10.12.17

οι άνθρωποι που συναντήθηκαν αληθινά ποτέ δε χάνονται...

Ας κοιτάξουμε το πλήθος που περπατά στα πεζοδρόμια στο κέντρο μιας μεγαλούπολης. Τα κεφάλια, τα σώματα, η κίνηση, όσο πιο απόμακρα στεκόμαστε και τα παρατηρούμε, όσο πιο ψηλά πηγαίνουμε και απλώνει η οπτική μας, μας δίνουν την εντύπωση ενός τεράστιου αριθμού παρόμοιων αντικειμένων που κινούνται αδιαλείπτως με την ίδια μονότονη ροή.

Ακόμη και αν το παιδί μας βρίσκεται κάπου εκεί ανάμεσά τους, μπορεί ούτε να το προσέξουμε. Κι όμως, ένας απ’ αυτούς τους δήθεν όμοιους αριθμούς που κυλούν όλοι μαζί, ασήμαντοι και αφανείς, μπορεί να είναι ο Εκείνος ή η Εκείνη της ζωής και του θανάτου μας. Δε διακρίνονται χωρίς εγγύτητα τα πρόσωπα, δε γνωρίζονται και δεν αναγνωρίζονται δίχως σχέση. Με τη σχέση γίνονται εκείνο που είναι, δηλαδή αποκαλύπτονται, φανερώνονται και παίρνουν την αληθινή αξία τους στη ζωή μας.

Από τις πιο ενοχλητικές για μένα «φιλοσοφίες» είναι εκείνη που διαρκώς επαναλαμβάνει: Ουδείς αναντικατάστατος! Μα πώς μπορούμε να το λέμε αυτό για πρόσωπα της ψυχής μας; Είναι δηλαδή αντικαταστάσιμος ο πατέρας μου; Ο ζωντανός αλλά και νεκρός πια πατέρας μου;

Ο άλλος σε σημαδεύει βαθιά, σου κεντάει την καρδιά και τη ζωή για πάντα, ακριβώς γιατί είναι αναντικατάστατος. Μόνο οι μηχανές και κάποια αντικείμενα αντικαθίστανται με τα ανταλλακτικά τους, κι αν ένα πρόσωπο για σένα μπορεί να αντικατασταθεί «συναισθηματικά» με κάποιο άλλο, αποδεικνύεται πως δεν αγαπούσες το ίδιο το πρόσωπο αλλά την κατάσταση, την παράσταση, όπου εκείνο έπαιρνε μέρος και έπαιζε ρόλο. Ρόλος και πρόσωπο είναι άλλο πράγμα.

Το μαρτύριο και η ευδαιμονία μιας αγαπητικής σχέσης είναι, ότι είναι απολύτως προσωπική. Με τίποτα και κανένα δε μοιάζει, τίποτε άλλο δε θυμίζει, όσοι προσπάθησαν να ερωτευτούν κάποιον άλλο, προκειμένου να υπομείνουν την οδύνη ενός χωρισμού από εκείνον που όντως αγαπούσαν, το γνωρίζουν καλά τούτο. Μπορεί να ανακουφίστηκαν κάπως από αντιπερισπασμό, ποτέ όμως από αντικατάσταση.

Από κανέναν ο αγαπώμενος δε γίνεται να αναπληρωθεί. Γι’ αυτό πονάει τόσο βαριά η απώλεια. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλο σεβασμό το πένθος. Σεβασμό και από τους ίδιους τους πενθούντες.

...........................................

Μόνο η αγάπη αποκαλύπτει τη μοναδικότητα που όντως είναι ο άλλος. Ο αγαπημένος άλλος. Αυτός ο πλάτανος μου θυμίζει τη μοναδικότητα της αγάπης...
Στην ουσία οι άνθρωποι που συναντήθηκαν αληθινά ποτέ δε χάνονται, ακόμη κι αν δεν επικοινωνούν με ραντεβού, τηλεφωνήματα, γράμματα, λόγια και αγγίγματα.

Η ασημένια κλωστή, που τους έδεσε κάποτε με αυθεντικά αισθήματα, μπορεί να μακραίνει, να τυλίγει όλη την υδρόγειο, να προχωρά και να πηγαίνει πέρα, στον ουρανό, στην άλλη, τη μετά το θάνατο ζωή, αλλά ποτέ δε θα λυθεί εκείνος ο μοιραίος κόμπος.

Πάντα μας συνδέει, μας περιτυλίγει, πότε-πότε τραβάει και μας ξυπνά από το λήθαργο της λησμονιάς, της ανίας, μας αποκαλύπτει την αληθινή μας έκταση, μας υπενθυμίζει τις προοπτικές μας. 

Μας θυμίζει ποιοι μπορέσαμε να είμαστε, έστω και λίγες ώρες, πού μπορούμε να φτάσουμε, έστω και λίγες στιγμές. Για να συμβεί τότε, μπορούμε! Για να συμβεί τότε, συμβαίνει!».


 - από το βιβλίο της Μ. Βαμβουνάκη, Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα

1 σχόλια:

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ είπε...

Πόσοι πλάτανοι μπορεί να θυμίσουν πόσες "μοναδικές αγάπες" άραγε?! Αυτά που αισθάνεται κανείς είναι "δικά" του μοναδικά στο δικό του μυαλό και με τις δικές του "μεταφράσεις" . Αληθινά ή ψεύτικα δεν μπορεί ποτέ κανείς να πει γιατί η "δική μας αλήθεια ", πολλές φορές είναι ένα μεγάλο ψέμα ακόμα και για εμάς τους ίδιους! Ακούγεται περίπλοκο ξέρω! Μα να το πω απλά: δεν χάνεται η ανάμνηση, δεν χάνεται ο πόνος, δε χάνεται η εκτίμηση ίσως (που μικρή σημασία έχει όταν μιλάμε για αισθήματα) , δε χάνεται το πάθος με το οποίο εμείς "ντύσαμε" τη σχέση. Όμως κακά τα ψέματα!! ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ είναι μόνο αυτός που είναι εκεί πάντα για σένα. Δίπλα σου! στο πλευρό σου , στο πρωινό σου ξύπνημα , στην κακή σου μέρα στη χαρά σου στην αδυναμία σου. Και αυτός/η (σπάνιες περιπτώσεις στις μέρες μας ) δεν δύναται να είναι "περαστικός" ούτε αυτός που εμείς αγαπήσαμε πολύ, ούτε ακόμα χειρότερα αυτός που αγάπησε το πόσο τον αγάπησες!!

*(τελευταία φράση κλεμμένη από την ταινία "mother" )

Δημοσίευση σχολίου

Προσβλέπω σε έναν ευπρεπή διάλογο χωρίς κακόβουλα και υβριστικά σχόλια που προσβάλλουν την αισθητική μας αλλά κι εκείνη της ελληνικής γλώσσας. Εντούτοις, όλα τα σχόλια δημοσιεύονται!