγουν και δεν θέλουν να ξαναγυρίσουν!

Η 20ετία της αποβιομηχάνισης

Την ώρα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης περιορίζονται σε ανακοινώσεις που αφορούν τις νέες απεργιακές κινητοποιήσεις, το αμερικανικό κανάλι CNN προβάλλει prime time τις επαγγελματικές ευκαιρίες στη γειτονική χώρα των Σκοπίων, την οποία αποκαλεί «Μακεδονία», και προτρέπει διά στόματος του πρωθυπουργού των Σκοπίων Νίκολα Γκρουέφσκι τους υποψήφιους επενδυτές να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες και το φιλόξενο κλίμα που προσφέρει η τοπική κυβέρνηση για τη δημιουργία εταιρειών σε χρόνο λιγότερο από 24 ώρες, με φορολόγηση που δεν ξεπερνά το 10%.

Ενώ οι Έλληνες επαγγελματίες μετρούν καθημερινά την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας με το κλείσιμο παραγωγικών εγκαταστάσεων απανταχού της χώρας, το υπάρχον επιχειρηματικό δυναμικό δείχνει προβληματισμένο για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται τη σημερινή ύφεση.

Μεταξύ 15-30% υπολογίζεται η μείωση της απασχόλησης, σύμφωνα με την ΕΣΥΕ, σε κλάδους μεταποίησης όπως ξυλεία/βιομηχανία επίπλων, τρόφιμα-ποτά και καπνός. Οι νομοί Αχαΐας, Ημαθίας Μαγνησίας αλλά και η περιοχή της Θράκης έχουν πληγεί σοβαρά από την αποβιομηχάνιση των τελευταίων είκοσι χρόνων.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία οι δραστηριότητες του δημόσιου τομέα καλύπτουν το 40% του ΑΕΠ, κλάδοι όπως η ενέργεια, οι επικοινωνίες, οι μεταφορές, η μεταποίηση, ο τουρισμός αποτελούν «εξαρτήματα» του κυβερνητικού οικονομικού μοντέλου, που καθοδηγείται επί δεκαετίες από συντεχνιακά συμφέροντα πνίγοντας κάθε άλλη επιχειρηματική πρωτοβουλία. Σε τεντωμένο σχοινί παραμένουν οι σχέσεις κράτους και βιομηχανίας, την ώρα που ο κρατικός μηχανισμός εξακολουθεί ασφυκτικά να ελέγχει κάθε επενδυτική δραστηριότητα με όποιο τίμημα.

Διαβάστε περισσότερα: ΕΔΩ

Ελλάδα: Η μεγαλύτερη «φυγή εγκεφάλων»

Ο αρχαίος πολιτισμός της Ελλάδας καθιστούσε κάποτε τη χώρα πόλο έλξης των απανταχού διανοουμένων, ωστόσο η οικονομική κρίση, που βιώνει η χώρα, έχει αντιστρέψει την κατεύθυνση, επισημαίνει σε δημοσίευμά του το MarketWatch.

Αυτό που σημειώνεται στην Ελλάδα σήμερα είναι η μεγαλύτερη «διαρροή εγκεφάλων» τονίζει το δημοσίευμα, επισημαίνοντας ότι η χώρα εκτός από οικονομικούς πόρους χάνει και κάτι σημαντικότερο, το ανθρώπινο δυναμικό της.

Περίπου 180-200 χιλ. πολίτες ανώτερης εκπαίδευσης έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, το γνωστότερο ως “brain drain” φαινόμενο, με τον αριθμό να μεταφράζεται σε 10% επί των συνολικά πτυχιούχων της χώρας.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα χάνει τα «νεότερα, καλύτερα και λαμπρότερα» μυαλά της.
Σύμφωνα με έρευνα, από αυτούς που εγκαταλείπουν τη χώρα, το 88% έχει πτυχίο πανεπιστημίου, πάνω από 60% έχει μεταπτυχιακό τίτλο, ενώ το 11% διδακτορικό τίτλο.

Η κατάσταση γίνεται χειρότερη, αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή την στιγμή στο εξωτερικό σπουδάζουν 35 χιλ. Έλληνες, οι οποίοι θα μπορούσαν να επιλέξουν να αναζητήσουν εργασία στον τόπο σπουδών τους, επισημαίνει το δημοσίευμα, ενώ πολλοί, ακόμα, εξετάζουν το ενδεχόμενο να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό, κατά κύριο λόγο σε Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία και Ολλανδία.

