Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα το ελληνικό μάρμαρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα το ελληνικό μάρμαρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

13.2.20

Η συνεισφορά του ελληνικού μαρμάρου στην εθνική οικονομία – Μελέτη της ICAP για λογαριασμό του ΣΕΜΜΘ

 Με σημαντική προσέλευση  τόσο απο επιχειρηματίες όσο και από τοπικούς φορείς και δημόσιες αρχές, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου στην Δράμα η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Μαρμάρου Μακεδονίας – Θράκης με την αφορμή της παρουσίασης της μελέτης που πραγματοποίησε η ICAP, για λογαριασμό του Συνδέσμου, αναφορικά με τη συνεισφορά του κλάδου εξόρυξης και επεξεργασίας μαρμάρου στην εθνική οικονομία αλλά και στο νομό Δράμας.

Το κυρίως μέρος της εκδήλωσης περιελάμβανε την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της μελέτης της ICAP από τον Senior Manager του Private Sector της εταιρείας, κ. Γιώργο Παναγιωτίδη. Σύμφωνα με την έρευνα, στον κλάδο του μαρμάρου δραστηριοποιούνται 670 επιχειρήσεις εξόρυξης επεξεργασίας και εμπορίας που απασχολούν 6.205 εργαζόμενους, με τα έσοδα τους το 2018 να φτάνουν τα 579,8 εκατ. ευρώ. Από αυτές, οι 60 επιχειρήσεις εντοπίζονται στο Νομό Δράμας, απασχολώντας πάνω από το ⅓ του συνόλου των εργαζομένων, με συνολικά έσοδα 400,4 εκατ. ευρώ για το 2018, γεγονός που καταδεικνύει τη συνεισφορά του κλάδου σε τοπικό επίπεδο αλλά και τη σημασία του Νομού Δράμας σε πανελλήνια κλίμακα. Ακόμη πιο σημαντική η συνεισφορά του κλάδου στο ΑΕΠ της χώρας: 605,6 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούν σε μερίδιο 0,33% (2018). 

Προσκεκλημένος ομιλητής ήταν και ο Δρ. Πέτρος Τζεφέρης, Γεν. Διευθυντής Ορυκτών Πρώτων Υλών του Υπουργείου Περιβάλλοντος κι Ενέργειας, ο οποίος, αφού συνεχάρη το Σύνδεσμο για την πρωτοβουλία οριζόντιας καταγραφής της συνεισφοράς του κλάδου του μαρμάρου για πρώτη φορά, ανέλυσε τη συμβολή της πολιτείας στην πρόοδο που ο κλάδος έχει σημειώσει την τελευταία δεκαετία. “Σημασία έχει να λεχθούν τα σημεία που ενώνουν πολιτεία και κλάδο, τα οποία θα πρέπει να ταυτοποιηθούν και μετά να προωθηθούν ώστε να απογειώσουν έναν ήδη προβεβλημένο κλάδο”, σημείωσε ο κ. Τζεφέρης.

Η πλήρης βιντεοσκοπική κάλυψη από το https://stonenews.eu/el/

28.5.11

Τα λατομεία και η ..τέχνη: δρόμοι αταίριαστοι;

[του Τζεφέρη Πέτρου] [by Tzeferis Peter]

Στον τόπο μας, όπου και να κοιτάξουμε, θα δούμε αρχιτεκτονικά μνημεία, δείγματα μιας πλούσιας λαϊκής κληρονομιάς, στην τέχνη της πέτρας. Αρχοντόσπιτα, εκκλησίες, μύλους, βρύσες, γεφύρια, ακόμη και ξερολιθιές, όλα δένουν με το τοπίο, γιατί είναι βγαλμένα από την ίδια πρώτη ύλη, την πέτρα του τόπου μας.  

Οι μάστορες της πέτρας από τα αρχαία και στη συνέχεια τα βυζαντινά χρόνια χτίζουν με απλά εργαλεία και πολλή δεξιοτεχνία, κρατώντας τον τοπικό σε κάθε περιοχή χαρακτήρα αναλλοίωτο.

Το μάρμαρο του τόπου μας είναι επίσης ανώτερης ποιότητας και έχει για αιώνες ζήτηση τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά. Εχει δε παράγει ανεκτίμητης αξίας έργα σμιλεμένα από τεχνίτες που διδάχθηκαν τα μυστικά του.

Το μάρμαρο, το ίδιο πεντελικό μάρμαρο, που χρησιμοποιήθηκε κάποτε για να δομήσει τον Παρθενώνα, μπορεί να ταξίδεψε μακριά από τον τόπο του για να κοσμήσει τη ματαιοδοξία του λόρδου Ελγιν καθώς και άλλων αλλοδαπών «φιλότεχνων», αλλά σε μεγάλο βαθμό παραμένει στα σπλάχνα της πεντελικής γης. Και σήμερα, το ίδιο μάρμαρο, βλέπω να χρησιμοποιείται σε κάθε είδους αναστηλώσεις και επισκευαστικές εργασίες που γίνονται στον ιερό βράχο.

Για να παραχθούν όμως αυτά τα εξαίσια διαχρονικά προϊόντα της πέτρας και του μαρμάρου στον τόπο μας, απαιτείται η πρώτη ύλη: η πέτρα, το μάρμαρο.. Και η πρώτη ύλη παράγεται σε ορισμένους εξορυκτικούς χώρους, τα λατομεία, με μηχανοποιημένες πλέον εργασίες, με τη χρήση εκρηκτικών ενίοτε και με ανθρώπους που πασχίζουν σε συνθήκες αρκετά οριακές ορισμένες φορές για την ασφάλεια της εργασίας και την υγείας τους.

Κι ακόμα, οι χώροι αυτοί, επιφανειακοί ή υπόγειοι, εφόσον τους αφαιρούμε το «ωφέλιμο» προϊόν και μαζί τα πολλά ή λίγα «στείρα της αποκάλυψης», έχουν ένα περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Πάντα είχαν. Όχι ενδεχομένως περισσότερο από άλλες μορφές πρωτογενούς ανάπτυξης. Πρόκειται για ένα αποτύπωμα που είναι ορατό, επηρεάζει κυρίως την συνέχεια του τοπίου, αλλοιώνει την αισθητική του τοπίου δημιουργώντας κεκλιμένες επιφάνειες και ευτυχώς σταματά εκεί.

Πόσο ωφέλιμο και θεμιτό είναι να υποβαθμίζουμε  την μία αισθητική, την αισθητική του τοπίου για να ικανοποιήσουμε μια άλλη αισθητική, μια άλλη ανάγκη: την ανάγκη για την τέχνη, την ομορφιά , την δημιουργία; 

Μάλλον είναι ένα ερώτημα, συνυφασμένο με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, που πολύ δύσκολα θα απαντηθεί..