Καταραμένε Έλληνα... o tempora o mores!
Όπου να γυρίσω την σκέψη μου, όπου και να στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω: Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική.... εσύ μπροστά! Πρώτος και αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική.... κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα.... Εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη Γνώση...
Γιατί να σε αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν με αφήνεις στην δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;
[Φρήντριχ Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας και ποιητής]
Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας.
[Εμμανουήλ Ροΐδης, 1836-1904]
Γιατί φίλε μου Σίλερ δεν με αφήνεις στην δυστυχία μου καί στην ανεμελιά μου; Γιά να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
[Ανώνυμος σύγχρονος έλλην]