Αυτός ο λαός έχει δικαίωμα να επιβιώσει!

Σαν να μη πέρασε μια μέρα !

ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

[του Γιώργου Σουρή, 1853 -1919 ]

Ένα μικρό σπουδαστικό όνειρο.. o ανοξείδωτος χάλυβας!

Ένα μικρό σπουδαστικό όνειρο της δεκαετίας του ‘80 κουβαλάω ακόμη μαζί στο γραφείο μου...

Μια σταχτοθήκη από σκουριά της Λάρκο που κλείνει μέσα της το σιδηρονικέλιο και το σιδηροχρώμιο: Τον ανοξείδωτο χάλυβα..

Μια επένδυση…που… αν ξεπερνούσε την εικοτολογία και γινόταν πραγματικότητα, θα συνδύαζε την δυνατότητα ταυτόχρονης παραγωγής σιδηρονικελίου και σιδηροχρωμίου (από τις Λάρκο και την τέως ΕΛ.ΣΙ αντίστοιχα) και μάλιστα από εγχώριες πρώτες ύλες, μια δυνατότητα μοναδική σε όλη την Ευρώπη.

Παράλληλα θα αποτελούσε μια ιδιότυπη μορφή «βιομηχανικής συμβίωσης» που θα περιόριζε τις απώλειες σε απόβλητα αλλά τα διαφυγόντα οφέλη από την συνολική διαχείριση του κάθε προϊόντος ξεχωριστά. Η επένδυση αυτή σχεδιάστηκε, ευχολογήθηκε αλλά ουδέποτε πραγματοποιήθηκε! Και βεβαίως μετά το οριστικό κλείσιμο της ΕΛ.ΣΙ*, εξανεμίστηκαν και οι τελευταίες ελπίδες για τη δημιουργία μιας ανάλογης μονάδας στον ελλαδικό χώρο.

Σήμερα οι μεγάλοι παραγωγοί χάλυβα, έχουν καταφέρει να παράγουν ανοξείδωτο χάλυβα με τις ιδιότητες του AISI 304, χωρίς νικέλιο..

Όμως το σπουδαστικό μας όνειρο παραμένει.. ανεκπλήρωτο.

*Υπενθυμίζεται εδώ (για τους νεώτερους) ότι η Ελλάδα παρήγαγε στο παρελθόν σιδηροχρώμιο στο εργοστάσιο της εταιρείας «Ελληνικά Σιδηροκράματα» (ΕΛΣΙ) στο Τσιγκέλι Αλμυρού. Tο εργοστάσιο αυτό, που ήταν δυναμικότητας περίπου 50.000 τόνων τον χρόνο, λειτούργησε για δέκα χρόνια και έκλεισε οριστικά το 1991.

[του Πέτρου Τζεφέρη]

Αγαπητοί κριτικοί, αυτή είναι η μόνη ....κριτική που ταιριάζει στην Εθνική Ελλάδος!!

Εθνική Ελλάδος, γειά σου...

Aλήθεια πώς έκλαιγα τόσο δυνατά;
Kαι πώς δεν μ'ένοιαζε που όλοι κοιτούσαν τα δάκρυά μου να τρέχουν και να τρέχουν; Hμουν τόσο περήφανος λοιπόν;

Kαι ποία ήταν η νύφη, η πολύφερνη, που περιφέρονταν σε ναυτικό τζιπ και όλοι την χειροκροτούσαν μαζί μου ραίνοντάς την με λουλούδια;
Kαι γιατί την πήγαιναν στο Kαλλιμάρμαρο στεφανωμένη με αμάραντο κότινο ελιάς ;
Kι ο κόσμος; Tί ήθελε τόσος κόσμος με υψωμένα τα χέρια να της λέει ευχαριστώ; Ποιά ήταν αλήθεια;
Kαι γιατί το τραγούδι που τη συνόδευε κι έσκιζε τον αέρα, ήταν το ίδιο στερεότυπο και θεϊκό; Kι έμοιαζε με το εμβατήριο από τους "δρόμους της φωτιάς" ;

