Αξιολόγηση δημοσίου: Κρίνετε ίνα κριθήτε!

Στη σύνδεση της αξιολόγησης υπαλλήλων με την επιλογή προϊσταμένων, με τρόπο που δεν θα επισύρει κυρώσεις ούτε θα ενσωματώνει τιμωρητικές λογικές για τη βάση των εργαζομένων, αλλά θα θεσπίζει αντικίνητρα που θα αφορούν αποκλειστικά τους (επίσης υπό αξιολόγηση) προϊσταμένους, κατέληξε το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης θέλοντας να άρει το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί στη συγκεκριμένη διαδικασία, η οποία, ως γνωστόν, περιλαμβάνεται στη λίστα με τα προαπαιτούμενα που καλείται να εκπληρώσει άμεσα η κυβέρνηση.

Με την προωθούμενη ρύθμιση, οι προϊστάμενοι θα κληθούν να ολοκληρώσουν την αξιολόγηση στις υπηρεσίες που εποπτεύουν και ταυτόχρονα θα πρέπει να αξιολογηθούν και οι ίδιοι από τους υφισταμένους τους, στο πλαίσιο της αμφίδρομης αξιολόγησης του ισχύοντος συστήματος, αλλιώς δεν θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις νέες κρίσεις.

Προτεινόμενη Τροπολογία

Συνοπτικά, η λογική της ρύθμισης είναι ότι ο προϊστάμενος θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να παραδώσει μια εικόνα για το πώς λειτουργεί η υπηρεσία του, να αξιολογηθεί και ο ίδιος και να κριθεί εκ νέου με το νέο σύστημα επιλογής προϊσταμένων. Δεν θα προσμετρηθεί η βαθμολογία της αξιολόγησης στις επικείμενες κρίσεις.

Αν και οι εκθέσεις αξιολόγησης «μετράνε» στη μοριοδότηση των υποψηφίων, έχουν εξαιρεθεί βάσει νόμου από τα κριτήρια της πρώτης (και μόνο) εφαρμογής του νέου συστήματος επιλογής προϊσταμένων, κάτι που δεν πρόκειται να τροποποιηθεί, σύμφωνα με τις πληροφορίες της παρούσας στιγμής.

Η σχετική ρύθμιση κατατέθηκε ήδη στη βουλή, με τη μορφή τροπολογίας. Απορρίφθηκε τελικά το σενάριο να συνδεθεί η αξιολόγηση με την κινητικότητα, μπροστά στον κίνδυνο να εμποδιστεί ένα μαζικό «άνοιγμα» του νέου συστήματος μετατάξεων (η κινητικότητα επίσης περιλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα).

Υπενθυμίζεται ότι σε παλαιότερα δημοσιεύματα στον Τύπο έχει καταγραφεί ως μία από τις αιτίες του «μπλόκου» στην αξιολόγηση και η απροθυμία των ίδιων των προϊσταμένων να συμβάλουν στην ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν είναι εφικτό να καμφθούν οι αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Αλλωστε, οι εκτιμήσεις κατά την εκπνοή της προθεσμίας για την αποστολή των στοιχείων της αξιολόγησης υπολόγιζαν σε 70-80% τη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, με το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσίων υπαλλήλων να έχει να επιδείξει ακόμη μια συνδικαλιστική νίκη.

Ενα από τα κυρίαρχα επιχειρήματα της ΑΔΕΔΥ είναι ότι αξιολογητές των υπαλλήλων καθίστανται προϊστάμενοι που έχουν τοποθετηθεί «με ανάθεση», δηλαδή με υπουργικές αποφάσεις μέσω των «μεταβατικών» διατάξεων του νόμου Μητσοτάκη, «που δεν έχουν κριθεί (...) κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο αναξιοπιστίας της όλης διαδικασίας».

Μια «γεύση» για το πώς θα υποδεχτούν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι όποια ρύθμιση προωθήσει το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης έδωσε η συνδικαλιστική παράταξη ΜΕΤΑ με ανακοίνωσή της το Σάββατο: θυμίζοντας ότι η απεργία-αποχή παραμένει σε ισχύ, με αφορμή σχετική εξαγγελία της προηγούμενης εβδομάδας έκανε λόγο για «απεργοσπαστική τροπολογία» και καταλόγισε στο υπουργείο «ενέργεια κατά του δικαιώματος στην απεργία».

Πηγή: https://www.efsyn.gr/arthro/krinete-ina-krithite

Το Κοινό Πλαίσιο Αξιολόγησης (Κ.Π.Α.)

