14.8.18

Αθήνα τον Αύγουστο: σαγηνεύει με την έρημη ομορφιά της...

Αθήνα τον Αύγουστο: Τα φανάρια στο δρόμο αλλάζουν χρώματα άδικα. Ελάχιστα αμάξια κυκλοφορούν...

Αθήνα 13 Αυγούστου, μεσημέρι ..

Οδός (ίσως ονείρων) Ακαδημίας: 1 -2 περαστικοί εδω κι εκεί περπατούν κουρασμένα και βαριά.

Οι λιγοστές πια χλιδάτες βιτρίνες κρυμμένες πίσω από στιβαρά σιδερένια ρολά αφαιρούν την όποια αισθητικη ή.. γκλαμουριά τέλος πάντων!

Τα φανάρια στο δρόμο αλλάζουν χρώματα άδικα. Ελάχιστα αμάξια κυκλοφορούν.

Λίγο πιο μέσα στην οδό Μαυρομιχάλη ένας άντρας ταλαίπωρος σιχτιρίζει την τύχη του και  την ηρωίνη, ενώ την ίδια ώρα ισιώνει- με μια τηλεκάρτα πάνω στο μαρμάρινο γιαλιστερό σκαλί δικηγορικού γραφείου- μια ακόμη"γραμμούλα"...

Στην επόμενη γωνία ένας “κουστουμάτος” στρίβει περπατώντας βιαστικά κάτω απο τον καυτό ήλιο κρατώντας ένα ωραιότατο back pack. Η γκριμάτσα που έχει στο πρόσωπό του μαρτυρά τη δυσοσμία των κάδων και όχι μόνο σ’ αυτή τη γωνιά.

 Κάποιοι κοιμούνται ακόμα τα βράδια εκεί! Τους μαρτυράει πρώτα η μυρωδιά απόπατου που αν την αντέξεις και κοιτάξεις καλύτερα θα δεις ένα δυο μπουκάλια νερό μισο-άδεια και κάποια σακούλα γεμάτη, ο θεός ξέρει με τι!

Οι φιλόζωοι ξέρουν καλά πως το καλοκαίρι αυτό που λείπει στα αδέσποτα περισσότερο απο κάθε τι είναι : Το νερό!!

Ένα νεαρό ζευγάρι περιδιαβαίνει νοχελικά , τους περιμένει παρέα και φρεντακι λιγο πιο πάνω στην πλατεία.

Μια θεούσα... μα πως ξεχωρίζουν ! σχεδόν σαν τις μουσουλμάνες κι ας μη φοράνε μπουρκα ... Μαλλι γρίζο - άβαφτο (Θεός φυλάξοι!!) - πιασμένο σε ενα χαμηλό κότσο πισω στο σβέρκο. Πουκάμισο μακρυμάνικο φυσικά κατακαλόκαιρο και φούστα με πιετα λιγο πάνω απο τον αστράγαλο. 

Ολα στις “αποχρώσεις του γκρί...” Χιούμορ;;!! μπορεί ναι μπορεί και όχι..!

Ησυχία... Σχεδόν νέκρα!

Τώρα που είμαστε λίγοι, φαινόμαστε...

Είναι άραγε ο θόρυβος που κουκουλώνει κ ενώνει τόσο επιτυχημένα τις μεγάλες αντιθέσεις της πόλης μας ;

Είναι αυτή -η εφεύρεση του πολιστισμού μας- το στρες που το κάνει;

Κουκουλώνει μόνο τις αντιθέσεις της πόλης..... ή μήπως και τις δικές μας ;

[από την Χριστίνα Μαραγκού]

12.8.18

Αρχαία λατομεία της Αλυκής Θάσου: once again...






Η Θάσος είναι ένα από τα γνωστότερα σημαντικά κέντρα εξόρυξης μαρμάρου της αρχαιότητας και εδώ μπορεί κανείς να δει λατομεία όλων των εποχών (από τον 7ο αιώνα π. Χ.).

Τα αρχαία λατοµεία μαρμάρου της Θάσου στις Αλυκές (φωτογραφίες του Κ. Λασκαρίδη) αλλά και σε Σαλιάρα - Βαθύ, στο ακρωτήρι Φανάρι και στην Αγία Βαρβάρα, που βρίσκονται βορειοδυτικά της Θάσου, παρήγαγαν το φημισμένο λευκό θασίτικο μάρμαρο το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές θέσεις τόσο σε ελληνικά όσο και Ρωμαϊκά μνημεία.

Ο Κριοφόρος Κούρος (περίπου 580 π.Χ. ) που υπάρχει στο Μουσείο της Θάσου και έχει ύψος 3,5 μέτρα προέρχεται από αρχαϊκό λατομείο.

Εκτός της ποιότητας του μαρμάρου της Θάσου, το στοιχείο εκείνο που έκανε το νησί να προτιμάται ιδιαίτερα είναι ότι τα περισσότερα λατομεία βρίσκονταν δίπλα στη θάλασσα.

Το γεγονός αυτό ήταν καταλυτικής σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού και τη διάδοση του λευκου και ημιλευκου μαρμάρου, ήτοι του Δολομιτικού και της Κρυσταλλίνας!

Όπως εδώ και αιώνες διακρίνονται τα ίχνη λατόμευσης στα αρχαία λατομεία της Αλυκης, έτσι παρά τα άρθρα του Spiegel και παρά τη μετανάστευση 550.000 νέων Ελλήνων επιστημόνων κυρίως, στην περίοδο της κρισης, η Ελλάδα θα αντιστέκεται και θα συνεχίζει!!!

Τα αρχαία λατομεία της Θάσου

[Επιμέλεια: Π. Τζεφέρης]


9.8.18

Υπάρχουν καινοτόμοι δήμοσιοι υπάλληλοι;

Λουίζα Παρασκευοπούλου Διδάκτωρ Οργανωσιακής Συμπεριφοράς του Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Γιατί κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι επιλέγουν να αλλάξουν μια καθιερωμένη προβληματική διαδικασία ενώ άλλοι προτιμούν την παθητικότητα; Γιατί κάποιοι κάνουν το κάτι παραπάνω στην δουλειά τους εισάγοντας μέχρι και καινοτομίες ενώ άλλοι όχι; Τι διαφοροποιεί τους ενεργούς δημόσιους υπαλλήλους από τους μη ενεργούς; Και γιατί κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι καταφέρνουν να εισάγουν καινοτομικές ιδέες ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια που μπορεί να συναντήσει κάποιος στο ελληνικό δημόσιο;

Ζήτησα από δημοσίους υπαλλήλους να μου πουν ιστορίες από την εργασιακή τους εμπειρία όπου εισήγαγαν από μικρές αλλαγές μέχρι καινοτόμες πρωτοβουλίες προκειμένου να φέρουν την δουλειά τους στα μέτρα τους. Κατέληξα σε μια ταξινόμηση των δημοσίων υπαλλήλων με βάση το πόσο ενεργοί είναι στην δουλειά τους ως προς τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν, επιλύοντας αναδυόμενα προβλήματα και προτείνοντας δημιουργικές λύσεις.


Οι συστημικοί ή οι αντι-καινοτόμοι 
Οι συστημικοί δεν αγαπάνε τις αλλαγές και θέλουν να διατηρήσουν την υπάρχουσα κατάσταση. Αισθάνονται ασφαλείς στον παλιό και γνώριμο τρόπο εργασίας τους, δεν είναι ανοιχτοί στο νέο, για την ακρίβεια το βιώνουν ως απειλή. Για το λόγο αυτό μπορούν και να απειλήσουν τους νεοεισερχόμενους να μην αλλάξουν κάτι και πολλές φορές αναφέρθηκαν ως η κακή πρότερη εμπειρία που αποθάρρυνε τους πράττοντες. Συνήθως είναι μεγαλύτερης ηλικίας, κοντά στην συνταξιοδότηση, όχι με ιδιαίτερα προσόντα, συντηρητικοί, με έλλειψη ενδιαφέροντος για την εργασία τους ενώ δεν αποκλείεται να βρήκαν την θέση μέσα από πελατειακές σχέσεις.

