Με αφορμή το βιβλίο του Φρανσουά Μοριάκ "Η έρημος της αγάπης"

Mauriac, François. Le désert de l'amour. Grasset, Les Cahiers verts numéro 50, Paris, 1925. Relié.

Οντως το πάθος είναι παντοδύναμο. Περιφέρεται γύρω μας αιώνια σαν δορυφόρος καραδοκώντας την ευκαιρία να φωλιάσει στον ζωντανό κόσμο. 

Και σχεδόν πάντα φωλιάζει. Φωλιάζει στις ζωές τις απόλυτα οργανωμένες, κυρίως στις ψυχές εκείνες που φοβούνται την εμφάνισή του!

Φωλιάζει σε κάθε ψυχή που αντιστέκεται στον χρόνο, την μοναξιά  και την αυτοϊκανοποίηση.

Το πάθος δηλητηριάζει κάθε ζωντανή καρδιά που του προσφέρει στέγη. Είναι άφθαρτο με το χρόνο, απλώς αλλάζει το μέρος που εκάστοτε φωλιάζει. 

Τελικά δεν είναι μόνο η βλακεία αήττητη, είναι και το πάθος.

Το πάθος είναι γυναίκα. Η πρώην, η νυν, η μετά. 

Συνήθως οι άνθρωποι αποκοιμίζονται με το όπιο της δουλειάς και  απλά ξεχνούν να ζουν.. Απλά μονάζουν, αυτοϊκανοποιούνται, ντοπάρονται από την επαγγελματική τους πρόσκαιρη  επιτυχία και προσποιούνται ότι ζουν.

Μέχρι να έρθει το πάθος, το μόνο αντίδοτο στην κενή καθημερινότητα, το οποίο δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ. Μέχρι να μάθουν την άσωτη ζωή, την επιστήμη της ακολασίας... Μέχρι να παθιαστούν με την ακατάλληλη γυναίκα,  με τη μη διαθέσιμη, αυτή που μάταια προσπαθούν, δεν πρόκειται όμως ποτέ να γοητεύσουν...

Μέχρι να γίνει αντιληπτό το πάθος τους, η αδυναμία τους.. Κι όταν αυτό γίνει, αρχίζει το μαρτύριο.. Ενα μαρτύριο που τελειώνει μόνο με το θάνατο που έρχεται για να τους σώσει από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ψυχής τους.

Οι πολλές και διαφορετικές φωνές  που ο καθένας  φέρει μέσα του, το κακό ως αυτοϋπονόμευση ή ως αυτοαμφισβήτηση, το άθλιο παιχνίδι των παθών, ο θάνατος που είναι το αλάτι της αγάπης ενώ η ζωή εκείνη που τη διαλύει, είναι διαχρονικά ζητήματα που περνούν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Φρανσουά Μοριάκ.

Το άθλιο παιχνίδι των παθών μας αποξενώνει από τους δικούς μας. Διαβρώνει και υπερνικά την οικογένεια.

Το κακό στην ανθρώπινη φύση ρίχνει τους ανθρώπους στην έρημο της αγάπης.  Οι άνθρωποι βυθισμένοι στο πάθος τους δεν καταφέρνουν να βρουν την ευτυχία στο πρόσωπο κανενός.

Τελικά, οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι οι πιο μακρινοί και είναι πολλές φορές αδιάβατη η έρημος ανάμεσά μας.

Τελικά η αγάπη ειναι κι αυτή μια ουτοπία, σαν και τις άλλες.  Μια όαση που ερήμωσε με το χρόνο και  που περιμένει τη λύτρωση του θανάτου.

 Και το πάθος στέκεται πάντα εκεί και κρυφοχαμογελά ειρωνικά απολαμβάνοντας τη νίκη του...

[του Πέτρου Τζεφέρη] [by Tzeferis Petros]

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος...

(πατήστε το βελάκι αυτό πάνω δεξιά και μετά το HQ αν θέλετε να δειτε το video σε καλύτερη ποιότητα)

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος
Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος: όπως η κόρφος της μητέρας μου.
Με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα, ήλιο και πράσινο
ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του
ως να χαράξει στην καρδιά μου τις βαθιές χαράδρες του
να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές
να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο.
Με δίψα μου μοναδική τον ήλιο.
Δίψα βαθιά σαν ωκεανό,
ψηλότερη κι απ’ το φεγγάρι.
Δίψα που να την λυπηθεί ο Θεός!

Γύρω τριγύρω στην καρδιά μου τα γεράνια στέφανα των γκρεμνών του
ρωγμές για ζώα, νεροσυρμές ελάτια κι αγριοπερίστερα.
Κ’ ένας αητός απάνω μου να σπαθίζει τα σύννεφα.
Κ’ ένας αητός απάνω μου να σκάφτει τις βροντές
Ζητώντας να ‘βρει μέσα τους ένα σπινθήρα!
Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος όσο να γεννηθούνε
Τα δυο παιδιά του Θεού μέσα μου: η Ποίηση και η Αγάπη!

''And thus Taygetos stood by me,
like my mother's embrace''
"This is how Taygetos stood by me,
he nourished me with blue blood,
and made my heart hard
like his stone !"
Nikiforos Vrettakos(from Taygetos and Silence, 1949)
And your country , when you hold it dear in your heart, is everywhere.
Your constellation, from that height, does not see Mt.Taygetos.
It sees Earth.
Nikiforos Vrettakos


Εξι μήνες μετά..


Καληνύχτα αστέρι..


Tα μοιρολόγια του μίστερ Βάγγου..


Η ζωή περνά και χάνεται...



Δρυμός (Δρυαλί) Λακωνίας: ο μανιάτικος εξώστης του Θεού;


Μανιάτισσα... Maniatisa...