Οι σαγιονάρες της Πουκαρίνας!

Όταν συνέβαινε σε μένα μπορούσα να το διαχειριστώ... ψέμματα, μου πήρε χρόνια να μάθω να το διαχειρίζομαι... αλλά ειλικρινά τώρα που αφορά και τον άνθρωπο που αγαπάω περισσότερο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη αδυνατώ να το διαχειριστώ... και πολύ απλά θα τους πάρει όλους ο διάολος...

Αρκετά πια...αρκετά!!!! 

Και μην τολμήσει κανένας να μου πει πως είναι παιδιά....και τότε παιδιά ήταν... και ναι τα παιδιά είναι παιδιά αλλά είναι και οι αυριανοί ενήλικες! Βαρέθηκα την ίδια ιστορία.....βαρέθηκα την νοοτροπία του Έλληνα πως όλη η Ασία είναι η Κίνα (όχι δεν έχω κάτι με την Κίνα...) ! Βαρέθηκα αυτό τον απόηχο στο πέρασμα μου "δες είναι κινέζα.." Βαρέθηκα τα χαχανητά και τα μισόλογα.... Και το βασικότερο βαρέθηκα να πρέπει να εξηγώ στο επτάχρονο τα αυτονόητα! Αυτά που όλοι όσοι έχετε παιδιά θα έπρεπε ήδη να έχετε πει στα δικά σας! 

Πότε θα κλείσει επιτέλους αυτός ο κύκλος;  Πότε επιτέλους το διαφορετικό θα είναι απλά διαφορετικό και όχι λόγος να αμύνεσαι μια ζωή????? "Μαμά γιατί ο Γιώργος σε κοιτούσε και γελούσε?" με ρώτησε σήμερα στη γιορτή και δεν ήξερα τι να του πω.... Δύο σειρές παραπίσω είχε ήδη αρχίσει το ψιθύρισμα.."κοίτα την είναι κινέζα" ..... Σας σιχάθηκα μεγάλους και μικρούς και όχι γιατί με κάνατε μια ζωή να περπατάω σκυφτή αλλά γιατί τώρα το κάνετε και στο παιδί μου!!!!! 

Στην έκθεση για το κατοικίδιο του δεν ήθελε να γράψει το όνομα της σκυλίτσας μας...

-Θα με κοροϊδέψουν ρε μαμά...
-Μα είναι και το δικό μου όνομα βρε αγάπη μου....
-Δεν έχει σημασία είναι γιαπωνέζικο...
-Και τι πειράζει? δεν χαίρεσαι που το δικό μας σκυλί έχει μοναδικό όνομα??
-Και αν με κοροϊδέψουν τι να πω???
-Μα την αλήθεια φυσικά, πως η γιαγιά σου είναι από την Ιαπωνία και πως είσαι πολύ τυχερός που την έχεις γιαγιά... 

Αχ βρε μπόζο μου προσπαθώ να σε ατσαλώσω νωρίς...αλήθεια προσπαθώ....και πονάει να ξέρεις διπλά που και εσύ το περνάς αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω και τι άλλο να πω.... Μου τέλειωσαν οι λέξεις και η πίκρα που νόμιζα πως είχα αφήσει πίσω μου παλεύει να βγει και πάλι στην επιφάνεια... 

Σου υπόσχομαι όμως να μην την αφήσω την πουτάνα! Γιε μου αγαπημένε μάθε από νωρίς λοιπόν να συγχωρείς τους κοντόφθαλμους... Μάθε από νωρίς να γελάς με τις ταμπέλες που ο κόσμος από ανεπάρκεια αρέσκεται να φοράει στους άλλους... Μάθε να είσαι περήφανος για τις ρίζες σου... 

Είμαστε ξεχωριστοί μάτια μου και αυτό δεν το αντέχουν! Και μην ντραπείς λεπτό για μένα, στο απαγορεύω! Παρέα με το κεφάλι ψηλά θα συνεχίσουμε να είμαστε αυτοί που είμαστε, γιατί ναι μπορεί σαν παιδί να έσκυβα.... σαν μαμά δεν σκοπεύω να συνεχίσω να το κάνω! Στα τσακίδια λοιπόν μικρόψυχοι άνθρωποι! 

Είμαι η Πουκαρίνα, είμαι ελληνογιαπωνέζα και σας έχω όλους γραμμένους στις παλιές μου σαγιονάρες!!!!

Διαφορετικοί απ’ αυτούς που είναι ίδιοι