Homo Hellenicus...

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. [Γ. Σεφέρης, στην τελετή απονομής του Nobel που έγινε στην Στοκχόλμη, το 1963]  Photos By P. Tzeferis

Επί δύο χιλιετίες ο ελληνισμός αντιστάθηκε σε πάσης φύσεως κατακτητικές επιδρομές  και επέζησε της ξενοκρατίας. Απέφυγε τον εκρωμαϊσμό, τον εκλατινισμό και τον εξισλαμισμό γιατί υπερασπίσθηκε την πολιτιστική παράδοση και την ελληνικότητά του. Την μοναδικότητα της ταυτότητάς του και την διαφορετικότητα της ύπαρξής του. Ανάδελφο έθνος  ναι, όχι όμως χωρίς ταυτότητα.

Σήμερα, με το  πέρασμα στην τρίτη χιλιετία, ο ελληνισμός αντιμετωπίζει τη δυσκολότερη  δοκιμασία της ιστορίας του. Το έθνος με τις τόσο πλούσιες και συνταρακτικές εμπειρίες απειλείται με σταδιακό αλλά ολοσχερή εκδυτικισμό, με πολιτιστική αλλοτρίωση και αφελληνισμό.

Η μεταπολεμική υποτέλεια και κυρίως η διαχρονική εξάρτηση από το εξωτερικό, άφησε βαθιές πληγές στο εθνικό σώμα. Ευτέλισε τον δημόσιο βίο και εξαχρείωσε την ελληνική κοινωνία. Άνοιξε βαθύ χάσμα μεταξύ κράτους και πολιτών, καλλιέργησε  κλίμα μισαλλοδοξίας, επέφερε τον εκχυδαϊσμό των αρχών και των αξιών, την ηθική διάβρωση, το "φίλαυτον", την νηπιότητα των πολιτικών και την πνευματική ραστώνη των πολιτών. Και τη συνενοχή του μαζί τα φάγαμε,,,

Παράλληλα ήρθε η αποϋλοποίηση της οικονομίας και η περιβόητη παγκοσμιοποίηση. Οι νέοι μας έπαψαν να αγωνίζονται, έπαψαν να σκέφτονται, να μιλάνε ελληνικά, ακολουθούν μόνο τα "γκατζετάκια" που προσφέρουν ήσσονα προσπάθεια και τον “homo technologicus".. Το εύκολο, το γρήγορο, το ίδιο κι απαράλλαχτο, το face, το twitter...αντικατέστησαν το βαρύ και τιμωρητικό ελληνικό σχολείο.  Σύντομα το ελληνικό έθνος αναμένεται να  καταντήσει μια ασήμαντη επαρχία στην εσχατιά της ευρωπαϊκής ηπείρου που θα μιλάει μια περίεργη και προσεχώς νεκρή μεσογειακή διάλεκτο. Σ’ αυτή τη χώρα άλλοι (θα) αποφασίζουν για τις ελευθερίες, τις αναπτυξιακές προτεραιότητες και το βιοτικό επίπεδο του λαού. Αλλά ο τόπος αυτός δεν θα είναι πια Ελλάδα!

Σε μια εποχή λοιπόν όπου η ανθρώπινη κατάκτηση της ελεύθερης έκφρασης αποτελεί γεγονός, εντούτοις αυτό για μας παραμένει χωρίς αντίκρυσμα.  Μολαταύτα,  το διαδίκτυο θα μπορούσε να αποτελεί την βάση για την προώθηση του ορθού λόγου μέσω της ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, τη βάση για τη δημιουργία μιας κοινότητας στην οποία ο καθένας θα αποτελέσει τον πυρήνα ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης, μιας ξεχωριστής κοινωνικής κουλτούρας, που τόσο πολύ ανάγκη την έχει ετούτος ο τόπος. Για να διατηρήσει την ταυτότητά του..

Ο “homo technologicus” εκφράζει τον άνθρωπο που είναι ορθολογιστής στη ζωή για να μπορεί να σκέφτεται, να δραπετεύει και να φιλοσοφεί..στην άλλη ζωή.. Οι μεγαλύτεροι στοχαστές της ιστορίας, από τον Αριστοτέλη, τον Κομφούκιο έως τον Νίτσε και τον Γκάντι, ήταν ορθολογιστές στη ζωή, για να μην είναι στην φιλοσοφία..

Αν θέλουμε λοιπόν ως άτομα, ως κοινωνία, ως Χώρα, αλλά και ως κόσμος ολόκληρος να να προσεγγίσουμε τα νέα σύνορα που ανοίγονται μπροστά μας, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την τυφλή προσκόλληση σε απόλυτες αλήθειες, προκαταλήψεις και ανόητα στερεότυπα. Την προσκόλληση σε έτοιμες πλατφόρμες που μας σερβίρονται αφειδώς και "δωρεάν" αλλά που εντέχνως αποκρύπτουν την ισοπέδωση και την εν συνεχεία εκμετάλλευση. Να μην αντιγράφουμε μόνο, αλλά να σκεφτόμαστε, να μελετάμε, να παράγουμε, να κάνουμε ανάπτυξη.. Εστω να κάνουμε μια δημιουργική αντιγραφή και  να αποφασίσουμε ποιά πράγματα δεν θα αντιγράψουμε από τους άλλους.. Να αποφασίσουμε μια πολιτική απαλλαγής από τα υπερμεγέθη, τα απόλυτα, τα μη βιώσιμα. Τα  δόγματα του παρελθόντος που έχουν καταστεί ανεπαρκή και δυσλειτουργικά στο καταιγιστικό παρόν. Και να επιμείνουμε σε εκείνα που μας πάνε μπροστά και μας απογειώνουν...

Ας προσποιούμαστε λοιπόν καθημερινά και εντέχνως τους τεχνοκράτες, ας κερδίζουμε καθημερινά από την εξοικείωσή μας με τις τεχνολογίες της παγκοσμιοποίησης, όμως στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας ας καραδοκούν οι ιδέες μας, οι σκέψεις μας, οι προβληματισμοί μας. Ας καραδοκεί ο ανάδελφος ελληνισμός.. ο homo hellenicus..

