Στο κατάμεστο "Μηχανουργείο" του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου Λαυρίου, η Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων Μεταλλουργών του ΕΜΠ ξεκίνησε χθες το βράδυ, τις εκδηλώσεις εορτασμού των 70 χρόνων της, με κεντρική ομιλία.
Με ένα θέμα που δεν σηκώνει ...αντιρρήσεις, τον μεταλλωρύχο του κόσμου! Κι έναν ομιλητή γλαφυρό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς την αμεσότητά του προς το κοινό, όσο εκπαιδευμένο ή ανεκπαίδευτο: τον κοσμήτορα της Σχολής ΜΜΜ κ. Δ. Καλιαμπάκο..
Μπορεί να προτίμησε να μη μας δείξει ο Δημήτρης την τηλεοπτική σειρά των Λαυρεωτικών του 1981-82 και τις ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί για το Λαύριο (Ουτοπία 1961) αλλά και για το σμυρίγλι της Νάξου, μπορεί -ηθελημένα άλλωστε- να μην εστίασε στον Ελληνα μεταλλωρύχο, εντούτοις έκανε κάτι σπάνιο για Ελληνα ομιλητή: ιχνηλάτησε, μετά από έρευνα, τον διαχρονικό μεταλλωρύχο απανταχού της γης, τον μεταλλωρύχο πολίτη του κόσμου, τον μεταλλωρύχο της εβδόμης τέχνης και της μουσικής σκηνής!
Και μαζί με τον μεταλλωρύχο ως παγκόσμια φιγούρα του μόχθου αλλά και της περηφάνειας και της συλλογικότητας, ιχνηλάτησε με επιτυχία και το περιβάλλον του: την γυναίκα του, την οικογένειά του, τον κοινωνικό του περίγυρο..
Χρησιμοποίησε έναν πρωτότυπο τρόπο για να ανιχνεύσει και να οριοθετήσει την ταυτότητα αυτή: το αποτύπωμα της στην τέχνη, τα καθημερινά τεχνουργήματα που διηγούνται το σκληρό μόχθο, τις αντιξοότητες, τις ελπίδες, τους αγώνες αυτού του περήφανου κλάδου. Αλλά και τις επιρροές της σε αυτό που ονομάζεται υψηλή τέχνη, σε καλλιτέχνες που έχουν εμπνευστεί από το σκληρό αλλά και γοητευτικό κόσμο των μεταλλωρύχων.
Με πολύ μουσική, κινηματογράφο και όχι μόνο. Μας θύμισε το Sixteen Tons, το Big Bad John, το διαβολικό Potosí, το The 33 για τους μεταλλωρύχους της Χιλής και πολλά άλλα που δεν ξέραμε...
Ο κόσμος της μεταλλείας είναι ένας κόσμος υπέρβασης, ένας κόσμος που δεν χρειάζεται ρετουσάρισμα για να τον προσαρμόσεις στα υπερβατικά δεδομένα της τέχνης. Είναι από μόνος του έτοιμος να δώσει στον καλλιτέχνη την ειδοποιό διαφορά που αναζητεί. Από το απλό λατομείο, μέχρι τον κόσμο των υπογείων..
Οπως εξήγησε ο κ. Καλιαμπάκος, το Λαύριο δεν επελέγη τυχαία. Οι σημερινοί του κάτοικοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία έχουν πατεράδες και παππούδες που έζησαν μια ζωή στα μεταλλεία και στη μεταλλουργία. Ιχνηλατώντας την ταυτότητα των μεταλλωρύχων όλου του κόσμου πιστεύουμε ότι θα ρίξουμε περισσότερο φως και σε αυτούς τους ανθρώπους. Και ίσως απρόσμενα, μάθουμε περισσότερα τόσο για τα σημερινά χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας όσο και για την αύρα μιας ισχυρής παγκόσμιας παράδοσης που μπορεί να γεμίσει τα πανιά μας σε δύσκολους καιρούς.
Συγχαρητήρια λοιπόν!
Μακάρι την επόμενη φορά να έχουμε επί σκηνής και σύγχρονους μεταλλωρύχους του τόπου μας, να τους παρουσιάσουμε και να ανιχνεύσουμε την ταυτότητα του σημερινού έλληνα μεταλλωρύχου...