Kαι πώς τόσο αρμονικά ελαφρόδεσαν οι αδάκρυτοι, οι αγέλαστοι, οι "πολιτικά ορθοί", από τη μια, με τους "κλάμπερς" που παράτησαν τις πίστες και τα πλατό των ντιτζέι, κι ήρθαν εδώ, όλοι μαζί, προσκυνητές, να την ξεπροβοδίσουν;

Kαι γιατί εγώ δεν σταματούσα να κλαίω και να κλαίω; Tί μου ήταν αλήθεια;

Ποιά ακόρεστη δίψα ικανοποιούσε η πομπή με την γαλανόλευκη μικρή βασίλισσα;

Ποιός λαός χάριζε τόσο απλόχερα την αγάπη και την αποθέωση;

Kαι γιατί ο γαμπρός μόλις της έδωσε την ανθοδέσμη, της ψιθύρισε σιγά στ'αυτί "Mπράβο Nίκη, είσαι παλικάρι";

Nάτην τώρα περνούσε, μπρος από τις στήλες του Oλυμπίου Διός. Kι όλο γελούσε ανεπιτήδευτα κι αμήχανα. Mα πάντα αληθινά κι αγέρωχα. Kαι γενναιόδωρα! Tί όμορφη κι αστραφτερή που ήταν αλήθεια; Kαι πόσο εύκολα φαινόταν, ότι για πρώτη φορά παντρεύονταν!

****

Oμως, τi βλέπω, σαν να πέρασε γοργά της νύφης της σεμνής το λαμπρό στεφάνωμα. Kαι πριν καλά-καλά σημάνει το ξημέρωμα, τα φώτα σβήσαν και μαζί παράσημα και τίτλοι, χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι. Kι απέμεινε κυρίαρχη, η παντάνασσα σιωπή!

Γιατί αλήθεια στο Kαλλιμάρμαρο, το πολύβουο, όπου δεν έπεφτε βελόνι, έμειναν μόνο τα κουρέλια να τραγουδούνε σιωπηλά; Kαι μια σημαία γαλανόλευκη κουρελιασμένη στην άσφαλτο, να περιμένει πότε θα την πατήσουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα;

Πού είναι το φέγγος και η γλυκιά ανατριχίλα της νύχτας; Kαι γιατί έμεινε μετέωρο το περήφανο κλάμα;

Για ποία παραλία τ'όβαλαν οι κλάμπερς κι οι επίσημοι και βιάστηκαν να κλείσουν ερμητικά τους προβολείς; Για πόση ώρα, αλήθεια, είχαν νοικιάσει το τραγούδι και το φως; Kαι τ' όνειρο;

Kαι γιατί εγώ, ο βαριόμοιρος και ξεθυμασμένος, ψάχνω μέσ' στο θαμποχάραμα, τρεκλίζοντας, το σωστό σκαλί να πατήσω;

Kι η νέα νύφη, η χτεσινή αρχόντισσα, η περίβλεπτη και δαφνοστεφανωμένη, γιατί κείτεται σε μια γωνιά γυμνή, σαν ζαρωμένη γριά, πεσμένη από τα σκαλιά της υπερβολής; Mε μόνη συντροφιά τα παπούτσια της, τα δανεικά, να προσπαθεί να ταιριάξει τα κομμάτια του σπασμένου καθρέφτη;

Kαι γιατί δέκα χρόνια μετά, περιμένει το φαρμακείο ή το βενζινάδικο πού'ταξαν στον άντρα της για να ζήσει; Kαι τον παράταιρο δημοσιογράφο, τον "μπασκλας", να ψάξει στ' αζήτητα και να της ζητήσει συνέντευξη; Για να νοσταλγήσει ξανά και ξανά τη χτεσινή βραδιά, όταν γελούσε ρόδα και έκλαιγε μαργαριτάρια; Mε το φτωχό της όνειρο στο πλάι, πεθαμένο;

Ποιός λαός χαρίζει τόσο απλόχερα τη λήθη και την αχαριστία;

* * * *
Tη χτεσινή νύφη την έλεγαν Nίκη.
Mπορεί να την έλεγαν κι Eλλάδα.

[του Πέτρου Τζεφέρη][by tzeferis Peter]