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Petros]

Τα Χριστουγεννιάτικα Έθιμα της Μάνης

Λαλάγγια ή τηγανίδες της Μάνης

Η γέννηση του Χριστού κανονίστηκε το 354 μ.Χ. να εορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου, την ίδια μέρα που γιορτάζονταν η γέννησις του παλαιού Θεού Μίθρα, του «αήττητου Θεού Ήλιου» που ήταν θεός όλων των ηλιακών θεοτήτων της ειδωλολατρίας. Με την αλλαγή και την στροφή των ανθρώπων προς άλλους θεούς, ο «Αήττητος Θεός Ήλιος», έπεσε και τη θέση του την πήρε ο «Ήλιος της Δικαιοσύνης» ο Χριστός.

Εξετάζοντας κανείς τα εορταστικά έθιμα των διαφόρων λαών σκόπιμο είναι να εξετάσει και τον τρόπο που τρέφονται κατά τις μέρες αυτές. Στη Μάνη ακούγεται συχνά το τετράστιχο:

«Του Χριστού χριστόψωμα, τα Φώτα τηγανίδες
και τη Λαμπρή τυρόπιτες τ’ Άγιου Πετριού κουλούρες».

Ειδικά, στο Μανιάτικο χώρο, η αναφορά μας είναι απαραίτητο να προσαρμοστεί στους όρους της ζωής των Μανιατών και εκεί να τοποθετήσει τις συνήθειες και τα έθιμά τους. Στις συνήθειες λοιπόν, των γιορτινών αυτών ημερών, συνηθίζονται οι τηγανίδες και τα χριστόψωμα, τροφές προσαρμοσμένες στο λιτό και σκληρό βίο των Μανιατών, εφόσον την εποχή αυτή καταγίνονται με το ελαιομάζωμα. Στη Μάνη, δεν υπάρχει η πολυτέλεια εθίμων με αντίστοιχες εορταστικές εκδηλώσεις και η παρασκευή εδεσμάτων που παρατηρείται αλλού, προέχει ο αγώνας για την επιβίωση…

Οι τηγανίδες, φτιάχνονται τις ημέρες των Χριστουγέννων και των Φώτων. «Πρόκειται για ζύμη, που την πλάθουν σαν χοντρό μακαρόνι πάχους περίπου του μικρού δακτύλου και μήκους μισού μέτρου, τις τυλίγουν με κέντρο τη μια άκρη και κατόπιν τις τηγανίζουν» Η πρώτη έχει το σχήμα σταυρού. Η νοικοκυρά ρίχνοντάς την μέσα στο αναβραστό το λάδι, που τσιτσιρίζει στο βαθουλό τηγάνι πάνω στη σιδεροστιά, σταυροκοπιέται και εύχεται: «να σταυρωθούν τα κακά και του χρόνου». Οι άλλες τηγανίδες έχουν ποικίλα σχήματα.

Κάθε οικογένεια, στο φούρνο του σπιτιού «ρίχνει» τα χριστόψωμα, για να τα κόψει στο τραπέζι των Χριστουγέννων ο οικοδεσπότης σταυρώνοντάς τα, και ευχόμενος «Χρόνια πολλά και του χρόνου». Τα χριστόψωμα κατασκευάζονται όπως το ψωμί, μόνο που στολίζονται με σταυρούς και ποικίλα στολίδια ανάλογα με την καλαισθησία της νοικοκυράς.

Και στη Μάνη ακούγονται δοξασίες για τα δαιμονικά και άλλα υπερφυσικά όντα, που βγαίνουν τα δωδεκαήμερα από του Χριστού ως τα Φώτα. Πρόκειται για τους Καλλικαντζάρους. Πολλοί λαογράφοι, υποστηρίζουν πως είναι οι Καλλικάντζαροι απόγονοι του τραγοπόδη θεού Πάνα ή των Σατύρων, που πηδήσανε από την μυθολογία στη χριστιανική ζωή. Ο πατέρας της Ελληνικής Λαογραφίας Νικ. Γ. Πολίτης στις «Παραδόσεις» του αναφέρεται σε Λυκοκατζαραίους, Σκαλικαντζέρια, Καρκαντζέλια, Κωλοβελώνηδες, Πλανηταρούδια, Κάηδες, Παγανά. Στην περιοχή της Αντρούβιτσας (Δ. Μάνη) ονομάζουν τους Καλλικαντζάρους Τσιλικρωτά. Ο Πασαγιάννης στο ομώνυμο χριστουγεννιάτικο διήγημά του αναφέρεται με ένα χαριτωμένο τρόπο σε θρύλους για τα ξωτικά αυτά.

Τους Καλλικαντζάρους που μπαίνουν στα σπίτια από τις καπνοδόχους, γιατί τους προσελκύει η μυρωδιά του λαδιού από τις τηγανίδες, ο λαός τους έχει πλάσει ψηλούς, μαυριδερούς, ισχνούς, άσχημους με κόκκινα άγρια μάτια και τριχωτό όλο το σώμα.Θεωρούνται «μαγαρισμένοι» και σιχαμεροί, κάνουν ζημιές όπως: σβήνουν τη φωτιά, μαγαρίζουν τα εδέσματα παρενοχλούν τους ανθρώπους κυρίως τα παιδιά και τις γριές και χοροπηδάνε στους δρόμους. Τρώνε βατράχους, χελώνες, φίδια, σκουλήκια κ.ά. Οι άνθρωποι προσπαθούν να εξολοθρεύσουν τις βλαπτικές τους ενέργειες με εξορκισμούς ή προσφορά γλυκισμάτων, τηγανίδων κ.τ.λ. Ο μεγάλος τους φόβος είναι ο αγιασμός.

Στη Μάνη, ακούγονται και στην εποχή μας, κάποια λαϊκά στιχουργήματα για τους Καλλικαντζάρους:

Αρορίτες είμαστε, αραρά γυρεύουμε
τηγανίδες θέλομε, τα παιδιά τα παίρνουμε
ή το (γ)κούρο ή τη (γ)κότα, ή θα σπάσαμε τη (μ)πόρτα.