Koino Plaisio Axiologisis13 Ellinika 305_15 by tzeferisp

Το Κ.Π.Α. αποτελεί ένα απλό, οικονοµικό και εύχρηστο εργαλείο που µπορεί να βοηθήσει κάθε φορέα να χρησιµοποιήσει τις τεχνικές διοίκησης της ολικής ποιότητας, ώστε να βελτιώσει τις επιδόσεις του. Οι βασικοί στόχοι του συνοψίζονται στα ακόλουθα τέσσερα σηµεία :

1. Εισαγωγή των Αρχών της ∆ιοίκησης Ολικής Ποιότητας και εν συνεχεία δηµιουργία ενός ολοκληρωµένου κύκλου Ποιότητας αποτελούµενου από τον Προγραµµατισµό, την Εκτέλεση, τον Έλεγχο και την Ανάδραση 

2. ∆ιευκόλυνση της αυτο-αξιολόγησης, ώστε να αποτυπωθεί επαρκώς η υφιστάµενη κατάσταση και να σχεδιαστούν δράσεις βελτίωσης

3. Σύνδεση µεταξύ των διαφορετικών µοντέλων που χρησιµοποιούνται στη διοίκηση ποιότητας 

4. ∆ιευκόλυνση της συγκριτικής µάθησης µεταξύ των οργανώσεων του δηµοσίου τοµέα.

Αξιολόγηση - Το ταμπού της ελληνικής κοινωνίας

[Του Σάκη Μουμτζή, www.capital.gr]

Ως γνωστόν φτάσαμε στο σημείο που είμαστε σήμερα γιατί οι κυβερνήσεις Σαμαρά και Τσίπρα αρνήθηκαν την προβλεπόμενη αξιολόγηση από τα θεσμικά όργανα των δανειστών. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ομόθυμα απέρριψαν και αυτοί την αξιολόγηση που θεσμοθέτησε η απελθούσα κυβέρνηση και μάλιστα αποτέλεσε το βασικότερο λόγο που ψήφισαν μαζικά Σύριζα στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, όπως έδειξαν οι έρευνες.

Αλλά τι είναι η αξιολόγηση την οποίαν αρνείται εμμονικά η δημόσια διοίκηση σε όλη της την ιεραρχία; Eίναι η διαδικασία ελέγχου και αποτίμησης των πεπραγμένων μίας δημόσιας οντότητας, συλλογικά και ατομικά, από την ιεραρχικά προϊσταμένη υπηρεσία ή από όργανα κοινώς αποδεκτά. Ο έλεγχος τελείται με κανόνες, όπως αυτοί προκύπτουν από τους θεσμούς, ή από συμφωνία μεταξύ ελεγκτή και ελεγχόμενου. Η τελική φάση αυτής της διαδικασίας είναι η συναγωγή των συμπερασμάτων που οδηγούν στην επιδοκιμασία και την επιβράβευση ή στην επισήμανση λαθών, καθυστερήσεων, παραλείψεων. Αυτή ακριβώς η κατάληξη είναι η αξιολόγηση, μία διαδικασία που ο ιδιωτικός τομέας την διενεργεί σε καθημερινή βάση (εσωτερικά και εξωτερικά), γιατί αλλιώς δεν μπορεί να επιβιώσει. Γιατί λοιπόν αντιδρά ο δημόσιος τομέας;

Απλούστατα, στην αξιολόγηση συμπυκνώνονται έννοιες και αξίες που αποβλήθηκαν από την δημόσια διοίκηση από το 1981 και μετά, με πολιτικές αποφάσεις. Οι έννοιες και οι αξίες της εργατικότητας, της ιεραρχίας, της πειθαρχίας και του ελέγχου, της επιβράβευσης και της τιμωρίας.

Από την στιγμή που η εξέλιξη και η αμοιβή αποσυνδέθηκε από την αξιολόγηση, από την στιγμή που η επιθεώρηση μετατράπηκε σε συμβουλή – υπόδειξη, από την στιγμή που οι πανίσχυρες συνδικαλιστικές ηγεσίες πέτυχαν ο έλεγχος και τα αποτελέσματα του να καταχωρηθούν στο χώρο της απαξίας ως συντηρητικό ιδεολόγημα, είναι μοιραίο κάθε προσπάθεια επαναφοράς αυτών των αξιών μετά από 35 χρόνια χαλαρότητας και μακαριότητας, να προσκρούει στην οργανωμένη αντίδραση των συντεχνιών του Δημοσίου.

Ένας ολόκληρος χώρος που παράγει το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ , όταν έχει ως οδηγό την ήσσονα προσπάθεια, την έλλειψη στοιχειώδους σχεδιασμού, τον πλουτισμό μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, είναι λογικό να αγωνίζεται κατά της αξιολόγησης, που εννοιολογικά συγκροτείται από τις εντελώς αντίθετες αξίες.

Πλήρες άρθρο εδώ 


* Ο κ. Σάκης Μουμτζής είναι συγγραφέας

Δημόσια Διοίκηση: δύο λέξεις, δύο... ψέματα

[του  Χάρη Θεοχάρη]

Δημόσια Διοίκηση. Δύο λέξεις. Δύο... ψέματα. Στη χώρα μας, και οι δύο λέξεις αυτές, είναι ψεύτικες. Κάποιοι το υποψιάζονται, κάποιοι πιστεύουν πως δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα, κάποιοι, πιο απαισιόδοξοι, πως δεν γίνεται στη χώρα μας να λειτουργήσει αξιόπιστα η Δημόσια Διοίκηση.

Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα από τη... Διοίκηση. Εδώ
Μήπως όμως η... «Δημόσια» είναι καλύτερη; Ας δούμε και εδώ τρία -μάλλον γνωστά σε όλους- παραδείγματα. Εδώ

Μπορούμε να πορευτούμε χωρίς σοβαρή και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση; Στο κάτω-κάτω αυτό κάναμε τόσα χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει με την κρίση, όμως δεν έχουν γίνει τα ουσιαστικά βήματα που θα έπρεπε. Μήπως αντέχουμε κουτσά στραβά;
Η απάντηση είναι αρνητική για τρεις λόγους τουλάχιστον. Εδώ

Μπορούμε; Η απάντηση είναι ένα εμφατικό ΝΑΙ.

Εγώ τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορεί ο απλός πολίτης να βοηθήσει;
Ως απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα υποβάλλω τρεις προτάσεις. Συνοψίζονται στο τρίπτυχο: Αγωνιστείτε, Αντισταθείτε, Απαιτείστε.

Αγωνιστείτε. Ακόμη και αν πιστεύετε πως φταίνε πάντα οι άλλοι· η γενιά της μεταπολίτευσης· οι πολιτικοί· οι δημοσιογράφοι· η διεθνής κλεπτοκρατία· οι μετανάστες· οι σιωνιστές· η Μέρκελ, ο Φούχτελ και οι Γερμανοί· ακόμη και αν πιστεύετε όλα αυτά, τουλάχιστον πιστέψτε και αυτό: Αν φταίνε, δεν θα αλλάξουν γιατί το σύστημα ως έχει τους βολεύει. Η λύση δεν θα έρθει από αυτούς. Θα έρθει από εσάς. Βρείτε αυτό που αγαπάτε, σηκωθείτε και βοηθήστε κάπου που έχει νόημα για εσάς. Ασχοληθείτε με την πολιτική, νοιαστείτε. Όπως και όπου νιώθετε πιο χρήσιμοι. Και κυρίως σκεφτείτε πριν ψηφίσετε τι και ποιον. Κάντε το σοβαρά και μην πουλάτε την ψήφο σας για ευτελείς λόγους.

Αντισταθείτε. Μην ζητάτε το πρόσκαιρο προσωπικό κέρδος. Αυτό είναι κοινωνία εξάλλου. Η εμπιστοσύνη στους γύρω μας και η επιλογή του κοινού καλού αντί του προσωπικού μικρότερου καλού. Μην προτείνετε να μην κοπεί απόδειξη ως επαγγελματίας και ζητήστε την ως πελάτης. Κρίνετε τις λύσεις που σας προτείνουν όχι από το αν λύνουν το πρόβλημά σας αλλά από το αν το λύνουν για τα αγέννητα παιδιά σας. Έτσι μόνο θα είναι στέρεες.

Παράδειγμα: Δεν γίνεται να λυθούν τα αυθαίρετα με τακτοποιήσεις. Γιατί; Γιατί δεν λύνουν το πρόβλημα του αυθαιρέτου του μέλλοντος. Η λύση είναι μία: Αεροφωτογραφίες σήμερα και κάθε αυθαίρετο που θα χτιστεί από αύριο γκρεμίζεται. Τα υπάρχοντα δεν τα αγγίζουμε αρχικά. Αν γίνει για 6 μήνες αυτό· αν πειστούν όλοι πως δεν θα ξαναφτιαχτεί αυθαίρετο· αν λυθεί το πρόβλημα με το αυθαίρετο που θα χτίσει η κόρη μου σε τριάντα χρόνια· τότε μπορούμε εύκολα να βρούμε λύση για τα υπάρχοντα. 6 μήνες διαλόγου είναι αρκετοί.

Απαιτήστε. Αν νοιαστείτε αρκετά για να αγωνιστείτε· αν νιώσετε δυνατοί και αντισταθείτε στο πρόσκαιρο κέρδος, τότε μπορείτε και να απαιτήσετε. Απαιτήστε σεβασμό. Υπηρεσίες που να λειτουργούν. Όχι μισόλογα και ψέματα. Όχι κρύψιμο των προβλημάτων κάτω από το χαλί, όχι μεταρρυθμίσεις χωρίς πρόνοια για τα θύματα, αλλά και όχι πίσω στις μεταρρυθμίσεις.

Απαιτήστε να γίνουμε κανονικό κράτος. Το οφείλουμε σε μας και τα παιδιά μας.

Επειδή όμως όλα αυτά δεν είναι εύκολα, πρέπει όλοι μας να πάρουμε θάρρος. Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στη δύναμη μέσα μας και να δείξουμε εμπιστοσύνη στο μόνο αύριο που μας αξίζει: Αυτό που συνδιαμορφώνουμε εμείς.

Πείτε λοιπόν φωναχτά: ΜΠΟΡΟΥΜΕ!