18.10.19

Την πέτρα μου'δωσαν μανιάτικη…


Η γη της Μάνης είναι η Πέτρα: τραχιά, απότομη, σκληρή και δυσπρόσιτη. Την πέτρα μου δωσαν μανιάτικη






24.9.19

ORYKTOLOGIKA NEA- NEWS ON MINERALS 2019 Vol. 34 , No 202 , July - August 2019

16.9.19

Από την ξενάγηση του TECHNICAL UNIVERSITY BERGAKADEMIE FREIBERG ΣΤΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΟ ΛΑΥΡΙΟ, 13-09-2019

Εμείς οι νέοι Τιτάνες βρισκόμαστε στη στοά “80” κάτω (footwall) από το εντυπωσιακό Ρήγμα Αποκόλλησης (Detachment Fault) και με τα χέρια ψηλά “συγκρατούμε” με τη θέλησή μας την, υπερκείμενη (hanging wall) του ρήγματος, Ανώτερη Τεκτονική ενότητα - Upper Tectonic Unit, που έχει πάχος πάνω από 200μ και η οποία δομεί γεωλογικά τα βουνά που βλέπουμε στην φωτογραφία. Καταλαβαίνετε τον TITANIO άθλο μας !!!!!!









Επίσκεψη στη Στοά "80". Η μεταλλευτική στοά "80" στην Πλάκα του Λαυρίου διανοίχθηκε από την Γαλλική Εταιρία Μεταλλείων Λαυρίου (C.F.M.L.) το 1954 - 6 για μεταφορά μεταλλεύματος και προσωπικού από τα ανώτερα επίπεδα του μεταλλευτικού τομέα της Πλάκας αλλά και σύνδεση με τα κατώτερα επίπεδα.

Πλάκα Λαυρεωτικής: ένας παράδεισος Γεωλογικής και Μεταλλευτικής κληρονομιάς

10.9.19

50 Χρόνια Θεωρίας Τεκτονικών Πλακών, στο Βούρινο Κοζάνης

Σχετικά με την δημιουργία του κοιτάσματος στην θέση Αετορράχες. — with Annie Rassios at Χρωμιο Κοζανης.
Ο Βούρινος (δεξιά) και το ύψωμα Κίσσαβος (αριστερά) από το σημείο της ασυνέχειας Moho στο ύψωμα Αετοράχες. — at Χρωμιο Κοζανης.
Στα όρια... της Τηθύος, μαζί με χαρτζβουργίτες και διεισδύσεις πυροξενιτών! — with Alex Chatzipetros at Όρος Βούρινος.
Ταινιωτή (schlieren) μορφή μεταλλοφορίας χρωμίτη. — at Χρωμιο Κοζανης.
Εναλλαγές λατεριτικών και σερπεντινιτικών στρωμάτων με έντονα πράσινα και κόκκινα χρώματα. — at Χρωμιο Κοζανης.
Τα μεταλλεία χρωμίτη της εταιρείας Ελληνικά Μεταλλεία Α.Ε. στην θέση Αετοράχες στον Βούρινο. — at Χρωμιο Κοζανης.
Παλιό σημείο επιφανειακής απόληψης χρωμίτη στην θέση Ξερολίβαδο. — at Χρωμιο Κοζανης.
Φωτογραφίες από τις ασκήσεις υπαίθρου που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια του Γεωλογικού Συμποσίου "50 Χρόνια Θεωρίας Τεκτονικών Πλακών", στην ευρύτερη περιοχή του Βούρινου και με έδρα το Χρώμιο, Κοζάνης. Το συμπόσιο ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του Καθηγητή Eldridge Moores. Θερμές ευχαριστίες, στις Άννα Ράσσιου, Άννα Μπατσή και Ντίνα Γκίκα για την διοργάνωση, την ξενάγηση, και την φιλοξενία τους, όπως και σε όλους τους εμπλεκόμενους.

[κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Στεργίου, Γεωλόγος, M.Sc Ορυκτοί Πόροι-Περιβάλλον Υποψήφιος Διδάκτορας Τομέας Ορυκτολογίας-Πετρολογίας-Κοιτασματολογίας Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης]

Γεωλογικό Συμπόσιο "50 Χρόνια Θεωρίας Τεκτονικών Πλακών"

8.9.19

Η Αφροδίτη της Μήλου και οι «αμόρφωτοι» Έλληνες ψαράδες και αγρότες!