Φοβούνται τον αγιασμό γιατί όποιος βραχεί με αγιασμένο νερό αφανίζεται. Όταν βλέπουν τον παπά που αγιάζει τρέχουν φωνάζοντας:

Φεύγετε να φεύγουμε
τι έφτασε ο σκυλόπαπας
με την αγιαστούρα του

Τέλος να αναφέρουμε δυο παροιμιώδεις φράσεις που σχετίζονται με τα Χριστούγεννα, φράσεις που ακούγονται στη Μάνη και μνημονεύονται στις εργασίες του γνωστού συγγραφέα Αν. Κουτσιλιέρη.

Η φράση: «Να γεμίσει η μυλόστασή σου τη Λαμπρή τυρόπιτες και τα Χριστούγεννα τηγανίδες» σημαίνει κατάρα. Συνηθίζεται στους πενθούντες να προσφέρουν οι συγγενείς ή οι φίλοι, τα Χριστούγεννα τηγανίδες ή γλυκίσματα, για να μην τους λείψουν αυτές τις γιορτινές μέρες. Οι τηγανίδες θεωρούνται εορταστικό φαγητό, είναι συνδεδεμένες με σχετικές προλήψεις. Σημειωτέον ότι, όταν κάποια οικογένεια πενθεί, δεν επιτρέπεται να παρασκευάζει εδέσματα εορτών. Άρα το να γεμίσει η μυλόστασή σου (= τετράγωνη επιφάνεια που τοποθετούν το χερόμυλο) με τηγανίδες τα Χριστούγεννα σημαίνει να σου έχει τύχει κάποιος θάνατος προσφιλούς – συγγενικού σου προσώπου, ομοίως για το Πάσχα «να σου φέρουν τυρόπιτες».

Η παροιμιώδης έκφραση: «Εγώ είμαι Χριστού και συ Λαμπρή» ερμηνεύεται ως εξής: τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη ακίνητη εορτή, επομένως «είμαι Χριστού» σημαίνει είμαι άνθρωπος συνεπής, έμπιστος «έχω λόγο» και όχι ευμετάβλητος και διπλωμάτης όπως η σπουδαία μεν, αλλά κινητή εορτή του Πάσχα.

[Της Γεωργίας Δημακόγιαννη, από το περιοδικό «Αδούλωτη Μάνη»]

Παραπομπές:
1. Φαίδων Κουκουλέ, «Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός», Αθήναι 1957, τ. ΣΤ’ σ. 151.
2. Ανάργυρου Γ. Κουτσιλιέρη «Μανιάτικα Μελετήματα» 1978, σ. 136.
3. «Τα τσιλικρωτά» Κ. Πασαγιάννη.
4. «Οι δώδεκα μήνες τον έτους και οι κυριώτεραι εορταί των» Φιλίππου Ιωάνν. Βρεττάκου, 1980.

Ο μαυρούλης

Καλά Χριστούγεννα!

Ντοκυμαντέρ για την Απεργία Μεταλλωρύχων Λαυρεωτικής το 1961.

Τα ντοκυμαντέρ για το γεωλογικό και μεταλλευτικό γίγνεσθαι αυξάνονται. Μετά από το "Με ένα Σφυρί και μια Λούπα" των Μέλφου-Παρλάντζα,  έχουμε νέα προσπάθεια.

Η παραγωγή για την Απεργία Μεταλλωρύχων τουλαυρίου γίνεται από το studiopixel με τη βοήθεια του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου και της θεατρικής ομάδας ΕΞΟΡΥΞΗ , που εδρεύει στο Λαύριο.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Φιλιούση. Συμμετέχουν 30 ηθοποιοί και πεντακόσιοι βοηθητικοί ηθοποιοί.

Καλή επιτυχία!

Με ένα σφυρί και μία λούπα

Το ντοκιμαντέρ «Με ένα σφυρί και μία λούπα» που σκηνοθέτησε η Ιωάννα Παρλάντζα σε συνεργασία με τον Επίκουρο Καθηγητή ΑΠΘ Β. Μέλφο, τον Επίκουρο Καθηγητή ΑΠΘ Α. Χατζηπέτρο και την γεωλόγο Ζ. Πανταζοπούλου, θα παρουσιαστεί στο διαγωνιστικό τμήμα του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015, ώρα 9 μμ, στον κινηματογράφο “ΑΛΚΥΟΝΙΣ” κοντά στην Πλ. Βικτωρίας, οδός Ιουλιανού 42, Αθήνα.

Σκοπός του ντοκιμαντέρ είναι η προβολή της Γεωλογικής Επιστήμης και η ανάδειξη του θαυμαστού κόσμου της Γεωλογίας μέσα από την εμπειρία των ειδικών επιστημόνων με στόχο να προκαλέσει το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού.

 Η Γεωλογία αποτελεί μία επιστήμη που αφορά την καθημερινή μας ζωή και απασχολεί συχνά το κοινωνικό σύνολο. Ο μαγικός της κόσμος περιλαμβάνει μέταλλα και ορυκτά για χρηστικά προϊόντα και εφαρμογές στη σύγχρονη τεχνολογία, σεισμούς και κατολισθήσεις, υπόγεια νερά και τεχνικά έργα, ακραίες καιρικές συνθήκες και κλιματικές αλλαγές, εξέλιξη των οργανισμών, σπήλαια και ηφαίστεια, εξόρυξη ορυκτών πόρων και περιβάλλον, μελέτη αρχαιοτήτων, υδρογονάνθρακες και γεωπολιτική.

Το ντοκιμαντέρ πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και την στήριξη του Τμήματος Γεωλογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Χρήσιμοι ιστοχώροι:

Τrailer του ντοκιμαντέρ: https://www.youtube.com/watch?v=UISykV_eVE0

Ιστοσελίδα του Φεστιβάλ: http://www.aidff.com/ και http://shortfilmfestival.kouinta-production.gr/el/5o-festival-psifiakoy-kinimatografou-athinas

Facebook: https://www.facebook.com/Athens.International.Digital.Film.Festival/

Διοργάνωση: http://organization.koyinta.gr/nea-eidiseis/23-5o-diethnes-festival-psifiakou-kinimatografou-athinas.html

Σπάνιες γαίες: μετά τους Σουηδούς και οι Νορβηγοί...

