Η ελληνική γη και το χρέος

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για αξιοποίηση, παραχώρηση ή εκποίηση ελληνικής γης µε σκοπό την απόσβεση µέρους του αβυσσαλέου χρέους που απειλεί να µετατρέψει σε διαρκή εφιάλτη το παρόν και το µέλλον αυτής της ευλογηµένης χώρας. Γιατί η χώρα µας είναι ευλογηµένη: από τον ήλιο που τη θωπεύει τριακόσιες ηµέρες τον χρόνο, από τη θάλασσα που την περιζώνει µε το δροσερό µετάξι της από παντού· και τα βουνά της «αετόµορφα» και οι κάµποι της καρπεροί, κατάφυτοι από ελιές και αµπελώνες.

Σ’ αυτό το αιθέριο φως, που διώχνει τον φόβο και κατατροπώνει τα δαιµόνια, οφείλει ο Ελληνας την αντοχή και την επιβίωσή του από τόσες ιστορικές κακοτυχίες, πολέµους, κατοχές, διώξεις. Σκεφθείτε µόνο µια χώρα σαν την Ιρλανδία σε κατάσταση χρεοκοπίας. Κρύο, βροχή, οµίχλη, σκοτεινιά, όλα γκρίζα. Πώς ν’ αντέξεις; πώς ν’ ανασάνεις; Ο Ελληνας ανοίγει το παράθυρό του κάθε πρωί και ο πάµφωτος ουρανός διαλύει τους εφιάλτες της νύχτας, διαψεύδει όλους τους χρησµούς της επικείµενης καταστροφής. Η οµορφιά της χώρας µας είναι ιαµατική, εξαγνιστική· δεν αρκεί βέβαια για να εξαγοράσουµε το χρέος, αλλά τουλάχιστον µας προφυλάσσει από την απελπισία.

Είναι όµως µόνο όµορφη η χώρα µας;

Το φυσικό κάλλος της δεν θα έφτανε να την κάνει µοναδική. Εκείνο που χαρίζει στη φυσική οµορφιά της µιαν υπερβατική και ηθική διάσταση είναι το παλίµψηστο του µύθου και της ιστορίας που κρύβει κάθε γωνιά της. Ο µορφωµένος άνθρωπος, όχι µόνο ο Ελληνας, αλλά ο πολίτης του κόσµου που ανήκει στον πλανήτη της νοόσφαιρας, όταν βαδίζει πάνω στα χώµατα της Ελλάδας, αισθάνεται να τον διαπερνά το ρίγος της ιστορίας. Τα ορατά λείψανα του παρελθόντος αποκτούν φωνή, γίνονται «λαλέοντα». Λυρικοί και τραγικοί ποιητές, φιλόσοφοι και ιστορικοί έδωσαν φωνή σ’ αυτούς τους τόπους και καλλιτέχνες σµίλεψαν στο µάρµαρο «ήβης αγλαόν άνθος», ορίζοντας τον κανόνα του απόλυτου κάλλους εσαεί.

Αν το φυσικό κάλλος από µόνο του καθιστά δυσχερή τη διαχείριση της ελληνικής γης, το παλίµψηστο του µύθου και της ιστορίας µεταβάλλει ολόκληρη την επικράτεια σε άβατο. Ας µην υπερβάλλουµε ωστόσο. Με εναργή τη συνείδηση της ιερότητας του τόπου µας, οφείλουµε να δεχθούµε ότι η «αξιοποίηση» της δηµόσιας περιουσίας είναι επιτακτική υποχρέωση της πολιτείας, όχι µόνο για να αντιµετωπίσουµε το χρέος της χώρας αλλά και για να βελτιώσουµε τους όρους ζωής του πολίτη. Με ποιους όρους όµως πρέπει να προχωρήσουµε στην αξιοποίηση; ∆εν µιλάω φυσικά για την προστασία των αρχαιολογικών τόπων γιατί εκεί υπάρχει επαρκής µέριµνα. Αναφέροµαι σε κάθε είδους αναπτυξιακό πρόγραµµα που προβλέπει µεγάλες χωροταξικές παρεµβάσεις στη χώρα µας, είτε πρόκειται για λιµάνια, αεροδρόµια, τουριστικές εγκαταστάσεις είτε συγκροτήµατα κατοικιών. Ποιος θα προφυλάξει το απαράµιλλο ελληνικό τοπίο από την ύβρη των πιθανών αυθαιρεσιών;

READ MORE