Αυτοί λοιπόν οι «αμόρφωτοι» Έλληνες ψαράδες και αγρότες δώσανε τη μάχη της αξιοπρέπειας δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν το Πολιτισμό τους. Μπορεί να μην ήταν μορφωμένοι, μπορεί να μην γνώριζαν από Τέχνη όμως ένιωθαν βαθειά μέσα τους ότι το άγαλμα αυτό ήταν μέρος της ιστορίας τους, μέρος της Πολιτιστικής τους παρακαταθήκης που τους είχαν αφήσει οι πρόγονοι τους.

Το άγαλμα βρέθηκε το 1820 στη κατεχόμενη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Μήλο.

Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι, ότι το άγαλμα πουλήθηκε από τους Τούρκους στους Γάλλους και οι Γάλλοι για να το φυγαδεύσουν στο Παρίσι μετά την αγορά του, το φόρτωσαν σε ένα καράβι. Όταν οι Έλληνες της Μήλου πληροφορηθήκαν ότι το άγαλμα θα έφευγε από το νησί, ξεσηκώθηκαν για να αποτρέψουν τη φυγή του, κι’ αυτό, γιατί το θεωρούσαν μέρος του Πολιτισμού τους. Τέτοια ήταν η αντίδραση που οι Γάλλοι πυροβόλησαν και σκότωσαν μερικούς Έλληνες.

Όταν τελικά το άγαλμα φορτώθηκε στο πλοίο, οδηγήθηκε πρώτα στον Πειραιά πριν ταξιδέψει για τη Γαλλία. Κάποιοι από τους ‘Ελληνες της Μήλου πήγαν στον Πειραιά για να σταματήσουν την αρπαγή του αγάλματος.

Όπως γράφει ο Έλληνας ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης στην εξάτομη «Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821»:

Στον Πειραιά όταν μαθεύτηκε το γεγονός μαζεύτηκαν στην προκυμαία πάνω από χίλιοι άνθρωποι που προσπαθούσαν να ματαιώσουν την αρπαγή του αγάλματος. Τέτοια ήταν η αντίδραση, που συγκρούστηκαν με το γαλλικό πλήρωμα του πλοίου και τα τουρκικά στρατεύματα. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Πάνω από 200 Έλληνες πέσανε νεκροί και τελικά το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου φυγαδεύτηκε στη Γαλλία. (μάλιστα λέγεται ότι το ένα χέρι του αγάλματος μέσα στη δίνη της συμπλοκής έπεσε στη θάλασσα και χάθηκε).

Αυτοί λοιπόν οι «αμόρφωτοι» Έλληνες ψαράδες και αγρότες δώσανε τη μάχη της αξιοπρέπειας δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν το Πολιτισμό τους.Μπορεί να μην ήταν μορφωμένοι, μπορεί να μην γνώριζαν από Τέχνη όμως ένιωθαν βαθειά μέσα τους ότι το άγαλμα αυτό ήταν μέρος της ιστορίας τους, μέρος της Πολιτιστικής τους παρακαταθήκης που τους είχαν αφήσει οι πρόγονοι τους.

Αυτή η τραγική ιστορία επιμελώς αποσιωπάται για ευνόητους λόγους. Έτσι αν κάποια στιγμή επισκεφθείτε το Μουσείο του Λούβρου και θαυμάσετε την Αφροδίτη της Μήλου, θυμηθείτε ότι και σ΄αυτή την περίπτωση οι κυρίαρχες δυνάμεις της εποχής εκείνης άρπαξαν αυτό το θαυμάσιο άγαλμα που οι Έλληνες το πότισαν με αίμα.

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης, που η διεύθυνση του Μουσείου προβάλλει με ιδιαίτερο καμάρι, είναι το μαρμάρινο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, ένα έργο που δεν έχει με ακρίβεια προσδιοριστεί από ποιον καλλιτέχνη έχει φιλοτεχνηθεί.

Μαρμάρινα έργα τέχνης: όταν το μάρμαρο γίνεται κερί..