Νορβηγική εταιρεία υψηλής τεχνολογίας ανέπτυξε μία νέα μέθοδο επεξεργασίας/διαχωρισμού σπάνιων γαιών με την οποία (μέθοδο) παράγονται προϊόντα υψηλής καθαρότητας χωρίς να εκπέμπονται επικίνδυνοι ρύποι (emission free).

Οι εγκαταστάσεις της εταιρείας βρίσκονται στην πόλη Herøya της Νορβηγία. Και ΟΧΙ, δεν ξεσηκώθηκε ο πληθυσμός της πόλης ενάντια στην επιχειρηματική επένδυση λόγω "οικολογικής" ευαισθησίας.

 Μόλις πρόσφατα, στις 14 Δεκεμβρίου 2015, ο ΟΗΕ ανακοίνωσε την ετήσια παγκόσμια κατάταξη των χωρών σύμφωνα με τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης (Human Development Index-HDI). Σύμφωνα με τον δείκτη HDI η Νορβηγία κατατάσσεται πρώτη χώρα παγκοσμίως (η λίστα με τις χώρες εδώ).

Πλήρες άρθρο εδώ

Δρυμός ή Δρυαλί προσηλιακής Μάνης

Ψηλά, στις απότομες πλαγιές του Σαγγιά (που αποτελεί συνέχεια του Tαϋγέτου), σε ένα φυσικό μπαλκόνι στο Λακωνικό κόλπο, στον όρμο της ιστορικής Tευθρώνης, στην Προσηλιακή Mέσα Mάνη, είναι σκαρφαλωμένο ένα ξεχωριστό χωριό του τόπου μας ο Δρυμός ή Δρυαλί για τους ντόπιους. Eίναι πραγματικά εκπληκτική η θέση του κι αξίζει κανείς να βρεθεί εδώ μόνο και μόνο για να θαυμάσει, από την πλεονεκτική θέση του χωριού, εκπληκτικές ομορφιές της Mάνης.

O Δρυμός σήμερα είναι Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Aνατολικής Mάνης, έχει υψόμετρο 268 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ στον ίδιο Δήμο υπάγονται ο παρακείμενος Aργυλιάς (επίσης έξοχο πυργοχώρι στις πλαγιές του Σαγγιά) και οι οικισμοί Kονίτσι, Αγιος Tρύφων, Λαγκαδάκι -εδώ κολυμπούν κυρίως οι δημότες του Δρυμού (δεν υπάρχει αμμουδιά, αλλά απότομα βράχια!).

O Δρυμός αποψιλώθηκε πληθυσμιακά κυρίως στα μαύρα χρόνια του εμφυλίου (1944-49), όταν ξύπνησαν παλιές βεντέτες κι οδήγησαν σε πρωτοφανή αγριότητα αλληλοεξόντωσης. Ψηλότερα από το χωριό, στο “βαγιολάγκαδο”, σκοτώθηκε και ο ονομαστός καπετάνιος του EΛAΣ «Σφακιανός» (Γ. Aρετάκης, από τα Σφακιά της Kρήτης) που εκείνα τα χρόνια είχε δράση σε όλη τη Mάνη.

Tο τοπωνύμιο του οικισμού -Δρυμός- είναι προφανώς φυτωνυμικό, εκ της δρυός, βελανιδιάς. Δυτικά του χωριού υπάρχει βέβαια «δάσος» από βελανιδιές. Ψηλά, απ’ το Δρυμό, φαίνεται λίγο το παλιό χωριό, το Παλιοχώρι, ένας παλαιομανιάτικος οικισμός με πολλά χαλάσματα, πύργους, ερειπωμένες εκκλησίες (του 13ου αιώνα κ.λπ.) και δεκάδες πανάρχαιες στέρνες! Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το Παλιοχώρι υπήρξε η αρχική θέση του Δρυμού – μια παράδοση βέβαια που επιβεβαιώνει η ιστορική διαδρομή της Mάνης, αφού οι παλαιοί οικισμοί ήταν χτισμένοι ψηλά στα βουνά μας για χίλια περίπου χρόνια (κυρίως λόγω Aράβων πειρατών, των λεγόμενων Aγαρηνών ή Σαρακηνών), ενώ τα σημερινά χωριά είναι των τελευταίων αιώνων.


Στο Παλιοχώρι κατοικούσε κυρίως η μεγάλη πατριά των Tσιλιμπουρδιάνων που ξεκλήρισε – σήμερα ο οικισμός ανήκει στις οικογένειες του Δρυμού. Nα αναφέρουμε δε ότι ο Δρυμός καταγράφεται από το 1618 (στον κατάλογο που συντάχθηκε στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον Δούκα του Nεβέρ και τους Mανιάτες), κι από τότε σε κάθε αναφορά ή απογραφή που αφορά τη Mάνη (δεν γνωρίζουμε παλαιότερες του 1618 αναφορές).

Οικισμός Φουτίνια ή Φωτεινιά στο έμπα του χωριού από το Βορρά

Φεύγοντας απ’ αυτές τις θλιβερές αναφορές και με την ευκαιρία να πούμε ότι στο “Bαγιολάγκαδο” υπάρχουν βέβαια πολλές βάγιες, το φυτό που τα κλαριά του μαζεύονται στις εκκλησίες μας την Kυριακή των Bαΐων. Mε γαϊδουράκια ή μουλάρια ανεβαίνουν εδώ οι νεοπαντρεμένοι ή τα ζευγάρια που πρόκειται να παντρευτούν ή οι συμπέθεροι, αυτοί συνηθίζεται να είναι οι “υπόχρεοι” τήρησης του εθίμου κατ’ έτος (σε όλα τα γύρω χωριά της Tευθρώνης).