Οι θεατές ή οι αδιάφοροι
Οι θεατές επίσης δεν αναλαμβάνουν δράση, παρόλο που είναι απόλυτα ικανοί να σκεφτούν καινοτόμες λύσεις και πολλές φορές το έχουν κάνει για αναδυόμενα προβλήματα, ωστόσο ποτέ δεν μπαίνουν στην διαδικασία να τις εφαρμόσουν. Μπορούν να φτάσουν μέχρι να επικοινωνήσουν την ιδέα τους στον προϊστάμενο ο οποίος συνήθως θα ανταποκριθεί αρνητικά και έτσι ο θεατής θα σωπάσει για πάντα και δε θα ξανά αναλάβει δράση. Κυρίως κατηγορούσαν το περιβάλλον ως μη υποστηρικτικό, ωστόσο επειδή είναι δυσαρεστημένοι και χωρίς εσωτερικό κίνητρο δεν αναμένω να φτάσουν πολύ μακριά παρά μόνο αν βρουν μια ιδέα που θα τους παθιάζει πραγματικά.

Οι επιζώντες ή οι χαμαιλέοντες
Οι επιζώντες είναι η πρώτη ομάδα που παρουσιάζει ενδείξεις πρωτοβουλίας και πράξης. Εργαζόμενοι που ανήκουν σε αυτή την ομάδα μπορεί να είναι ενεργοί μπορεί και όχι, η συμπεριφορά τους καθορίζεται εξ ολοκλήρου από το περιβάλλον: αν αντιληφθούν το περιβάλλον ως υποστηρικτικό είναι πιθανόν να ενεργοποιήσουν μια πρωτοβουλία, αν όμως δουν αρνητικά σημάδια θα κάνουν πίσω. Παρόλο που είναι ικανοί και άξιοι για να εισάγουν καινοτομικές δράσεις ωστόσο δεν είναι αποφασισμένοι να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο πού μπορεί να προκύψει. Αντιλαμβάνονται το περιβάλλον ως ένα περιορισμό στη δράση τους και επιλέγουν να προσαρμόζονται σε αυτό: αν αντιληφθούν ότι το κλίμα είναι αρνητικό και ότι θα σπαταλήσουν αδίκως την ενέργεια τους θα τα παρατήσουν και θα προσαρμοστούν στο μοντέλο εργασίας που παρατηρούν να επικρατεί στο τμήμα τους, αν ωστόσο αντιληφθούν το περιβάλλον ως υποστηρικτικό θα είναι ενεργοί εργαζόμενοι και θα προχωρήσουν με την πρωτοβουλία τους.

Φαίνεται πολύ κεντρικός ο ρόλος του προϊσταμένου για την συγκεκριμένη ομάδα, αν ο προϊστάμενος είναι θετικός ο επιζών θα προχωρήσει με την ιδέα του, αν όμως η ανταπόκριση είναι αρνητική θα τα παρατήσει. Έχει ενδιαφέρον ωστόσο ότι ο επιζών δεν χάνει την δημιουργική δυνητικότητα του καθώς δεν αφομοιώνεται ουσιαστικά στο παθητικό περιβάλλον, απλώς προσπαθεί να επιβιώσει, όμως παραμένει ο ίδιος ικανός και ενεργός εργαζόμενος που όταν οι συνθήκες αλλάξουν, π.χ. έρθει ένας υποστηρικτικός προϊστάμενος, ο επιζών θα προσπαθήσει και πάλι να προτείνει μια αλλαγή.

Πράττοντες ή καινοτόμοι
Οι πράττοντες είναι μια ενεργή ομάδα με κεντρικό ερώτημα το κατά πόσο η ιδέα που σκέφτηκαν είναι ωφέλιμη για τους ίδιους και τον οργανισμό. Όσο πιο πολύ πιστεύουν σε μια ιδέα και στο όφελος που θα αποκομίσουν τόσο περισσότερο θα επιμείνουν να την εφαρμόσουν. Αυτό που τους διαφοροποιεί από τους επιζώντες είναι ότι οι πράττοντες έχουν μια θετική οπτική ως προς το περιβάλλον καθώς έχουν μια αίσθηση ’ταιριάσματος΄ με την εργασία τους. Δεν αναφέρθηκαν σε ιστορίες όπου αντιμετώπισαν ανυπέρβλητα εμπόδια από το περιβάλλον, ωστόσο αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι οι ίδιοι προσπάθησαν να κατευθύνουν τις προσπάθειες τους σε πιο θετικά περιβάλλοντα σε συνδυασμό με την αίσθηση ικανότητας και αξιοσύνης που έχουν. Παραδείγματος χάριν όταν ένας πράττων βρέθηκε σε μια θέση εργασίας όπου αισθανόταν ότι το περιβάλλον δεν ήταν θετικό στις αλλαγές και στην καινοτομία ζήτησε μετάθεση και έτσι κατάφερε να εισάγει τις πρωτοβουλίες που ήθελε. Ωστόσο η θετική οπτική που έχουν ως το περιβάλλον έχει όρια. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να χειριστούν έναν δύσκολο προϊστάμενο αλλά όχι και μια συγχώνευση.

Πρωταθλητές ή φορείς αλλαγών
Οι πρωταθλητές αφηγήθηκαν τις πιο αξιοσημείωτες ιστορίες καθώς κατάφεραν όχι μόνο να ολοκληρώσουν επιτυχώς τις καινοτομικές πρωτοβουλίες τους αλλά και να προσφέρουν υψηλής ποιότητας καινοτομικά αποτελέσματα στον οργανισμό που εργάζοντο. Φαίνεται ότι για τους πρωταθλητές μόλις λάβουν την απόφαση να εισαγάγουν μια ιδέα τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει. Εάν και εφόσον θεωρήσουν πως μια ιδέα έχει νόημα για τον οργανισμό και για αυτούς, προσθέτει μακροπρόθεσμο όφελος, τους αρέσει και τους παθιάζει και είναι εφαρμόσιμη τότε ο δρόμος είναι μονόδρομος και οδηγεί στην επιτυχή εφαρμογή της. Οι πρωταθλητές όχι μόνο θα μπουν στην διαδικασία να εφαρμόσουν την ιδέα αλλά θα την κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο π.χ. αν η ιδέα αφορά την λύση ενός προβλήματος που προέκυψε στην δουλειά τους, θα μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν και να δώσουν μια μόνιμη λύση και όχι μόνο μια προσωρινή. Θα δώσουν έμφαση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ιδέας, στο να προσφέρει μακροπρόθεσμα οφέλη, στο να λύνει συνολικά και με τον καλύτερο τρόπο το πρόβλημα, και αυτή η ποιοτική και ολιστική οπτική κάνει την ιδέα πιο ελκυστική, ουσιαστική και γεμάτη νόημα που τους ενεργοποιεί ακόμα περισσότερο ώστε να βρουν έναν τρόπο να την εφαρμόσουν, για αυτό και οι πρωταθλητές θα επιμείνουν μέχρι να πετύχουν.

Οι πρωταθλητές μπορεί να φαίνονται τυχεροί που κάνουν μια δουλειά που αγαπούν και χαίρονται ωστόσο οι ίδιοι δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε να είναι σε αυτό το σημείο, ζήτησαν μετάθεση, επέλεξαν να συνεργάζονται με άτομα που είναι της ίδιας νοοτροπίας, ζήτησαν να έρθουν στον τμήμα τους ικανοί και αξιόλογοι συνεργάτες. Εν ολίγοις, συνδημιούργησαν ένα περιβάλλον που θα τους βοηθήσει να ανθίσει μέσα από ιδίες πρωτοβουλίες και κινήσεις. Για αυτό και ονομάζονται και φορείς αλλαγών διότι ενεργοποιούν από μόνοι τους τις αλλαγές που επιθυμούν να δουν στο περιβάλλον.

Συμπέρασμα
Η παρούσα έρευνα έδειξε ότι παρόλο που οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν όλα τα φόντα να καινοτομήσουν, επειδή αυτά δεν αναγνωρίζονται, πολύτιμες ευκαιρίες καινοτομίας τελικά χάνονται. Διαφαίνεται ότι ένας υποστηρικτικός προϊστάμενος είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει την ανάληψη πρωτοβουλίας στο ελληνικό δημόσιο. Χρησιμοποιώντας την παραπάνω γνώση, ένα στέλεχος της δημόσιας διοίκησης μπορεί να αντιληφθεί ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι ίδιοι. Έχοντας τα εφόδια να διακρίνει τις 5 κατηγορίες μπορεί να διαφοροποιήσει την συμπεριφορά του ώστε να ξεκλειδώσει την δημιουργικότητα του εκάστοτε εργαζομένου.Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να τους περάσει το μήνυμα ότι η δημιουργικότητα είναι καλοδεχούμενη, αφού εξάλλου υπάρχει και το ‘άγνωστο’ άρθρο 64 στον κώδικα δημοσίων υπαλλήλων όπου επιβραβεύει την πρωτοβουλία του υπαλλήλου. Αυτό σημαίνει ότι είναι στη διάθεση των σημερινών στελεχών να ενθαρρύνουν τους υφισταμένους σε μια πιο ενεργή και καινοτόμα στάση εργασίας. Δεν υποστηρίζω ασφαλώς ότι ένας υποστηρικτικός προϊστάμενος θα αυξήσει άμεσα την δημιουργικότητα αλλά ότι μια τέτοια μεταστροφή μπορεί να οδηγήσει τους υφισταμένους στο να αισθανθούν ότι έχουν περισσότερο έλεγχο πάνω στην εργασία τους και ότι οι προσπάθειες τους σε πιο ουσιαστικές, καινοτόμες και ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες μπορεί να ευοδωθούν και έτσι να αυξήσουν και οι ίδιοι την εργασιακή τους ικανοποίηση, την δημιουργικότητας τους, την ευζωία τους και το ταίριασμα σε μια εργασία που ανταποκρίνεται στα ενδιαφέροντα τους.


8.8.18

9ο Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής στο Ηράκλειο


Μέγας χορηγός της διοργάνωσης ήταν ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Μαρμάρου Μακεδονίας Θράκης που χορήγησε το σύνολο του μαρμάρου το οποίο φιλοτέχνησαν οι καλλιτέχνες.

Οκτώ θαυμάσια έργα τέχνης δημοσίου χώρου από μάρμαρο περιήλθαν στον Δήμο Ηρακλείου, κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης του 9ου Διεθνούς Συμποσίου Γλυπτικής που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής 29 Ιουλίου στην υπαίθρια Γλυπτοθήκη Βενεράτου.


Τα γλυπτά φιλοτέχνησαν οι γλύπτες που συμμετείχαν στο διεθνές συμπόσιο, έχουν ως θέμα τους την παγκόσμια ειρήνη.Στην τελετή λήξης έγινε η παρουσίαση των έργων και οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους καλλιτέχνες αλλά και να περιηγηθούν στον χώρο της Γλυπτοθήκης όπου επίσης βρίσκονται έργα τέχνης, τα οποία έχουν προέλθει από τα διεθνή συμπόσια Γλυπτικής των προηγούμενων ετών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι φέτος, πρώτη χρονιά, μετά από πρωτοβουλία του γλύπτη Μανώλη Χαρκούτση, οι καλλιτέχνες εναπόθεσαν σε ένα σημείο στο χώρο της υπαίθριας Γλυπτοθήκης τα κομμάτια μαρμάρου που αφαίρεσαν από τους ακατέργαστους όγκους για να φιλοτεχνήσουν τα έργα τους. Αυτά τα κομμάτια, τμήματα αποδόμησης, χρωματίστηκαν κόκκινα, συμβολικά, σε μία εγκατάσταση που δέσποζε στο χώρο, απέναντι από τα λευκά γλυπτά με θέμα την «ειρήνη».

Στο 9ο Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής που διοργάνωσε η ΔΗΚΕΗ με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης Π.Ε. Ηρακλείου από τις 9 έως τις 29 Ιουλίου, πήραν μέρος οι γλύπτες Aktham Abdoulhamid (Συρία) Radoslav Sultov (Βουλγαρία), Alberto Gedeón Soto (Περού), Βασίλης Βασίλη, Ανδρέας Αραπάκης, Χαρά Πλατάκη, αδελφοί Σηφάκη και Μανώλης Χαρκούτσης.

Μέγας χορηγός της διοργάνωσης ήταν ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Μαρμάρου Μακεδονίας Θράκης που χορήγησε το σύνολο του μαρμάρου το οποίο φιλοτέχνησαν οι καλλιτέχνες.Τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Μαρμάρου Μακεδονίας-Θράκης εκπροσώπησαν η κα. Κωνσταντίνα Λαζή-Αναγνωστοπούλου, Πρόεδρος, ο κος. Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Αντιπρόεδρος και ο κος. Αναστάσιος Νικολαΐδης, Μέλος του Δ.Σ.

https://stonenews.eu/el/epese-avlea-tou-9ou-diethnous-sybosiou-glyptikis-mega-chorigo-ton-syndesmo-epichiriseon-marmarou-makedonias-thrakis/