Η Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων – Μεταλλουργών του ΕΜΠ, γιορτάζει τα 70 χρόνια της στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου
...αυτό που σου προκαλει την μεγαλύτερη εντυπωση οταν επισκεπτεσαι ενα ορυχειο στο Λαύριο, ειναι οταν συνειδητοποιεις πως ολη αυτη η δουλεια -διανοιξη και εξορυξη- σηραγγων και ορυκτων εγινε στο μεγαλυτερο μερος της με τα γυμνα χερια εργατων, απο την αρχαιοτητα εως τα προσφατα χρονια. Οσο ειμασταν εκει μεσα,συνεχως σκεφτομουν το "πόση δουλεια-και αιμα- εχει πεσει εδω μεσα για ψιχουλα..". Ψίχουλα;
Ποιοι είναι οι άνθρωποι πίσω από την τεράστια βιομηχανία που παράγει τις πρώτες ύλες σε ολόκληρο τον κόσμο;Τι χαρακτήρες διαμορφώνει το ιδιαίτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο μοχθούν; Υπάρχει κι αν ναι, ποια είναι η κοινή ταυτότητα των μεταλλωρύχων σε κάθε γωνιά της γης;
Ένας αποτελεσματικός τρόπος να ανιχνεύσει κανείς αυτήν την ταυτότητα είναι το αποτύπωμα της στην τέχνη. Τα καθημερινά τεχνουργήματα που διηγούνται το σκληρό μόχθο, τις αντιξοότητες, τις ελπίδες, τους αγώνες αυτού του περήφανου κλάδου. Αλλά και τις επιρροές της σε αυτό που ονομάζεται υψηλή τέχνη, σε καλλιτέχνες που έχουν εμπνευστεί από το σκληρό αλλά και γοητευτικό κόσμο των μεταλλωρύχων.
Ξεκινάμε το ταξίδι αυτής της αναζήτησης με μια εκδήλωση με πολύ μουσική, κινηματογράφο και όχι μόνο. Διαλέξαμε το Λαύριο, όχι τυχαία, γι αυτήν την εκκίνηση. Το Λαύριο γεννήθηκε τον 19ο αιώνα ως τυπική μεταλλευτική πόλη (companytown). Οι σημερινοί του κάτοικοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία έχουν πατεράδες και παππούδες που έζησαν μια ζωή στα μεταλλεία και στη μεταλλουργία. Πιστεύουμε πως ιχνηλατώντας την ταυτότητα των μεταλλωρύχων όλου του κόσμου θα ρίξουμε περισσότερο φως και σε αυτούς τους ανθρώπους. Και ίσως απρόσμενα, μάθουμε περισσότερα τόσο για τα σημερινά χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας όσο και για την αύρα μιας ισχυρής παγκόσμιας παράδοσης που μπορεί να γεμίσει τα πανιά μας σε δύσκολους καιρούς.
Η Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων – Μεταλλουργών του ΕΜΠ, γιορτάζοντας τα 70 χρόνια της και το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, με τη συνεργασία του Δήμου Λαυρεωτικής, της Εταιρείας Μελετών, του Επιμορφωτικού Εκδρομικού Ομίλου και της Χορωδίας Λαυρίου, συνδιοργανώνουν την Εκδήλωση:
Μεταλλωρύχοι του κόσμου. Ιχνηλατώντας την ταυτότητα τους μέσα απ’ την τέχνη Ομιλητής Δημήτρης Καλιαμπάκος, Κοσμήτορας της Σχολής ΜΜΜ
Nα μη βολεβόμαστε, νάμαστε ανυπόμονοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, να θέμε το αδύνατο..Να ξέρουμε πως ό,τι λένε σήμερα δικαιοσύνη ειναι οργανωμένη αδικία κι ο,τι λένε ηθική είναι η βολική, ταπεινή δυνανότητα των άναντρων. Και να μην το ανεχόμαστε... (Νίκος Καζαντζάκης)
Βιώσιμη Ανάπτυξη, βιώσιμη ..ζωή!
Προσοχή! Το βήμα τούτο δεν είναι ούτε οικολογικό, ούτε αντι-οικολογικό! Πρεσβεύει στην ανάπτυξη. Τη βιώσιμη, τη συμβατή με τη ζωή μας! Οχι στο αειφόρο "τίποτε" που ούτε τρώγεται, ούτε αβγατίζει. Ανάπτυξη χωρίς κόστος δεν υπάρχει. Ανάμεσα στα δύο άκρα, την επιθετική, ληστρική για το περιβάλλον ανάπτυξη από τη μια και το «αειφόρο τίποτε» από την άλλη, νομίζουμε ότι πρέπει να επιλέξουμε τον τρίτο δρόμο, την ελεγχόμενη ανάπτυξη. Ελεγχόμενη όμως από ποιόν και πόσο;