Oι εκκλησίες του Δρυμού είναι πολλές (κάποιες με τοιχογραφίες παλαιότατες), στο Παλιοχώρι είναι ο Aγιώργης, ο Aϊ Nικόλας, ο Αγιος Παντελεήμονας κ.ά. και γύρω απ’ το χωριό ο Aγιάννης, ο Aϊ Δημήτρης, ο Αγιος Tρύφων, ο Tαξιάρχης (των Tσιριγωτιάνων), ο Προφήτης Hλίας (στο “Bαγιολάγκαδο”), ο Αγιος Kωνσταντίνος, ο Αγιος Πέτρος, κ.ά., και βέβαια η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού, ο Σωτήρας, στο κέντρο του, με τοιχογραφίες του 1878, με σπουδαίο καμπαναριό από τον λαϊκό μάστορα Bασιλακάκο. Oι περισσότερες εκκλησίες είναι οικογενειακές – οι πολυμελείς οικογένειες του Δρυμού είναι: Tζεφεράκος, Xωρίκης, Λαδακάκος, Λεκκάκος (απ’ τη μεγάλη πατριά του Φλομοχωρίου), Λαμπρινάκος, Kάρκαλης, Mπαζάκος (για πολλές δεκαετίες ο αείμνηστος Σωτήρης Mπαζάκος ήταν ο δραστήριος πρόεδρος του χωριού), Tσιριγώτης (οικογένεια που ήρθε από το Tσιρίγο – Kύθηρα σε παλαιούς χρόνους – μέλος της οικογένειας είναι ο νυν Δήμαρχος Aνατολικής Mάνης Παναγιώτης Tσιριγώτης), κ.ά.

Σήμερα στο Δρυμό κατοικούν μόνιμα καμιά 20αριά ψυχές, το καλοκαίρι καταφθάνουν όμως όλοι οι ξενιτεμένοι που λατρεύουν το χωριό τους. Mάλιστα έχουν συστήσει έναν πολύ δραστήριο και φιλοπρόοδο σύλλογο (“Mεταμόρφωση Σωτήρος”) στην Aθήνα, που έχει βοηθήσει πολύ τόσο στον εξωραϊσμό του χωριού, όσο και στη σύσφιξη των σχέσεων των μελών και φίλων του Δρυμού.

Πριν περίπου είκοσι χρόνια έκλεισε το Δημοτικό Σχολείο Δρυμού, σήμερα εξυπηρετεί το σχολικό κέντρο ανατολικής Mάνης, στο Φλομοχώρι. Tο μεγάλο πρόβλημα του χωριού είναι βέβαια η ύδρευση, ο Δρυμός υδρεύεται, τώρα στην αυγή του 21ου αιώνα, με στέρνες ομβρίων υδάτων (!) και το πρόβλημα γίνεται οξύ τα καλοκαίρια. Kάποια προβλήματα υπάρχουν και με την οδοποιΐα, αν και έχει ολοκληρωθεί η σύνδεση με τον κεντρικό δρόμο της ανατολικής Mάνης (περί τα 2 χλμ.) και τα δρομάκια πρόσβασης στις γειτονιές του χωριού είναι σχετικά καλά.

[αναδημοσίευση -με μικρές επεμβάσεις- από http://www.omorfimani.gr/]

Εξόρυξη από αστεροειδείς!

H προοπτική της εξόρυξης πρώτων υλών από αστεροειδείς, κάποτε προϊόν αποκλειστικά της Επιστημονικής Φαντασίας, εξετάζεται όλο και περισσότερο ως βιώσιμη και πιθανή δραστηριότητα, με εταιρείες όπως η Planetary Resources να δραστηριοποιούνται στο αντικείμενο.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του Bloomberg, η δημιουργία και έναρξη λειτουργίας ενός ορυχείου στη Σελήνη ή σε αστεροειδείς θα κόστιζε λιγότερο από την κατασκευή των μεγαλύτερων τερματικών φυσικού αερίου στη Γη, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε σε forum στελεχών εταιρειών και επιστημόνων της NASA.



Μια αποστολή στη Δήμητρα, πλανήτη- νάνο σε απόσταση 257 εκατ. μιλίων από τον Ήλιο, στο μέγεθος του Τέξας, ενδεχομένως να κόστιζε 27 δισ. δολάρια: κόστος που περιλαμβάνει εκτοξεύσεις πυραύλων για τη μεταφορά εξοπλισμού, την εξόρυξη μετάλλων και νερού και την κατασκευή εγκατάστασης σε τροχιά για την επεξεργασία πρώτων υλών.

Η εκτίμηση αυτή προκύπτει από τη δουλειά τελειόφοιτων του αυστραλιανού University of New South Wales, που σε συνεργασία με τη NASA πάνω στην οικονομία του «space mining». Συγκριτικά, το μεγαλύτερο έργο ανάπτυξης όσον αφορά σε πόρους της Αυστραλίας – η εγκατάσταση Gorgon της Chevron, για υγροποιημένο φυσικό αέριο- έχει κόστος 54 δισ. δολάρια.

Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη απόσταση ακόμα στο να πειστούν οι επενδυτές να βάλουν τα λεφτά τους σε ένα εγχείρημα που φαντάζει τόσο παράτολμο. «Οι επενδυτές είναι εκεί έξω, αλλά πρέπει να ξέρουν ποιο θα είναι το ρίσκο και η ανταπόδοση» δήλωσε ο Ρενέ Φραντέ, διευθυντής του γραφείου μηχανολογίας και επιστήμης του JPL της NASA και ομιλητής στο πρόσφατο Off-Earth Mining Forum, που έλαβε χώρα στο Σίδνεϊ.

Βασικό κεφάλαιο της όλης υπόθεσης είναι ότι ο κύριος στόχος δεν θα είναι η αποστολή μετάλλων στη Γη, αλλά η παροχή υλικών από βιομηχανίες που θα επιχειρούν στο Διάστημα, για να υποστηριχθεί η εξερεύνηση και ο αποικισμός του Ηλιακού Συστήματος. Η εξόρυξη στη Σελήνη θα είναι σχετικά οικονομική, με κεφαλαιουχικές δαπάνες περίπου 9 δισ. σύμφωνα με την έρευνα.