5.8.18

Κάστρο Κελεφάς στο Οίτυλο Μάνης

Το κάστρο Κελεφάς Οιτύλου ταυτίζεται μερικές φορές με το θρυλικό κάστρο της Μαΐνης, η ακριβής θέση του οποίου παραμένει επισήμως άγνωστη. Δεσπόζει σε φυσική οχυρωματική θέση πάνω από τον όρμο του Οιτύλου. Καταλαμβάνει έκταση 13 στρεμμάτων η οποία περικλείεται εξ’ ολοκλήρου από το τείχος.
Εξόρυξη ψαμμίτη από λατομεία που ανοίχθηκαν - επεκτάθηκαν για την επισκευή του κάστρου επί Φραγκοκρατίας.

Παραλία Οιτύλου μία από τις ωραιότερες της Μάνης
Το κάστρο βρίσκεται δυτικά του χωριού Κελεφά και νότια του Οιτύλου. Κτισμένο στην νοτιότερη απόληξη της οροσειράς του Ταϋγέτου, δεσπόζει σε φυσική οχυρωματική θέση πάνω από τον όρμο του Οιτύλου. Καταλαμβάνει έκταση 13 στρεμμάτων η οποία περικλείεται εξ’ ολοκλήρου από το τείχος.

Το κάστρο γενικά δεν είναι σε καλή κατάσταση. Διασώζονται τα εξωτερικά τείχη, δύο πύργοι από τους 4 που είχε, ερειπωμένα κτίσματα στο εσωτερικό και ένα κανόνι, από τα 58 που διέθετε την εποχή της ακμής του. Κατασκευάστηκε από ψαμμίτη της περιοχής και από λατομεία που ανοίχθηκαν και εν συνεχεία επεκτάθηκαν για την επισκευή του επί Φραγκοκρατίας.

Το κάστρο κτίστηκε για να ελέγχει τους ανυπότακτους Μανιάτες. Μαζί με το κάστρο του Πασσαβά στα ανατολικά και της Ζαρνάτας στα βόρεια ήλεγχαν τα περάσματα στη Μάνη από ξηρά και θάλασσα. Κτίστηκε γύρω στα 1670, κατ’ εντολήν του Μεγάλου Βεζίρη Κιοπρουλή που έστειλε 6000 άντρες στρατολογημένους από την Αθήνα, την Εύβοια και την Ναύπακτο. Λέγεται ότι το κάστρο ήταν ανταμοιβή στο Μανιάτη αρχιπειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη καταγόμενου από τη μεγάλη οικογένεια των Κοσμάδων, που είχε τις ρίζες της από τη Βάθια της Μάνης, με σκοπό να διαιρέσει και να υποτάξει τους Μανιάτες.

Το Κάστρο της Κελεφάς, ήταν έδρα του Χασάν Πασά, και διατηρήθηκε από τους Τούρκους από το 1670 μέχρι το 1685, οπότε κυριεύτηκε από τους Ενετούς και τους Μανιάτες συμμάχους τους.Οι Βενετοί το τελειοποίησαν και το έκαναν ένα από τα ισχυρότερα κάστρα, ενώ όρισαν προβλεπτή το Βερνάρδο Βλάβη. Το 1715 παραδόθηκε με συνθήκη στους Τούρκους, αλλά σταδιακά εγκαταλήφθηκε.

Το κάστρο ταυτίζεται μερικές φορές με το θρυλικό κάστρο της Μαΐνης, η ακριβής θέση του οποίου παραμένει επισήμως άγνωστη.

Η λέξη Κελεφά παράγεται από το ρήμα κελεύω= παραγγέλλω σε κάποιον να πράξη κάτι, επί του προκειμένου ο Κελεφάς – θα τον λέγαμε Κελευστή σήμερα – τότε με την Βυζαντινή κατάληξη σε -άς, ήταν αυτός που ειδοποιούσε με το καμινιβίγλιο, όσους εργάζονταν και κατοικούσαν στο Μυλολάγκαδο, για επερχόμενους εχθρούς και τους παράγγελνε να πάνε στα καταφύγγια, άλλωστε μία μεγάλη σπηλιά στο λαγκάδι κάτω από το κάστρο της Κελεφάς λέγεται «το καταφυγγάκι».

Πηγές: www.anatolikimani.gov.gr, www.kastra.eu, www.mani.org.gr