27.5.20

The birthplace of The Parthenon!


24.5.20

Ο "συγχρωτισμός” ταιριάζει στον Ελληνα!


Ο αποκηρυγμένος στις μέρες μας “συγχρωτισμός” αποτελεί έκφραση του ελληνικού τρόπου ζωής. Είναι το έπαφον του κοινωνείν που χαρακτηρίζει τον Έλληνα στην πράξη του. 

Η “αποστασιοποίηση” των ημερών μας φαίνεται να τον ετεροπροσδιορίζει, κάνοντάς τον να λειτουργεί έξω από τη φύση του!

(φωτογραφία: Robert McCabe, Ταξιδεύοντας κατάστρωμα στο ατμόπλοιο “Δέσποινα”, 1955)


16.5.20

Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας!



«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης πριν από 87 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. 

Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». 

Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». 

Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. 

Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία».

 Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα». 

Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»!

 Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη». 

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. 

Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».

H Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της, μετά και από τη στροφή που ο ευρωπαϊκός διανοουμενισμός έκανε προς τα ελληνικά γράμματα, και τη σημασία που έδωσε στην ελληνική γλώσσα για την καθιέρωσή της ως διεθνής γλώσσα.

[του Α. Καπετάνιου]

10.5.20

Οι έξι (6) κεντρικές παραγωγικές αλυσίδες αξίας της ΕΕ και οι κρίσιμες ΟΠΥ


Αυτές είναι οι έξι κεντρικές παραγωγικές αλυσίδες αξίας που εντάσσονται στην νέα ευρωπαϊκή βιομηχανική στρατηγική, τις αποφάσεις για την μετάβαση σε ήπιες μορφές ενέργειας και στην αξιοποίηση εφαρμογών τεχνικής νοημοσύνης.

Η εξάρτηση πρακτικής υλοποίησης τους από τις ορυκτές πρώτες ύλες (ΟΠΥ) είναι δεδομένη και όσοι το αμφισβητούν αυτό ζουν προφανώς σε άλλο κόσμο ή επιλέγουν να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν σαν καταναλωτές.


Η αλυσίδα αξίας παραγωγής μπαταριών λιθίου, που είναι απαραίτητες για να γίνει η υλοποίηση της ηλεκτροκίνησης (π.χ. ηλεκτρικά αυτοκίνητα) πραγματικότητα, φαίνεται πως βρίσκεται στην κορυφή του βιομηχανικού ενδιαφέροντος στην Ευρώπη. Ήδη βρίσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο σχετικές βιομηχανικές μονάδες στην Γερμανία, την Σουηδία, την Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Ουγγαρία. Την ίδια στιγμή οι ορυκτές πρώτες ύλες (ΟΠΥ) λιθίου, κοβαλτίου, γραφίτη, μαγγανίου και νικελίου που χρειάζονται για να λειτουργήσουν τα εργοστάσια αυτά εξορρύσονται σε πολύ μεγάλο βαθμό εκτός Ευρώπης όπως φαίνεται στον χάρτη δεξιά. Η προοπτική λοιπόν και δυνατότητα της Ευρώπης να παράγει τις δικές της μπαταρίες λιθίου εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά απο εισαγωγές των συγκεκριμένων ΟΠΥ.


Το ερώτημα έτσι που προκύπτει είναι, που θα βρει η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία τις μπαταρίες λιθίου που χρειάζεται για τα ηλεκτρικά της αυτοκίνητα, μάλιστα λαμβάνοντας υπόψη την διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση τους. Όποια εκτίμηση κινδύνου και αν κάνει κανείς το αποτέλεσμα σίγουρα εμπεριέχει μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας, και μπορεί μόνο να μετριαστεί και να αντιμετωπιστεί με την εξορυκτική και μεταλλευτική παραγωγή των ΟΠΥ αυτών από κοιτάσματα της Ευρώπης.


Στην εικόνα αναφέρονται κάποια στοιχεία ως προς τις ανάγκες συγκεκριμένων ΟΠΥ που αφορούν στην παραγωγική αλυσίδα ηλεκτροκίνησης, με επίκεντρο φυσικά στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα (ΗΑ). Το 2030 θα κυκλοφορούν στους δρόμους μας 110 ή 200 εκ ανάλογα με πιο σενάριο απεξάρτησης από τον άνθρακα και μείωσης εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα επιλέγει κάποιος να διαλέξει.

Χαμηλά δεξιά βλέπετε πόσες φορές θα αυξηθούν οι ποσότητες ΟΠΥ που χρειάζονται για την παραγωγή των απαιτούμενων μπαταριών λιθίου στο διάστημα 2017-2030. Ακόμη ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο χρησιμοποιεί στην κατασκευή του 70 κιλά χαλκό, ενώ ένα συμβατικό 20, 46 κιλα νικέλιο αντί για 4, 17 κιλά ψευδάργυρο αντί για 10, 14 κιλά κοβάλτιο αντί για καθόλου, 12 κιλά μόλυβδο εντί για 10. Επίσης 1-2 κιλά των σπανίων μετάλλων, νεοδύμιου και δυσπρόσιου που δεν χρειάζεται το κανονικό αυτοκίνητο.

Εδώ η αλυσίδα αξίας που συνδέεται άμεσα με τη εξέλιξη και υλοποίηση της ενεργειακής μετάβασης μέσα από την αξιοποίηση και χρήση ήπιων μορφών ενέργειας. Μια από τις ευρύτερα γνωστές και πιο συνηθισμένες πηγές είναι η αιολική ενέργεια. Για την παραγωγική εφαρμογή και αξιοποίηση της απαιτούνται ανεμογεννήτριες, που λειτουργούν στη βάση μόνιμων μαγνητών, για την κατασκευή και τελική εγκατάσταση των οποίων χρειάζονται για κάθε μονάδα με δυναμικό 3 μεγαβάτ,
- 335 τόνοι ατσάλι, 1200 τόνοι σκυρόδεμα, 4,7 τόνοι χαλκού, 3 τόνοι αλουμινίου, 500 κιλά ψευδαργύρου, 550 κιλά νεοδύμιο και 90 κιλά δυσπρόσιο.
Να σημειωθεί ότι Δεν υπάρχουν σήμερα λύσεις υποκατάστασης ενώ η προσφορά από την ανακύκλωση είναι μικρότερη του 1%.
Σήμερα υπάρχουν και λειτουργούν στον κόσμο 341.000 αννεμογεννήτριες.


Η Κίνα ελέγχει σήμερα σε μεγάλο βαθμό, τις αλυσίδες αξίας των σπάνιων γαιών και των περισσότερων ΟΠΥ μπαταρίας. Από την εξόρυξη, τον εμπλουτισμό, την μεταλλουργία, μέχρι την παραγωγή των κατάλληλων ποιοτικά τελικών προϊόντων που απαιτεί η κάθε μία μεταποιητική βιομηχανία. Στις περιπτώσεις που η ίδια δεν διαθέτει τα κοιτάσματα και το μετάλλευμα που χρεάζεται το εισάγει από τρίτες χώρες είτε με αποκλειστικές εμπορικές συμφωνίες, είτε μέσα από την συνιδιοκτησία, με την παρουσία κινεζικών κεφαλαίων να αγοράζουν εταιρικά ποσοστά, όπως συβαίνει για παράδειγμα στη Χιλή, με την Κίνα να συμμετέχει στις δραστηριότητες εξόρυξης λιθίου.


[του Ν. Αρβανιτίδη]

28.4.20

Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία 2020


To ΕΛΙΝΥΑΕ για το φετινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία διοργανώνει Web Conference, την Τρίτη 28 Απριλίου 2020 και ώρα 16.00.

Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση σχετικά με την υιοθέτηση ασφαλών πρακτικών στους χώρους εργασίας ιδιαίτερα στο πλαίσιο της επιστροφής στους χώρους εργασίας και της συνεχιζόμενης απειλής του Covid-19, καθώς και η ενδυνάμωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι υπηρεσίες ασφάλειας και υγείας στην εργασία μέσω τριμερούς κοινωνικού διαλόγου και συντονισμού προσπαθειών.

Στη συζήτηση συμμετέχουν:

Ρένα Μπαρδάνη, Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΛΙΝΥΑΕ

Κωνσταντίνος Αγραπιδάς, Γενικός Διευθυντής Εργασιακών Σχέσεων Υγείας και Ασφάλειας & Ένταξης στην Εργασία, Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων

Σταυρούλα Δημητριάδη, Senior Reasearch Manager EUROFOUND

Σπύρος Δρίβας, Ειδικός Ιατρός Εργασίας

Χρήστος Καβαλόπουλος, Γενικός Διευθυντής ΣΜΕ, Εθνικός Αντιπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στα θέματα ΥΑΕ

Ανδρέας Στοϊμενίδης, Γραμματέας Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία ΓΣΕΕ

Εθνικός Αντιπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στα θέματα ΥΑΕ

Τη συζήτηση συντονίζει η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Λεφοπούλου.

Δηλώστε συμμετοχή εδώ http://www.elinyae.gr/form/web-conference-pagkosmia-imera-a


http://www.elinyae.gr/sites/default/files/2020-04/Vol79.pdf