Πλήρες άρθρο εδώ

Η φαντασιακή συγκρότηση του κράτους που λέγεται Ελλάδα..

Γιατί αλήθεια δεν έχουμε Κράτος;
Γιατί ποτέ δεν καταφέραμε να το συγκροτήσουμε ουσιαστικά, ούτε τώρα με τα μνημόνια που μας υποχρεώνουν και μάλιστα χωρίς κανένα βαθμό ελευθερίας;

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε σχέδια, ούτε όνειρα, αν δεν ξεφύγουμε από τη φαντασιακή συγκρότηση του κράτους κι αν δεν περάσουμε στη συνειδητή συλλογικότητα, ανάφερε ο συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, κατά την παρουσία του στο ετήσιο CEOSummit που διοργάνωσε  η ΕΕΔΕ.

Ο Σ.Ράμφος τοποθετήθηκε στο κεντρικό ζήτημα του συνεδρίου για το αν μπορεί η χώρα να γίνει ένας σοβαρός επιχειρηματικός κόμβος, εκμεταλλευόμενη και τη γεωστρατηγική της θέση, απαντώντας ότι πριν απ'όλα στην Ελλάδα πρέπει να συγκροτηθεί το κράτος, το οποίο ακόμη στηρίζεται σε μια πρωτόγονη δομή.

«Το κράτος δεν κατάφερε να συγκροτηθεί στην Ελλάδα, χάνοντας τις εξελίξεις του 10ου και 15ου αιώνα, με αποτέλεσμα ακόμη σήμερα η δημόσια ζωή να ορίζεται από φαντασιώσεις που απωθούν την ευθύνη και την πραγματικότητα».

Ο ίδιος τόνισε ότι «το ιστορικό λαχείο ένταξης στην Ε.Ε. δεν ήταν η πρόσβαση σε κεφάλαια, αλλά η δυνατότητα να συγκριθούμε με προηγμένες κοινωνίες». Ως εκ τούτου συμπλήρωσε πως «ακόμη και αν η Ε.Ε. διαλυόταν, η Ελλάδα οφείλει να μείνει ενταγμένη σ'αυτήν», εξηγώντας ότι το ευρωπαικό οικοδόμημα αποτελεί τον «καθρέφτη» εκείνο που θα βοηθήσει να εντοπίσουμε τις αδυναμίες μας.

«Η φαντασίωση μας καθησυχάζει από τη ευθύνη της πραγματικότητας. Νοιώθουμε ότι μας καταδιώκουν οι άλλοι, αλλά αυτό λειτουργεί ως άλλοθι για να μην πράττουμε. Ζητείται πάση θυσία η αποφυγή της πραγματικότητας. Η αρχαική μας κουλτούρα δεν μας βοηθάει. Καθένας που μας τάζει μαγική λύση κερδίζει την ψήφο μας. Ψάχνουμε την τελετουργία και αποφεύγουμε την πραγματικότητα. Η επανάληψη μας προσφέρει ασφάλεια και απορρίπτουμε την αλλαγή. Έτσι, αδυνατούμε να αναπτυχθούμε ως μια ανοιχτή και εξελισσόμενη κοινωνία» σημείωσε.

Σύμφωνα με τον κ.Ράμφο αυτή η ενσωματωμένη αντίληψη οδηγεί την κοινωνία στην άρνηση των νέων δομών και των μεταρρυθμίσεων. Υπογράμμισε δε ότι ακόμη και τα μνημόνια –παρά την αγριότητα τους- «αποβλέπουν στη δημιουργία κράτους».

Μια χώρα δίχως κράτος

Οικοχωριά: ένα διαφορετικό μονοπάτι ανάπτυξης...

[Τσάγκαρη Μαρούλα] [by Maroula Tsagari]*

Καθώς γίνεται πλέον προφανές ότι οι σύγχρονες καταναλωτικές-καπιταλιστικές κοινωνίες δενμπορούν να ανταπεξέλθουν στα πρότυπα της βιώσιμης ανάπτυξης, ένα νέο όραμα φαίνεται να κερδίζει έδαφος.

Πρόκειται για τα οικοχωριά και τις οικοκοινότητες,  μία ιδέα που έχει τις ρίζες της πολύ παλιά στην ανθρώπινη ιστορία αλλά επανήλθε στο προσκήνιο το 1995, όταν το ίδρυμα Findhon στην Σκωτία ανακοίνωσε ότι το ετήσιο συνέδριο του θα έχει τίτλο «Ecovillages and Sustainable Communities».H ανακοίνωση αυτή έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό και ακολουθήθηκε από έναν κατακλυσμό αιτήσεων και συμμετοχών. Λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση του συνεδρίου ανακοινώθηκε και η δημιουργία του Παγκοσμίου Δικτύου Οικοχωριών (Global Ecovillages Network-GEN). Σήμερα, 20 χρόνια μετά, ο χάρτης του GEN απαριθμεί 138 καταγεγραμμένα οικοχωριά στην Ευρώπη, 110 στην Βόρεια Αμερική, 58 στην Νότια Αμερική και 52 στην Ασία ενώ ο αριθμός συνεχώς μεγαλώνει..

To ερώτημα όμως που παραμένει αδιευκρίνιστο είναι: τι ακριβώς είναι τα οικοχωριά; Σύμφωνα λοιπόν με το GEN πρόκειται για «Εκ προθέσεως σχεδιασμένες ή παραδοσιακές κοινωνίες που συνειδητά οργανώνονται γύρω από τη δομική ανεξαρτησία και τις συμμετοχικές διαδικασίες για τηνανάπλαση του κοινωνικού, οικονομικού και φυσικού περιβάλλοντος. Τα οικοχωριά προσανατολίζονται γύρω από τους τέσσερεις πυλώνες τις βιώσιμης ανάπτυξης (οικονομικός, οικολογικός, κοινωνικός, πολιτισμικός) και στοχεύουν στην επίτευξη μια ολιστικής προσέγγισης για την επίτευξή της. Για να πετύχουν αυτή την οικολογική ισορροπία, τα οικοχωριά και οι οικοκοινότητες επενδύουν σε πρακτικές φιλικές προς το περιβάλλον όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι οργανικές καλλιέργειες, η ανακύκλωση, η μετακίνηση μόνο με ποδήλατα κ.α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιτυχίας τους αποτελεί η έρευνα του Πανεπιστημίου Κassel της Γερμανίας για το ενεργειακό αποτύπωμα του χωριού Sieben Linden. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στο χωριό αυτό ήταν 28% χαμηλότερες από το μέσο όρο στην Γερμανία. Αντίστοιχα ήταν τα αποτελέσματα και στο χωριό Konohana Family στην Ιαπωνία, με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην περίπτωση αυτή να είναι κάτω από το 50% του μέσου όρου.

Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα σαφές ότι τα οικοχωρία μπορούν να λειτουργήσουν ως μοντέλα βιώσιμης ανάπτυξης, παρόλα αυτά παραμένει το ερώτημα πως μια τέτοια ιδέα μπορεί να επιτευχθείσε μεγαλύτερη κλίμακα χωρίς να χάσει τις βασικές αξίες της αυτό-οργάνωσης και των συμμετοχικών διαδικασιών που τη διέπουν. Η απάντηση για αυτό έρχεται από τη Σενεγάλη, όπου η κυβέρνηση για πρώτη φορά αποφάσισε να μετατοπίσει τον άξονα της ανάπτυξής της από το καπιταλιστικό πρότυπο στην ανάπτυξη των οικοχωριών και οικοκοινοτήτων. Έτσι, στην κορυφή των προτεραιοτήτων της κρατικής ατζέντας βρίσκεται η δημιουργία ενός δικτύου οικοχωριών που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη της χώρας. Η ιδέα χρονολογείται πίσω στο 1996 όταν μία μικρή ομάδα ανθρώπων στην Σενεγάλη είχε την πρωτοποριακή ιδέα δημιουργίας του δικτύου οικοχωριών της Σενεγάλης (GENSE) και του κέντρου εκπαίδευσης EcoYoff με στόχο την βιώσιμη ανάπτυξη και την παροχή εκπαίδευσης γύρω από αυτήν. Το κίνημα είχε μεγάλη απήχηση και οδήγησε την κυβέρνηση να στηρίξει και να χρηματοδοτήσει την επέκταση της λειτουργίας του Δικτύου GENSE. Το 1996, 45 χωριά αποτέλεσαν το πρωταρχικό δίκτυο, ενώ μέχρι σήμερα περίπου 100 χωριά έχουν ενταχθεί και ο στόχος είναι να ο αριθμός να φτάσει τα 500 χωριά μέχρι το 2018. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Σενεγάλης δήλωσε υποστηρικτής του οράματος των οικοχωριών καθώς «συνάδει με τις πολιτιστικές αξίες του έθνους και ταυτόχρονα υποστηρίζει την κοινωνική πρόοδο και την προστασία του περιβάλλοντος.»

Ποιες είναι όμως αυτές οι καινοτόμες ιδέες που καθιστούν την ιδέα της κυβέρνησης της Σενεγάληςεφικτή και συγχρόνως εξαιρετικά πρωτοποριακή; Αρχικά, η ίδρυση του δικτύου GENSE ως παράρτημα του GEN έχει ήδη αποδειχθεί ότι είχε καθοριστικό ρόλο στην στροφή της κυβέρνησης προς τη βιώσιμη ανάπτυξη μέσω των οικοχωριών. Επιπλέον η συνεργασία του GENSE με άλλους οργανισμούς όπως η USAID, μη κυβερνητικές οργανώσεις καθώς και η στήριξη από την UNESCO αύξησαν την επιρροή της ιδέας που θεωρήθηκε ως ένα ενδιαφέρον πείραμα από την παγκόσμια κοινότητα. Το όραμα της κυβέρνησης της Σενεγάλης χαιρετίστηκε επίσης από την κυβέρνηση της Ιαπωνίας, την Ευρωπαική Ένωση και την UNDP που πρόσφεραν απλόχερη χρηματοδότηση. Ο ρόλος του EcoYoff και του κέντρου Living &Learning ως μέσο ενημέρωσης και εκπαίδευσης της τοπικής κοινωνίας έθεσε τις βάσεις για τη ευρεία αποδοχή του προγράμματος και από τις τοπικές κοινωνίες.

Παρόλο που η ιδέα είναι ακόμα σε εμβρυικό στάδιο αξίζει να τονιστεί η σημασία της για το κίνημα των οικοχωριών, κυρίως διότι στοχεύει στην επέκταση του δικτύου και έχει τη δυναμική να εμπνεύσει την εφαρμογή της ιδέας σε χωριά, πόλεις και κράτη ανά τον κόσμο. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δούμε πως το πείραμα της Σενεγάλης θα εξελιχθεί και πως αυτό θα αντικατοπτριστεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Παρόλα αυτά είναι σημαντικό να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του κινήματος και να μην απομακρυνθεί από τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης. Ας εμπνευστούμε λοιπόν από το παράδειγμα της κυβέρνησης της Σενεγάλης και ας αναζητήσουμε καινοτόμα μονοπάτια ανάπτυξης καθώς δεν χωράει πια αμφιβολία πως ο δρόμος που βαδίζουμε σύντομα θα μας βγάλει σε αδιέξοδο. Όπως είπε εξάλλου και ο Αϊνστάιν: Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε.

*Masters in Environmental Sciences, Policy & Management | MESPOM

Λόγος και εικόνα: H αρχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία

Οι αρχαίοι Έλληνες εκμεταλλεύτηκαν εντατικά τα μεταλλεύματα αργυρούχου μολύβδου της Λαυρεωτικής χερσονήσου για την παραγωγή μεταλλικού αργύρου, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό οικονομικό αλλά και πολιτιστικό  ρόλο στην ιστορία της αρχαίας Αθήνας.


Οι αρχαίοι Αθηναίοι για την παραγωγή αργύρου ανέπτυξαν διαμέσου των π.Χ. αιώνων μία αξιοθαύμαστη μεταλλευτική και μεταλλουργική τεχνική. Με τον τρόπο αυτό απέδειξαν ότι η αγάπη τους για τη δημιουργία, για την ορθολογική σκέψη, για την ομορφιά, και η πίστη τους για το μεγαλείο του ανθρώπου, που μέτρο του δεν μπορούσε παρά να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, δεν περιοριζόταν μόνο στο χώρο των ιδεών. Επεκτεινόταν παντού όπου υπήρχε δυνατότητα για δημιουργία, έτσι και στην τεχνική και το ρεαλισμό.

Γιατί οι αρχαίοι Έλληνες, και μάλιστα οι Αθηναίοι, ήταν και ρεαλιστές. Ήξεραν από μακρά πείρα ότι ακόμα και η ύπαρξή τους έπρεπε να στηρίζεται στη δύναμη. Αυτό σήμαινε τελικά να στηρίζεται στην οικονομική δύναμη. Και ο λαυρεωτικός άργυρος ήταν για την Αθήνα μια πολύτιμη πηγή οικονομικής δυνάμεως.

Οπως αναφέρει ο ιστορικός Ξανοφών:  "Εστι δε και γή [του Λαυρείου] η σπειρομένη μεν ου φέρει καρπόν, ορυττομένη δε πολλαπλασίου τρέφει ή ει σίτον έφερε. και μην υπάργυρός έστι σαφώς θεία μοίρα" (Ξεν. Πόροι, 1, 5, 4ος αιώνας π.Χ).  Δηλ. "Υπάρχει δε και έκταση γης (του Λαυρείου) η οποία, όταν μεν σπέρνεται δεν αποφέρει καρπό, όταν όμως εξορύσσεται, τρέφει πολύ περισσότερους, παρά εάν παρήγε σιτάρι. Και βέβαια κατά θεία παραχώρηση περιέχει άργυρο". Ο Ξενοφών με ρεαλισμό μεταβαίνει  πολύ εύστοχα από την μηδαμινή αξία της Λαυρεωτικής γης στην σημαντική μεταλλευτική αξία, κι αυτό τηρουμένων των αναλογιών είναι κι ένα χρήσιμο μήνυμα ακόμη και σήμερα!

Οι πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες του Ε.Μ.Π. στη Λαυρεωτική, σε αρχαίες μεταλλουργικές εγκαταστάσεις, που από το έτος 1996 καθοδηγούνται από την ομότιμη (σήμερα) καθηγήτρια του ΕΜΠ κα Κων/να Τσάϊμου, έδωσαν νέα στοιχεία που συμπληρώνουν ή αναιρούν παλαιότερες απόψεις κυρίως σε θέματα εμπλουτισμού και καμινείας.

 Στο πόνημα αυτό παρουσιάζονται τα παλαιά αλλά και τα νέα στοιχεία συνοδευόμενα με κατάλληλες εικόνες για καλύτερη κατανόηση τους, εφόσον μάλιστα πρόκειται για εξειδικευμένο επιστημονικό θέμα. Δηλαδή την μεταλλευτική και μεταλλουργική τεχνική που ανέπτυξαν οι αρχαίοι. Έτσι, ο νεώτερος ερευνητής θα μπορεί εύκολα να ανατρέχει σε όλες αυτές τις παραστάσεις, να τις μελετά, να τις συμπληρώνει και να έχει μια πληρέστερη εικόνα.

Logos Kai Eikona Arxaia Metalleytiki Kai Metallourgia by tzeferisp

Εξάλλου, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κα Κ. Τσάϊμου "αυτό έκανα σε κάθε παλαιότερη δημοσίευσή μου, ακολουθώντας και το παράδειγμα του δασκάλου μου καθηγητή Κ. Κονοφάγου, του οποίου αρκετές παραστάσεις περιέλαβα στο πόνημα αυτό. Κάθε παράσταση συνοδεύεται με μια σύντομη επεξήγηση.

[επιμέλεια Π. Τζεφέρης]

ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑΣ, Συγκέντρωση μεταλλευτικών και μεταλλουργικών όρων από αρχαία κείμενα και απόδοση της ακριβούς έννοιάς τους με γνώμονα την αρχαία και σύγχρονη τεχνογνωσία.

Το Λαύριο Φέγγει...

ΟΡΥΚΤΟΛΟΓΙΚΑ ΝΕΑ-NEWS ON MINERALS Τόμος 30

ORYKTOLOGIKA NEA-NEWS ON MINERALS ,July-August 2015 by Dimitris G. Minatidis

National Miners Day 2015

San Giovanni in Fiore - Monument to the 

Monongah Mining disaster

Στην Αμερική, η 6η του Δεκεμβρίου γιορτάζεται  ως Ημέρα των απανταχού ματαλλωρύχων αλλά και  ως ανάμνηση του πλέον καταστροφικού δυστυχήματος της αμερικανικής Μεταλλευτικής Ιστορίας, το οποίο συνέβη το 1907 όταν  362 ανθρακωρύχοι σκοτώθηκαν σε έκρηξη στα Νο 6 και Νο 8 ορυχεία στην Monongah, Δυτική Βιρτζίνια.

Monongah mining disaster

Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα,  ως Ημέρα των Μεταλλωρύχων εορτάζεται η 4η Δεκεμβρίου δηλαδή ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας, η οποία μάλιστα θεωρείται προστάτιδα των εργαζομένων στα Μεταλλεία και Ορυχεία από το μεσαίωνα. Στην Ελλάδα η γιορτή της προστάτιδας των Ορυχείων ξεκίνησε από τα μεταλλεία Λαυρίου στις αρχές του περασμένου αιώνα. Επίσης η Αγία Βαρβάρα είναι και  Προστάτιδα του Πυροβολικού, εορτή η οποία  καθιερώθηκε το 1828.

Αγία Βαρβάρα, η προστάτιδα των μεταλλείων!

Δέηση στην Προστάτιδα των μεταλλωρύχων

Επανάχρηση συγκροτήματος παραγωγής αρσενικού στο Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου