Exploitation of Low Enthalpy Geothermal Resources in Greece

arvanitis-exploitationlowenthgeothresourcesgreece-170927113303 by tzeferisp on Scribd

Εκθεση Marmomacc στη Βερόνα Ιταλίας

Η Marmomac είναι μια από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες ετήσιες διεθνείς εκθέσεις της βιομηχανίας φυσικών πετρωμάτων. Αντιπροσωπεύει το σύνολο της αλυσίδας εφοδιασμού, πρώτη ύλη για ημικατεργασμένα και τελικά προϊόντα, μηχανήματα επεξεργασίας, τεχνολογίες εφαρμογών της πέτρας, αρχιτεκτονική και design. Η έκθεση διαρκεί από τις 27 έως τις 30 Σεπτεμβρίου και πραγματοποιείται στον εκθεσιακό χώρο της Veronafiere στην Βερόνα. Την έκθεση διοργανώνει η Veronafiere σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων MARMOMACCHINE*, το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης και τον Οργανισμό Εμπορίου (ICE). Τα στατιστικά στοιχεία των προηγουμένων εκθέσεων δείχνουν ότι η Marmomac αναπτύσσεται και διεθνοποιείται καλύπτοντας μεγαλύτερα κομμάτια της παγκόσμιας αγοράς.

*Ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων MARMOMACCHINE διαθέτει περίπου 320 μέλη, αποτελούμενος από παραγωγούς μαρμάρου, γρανίτη και άλλων διακοσμητικών λίθων και κατασκευαστές μηχανημάτων, εργαλείων και εξοπλισμού

Πηγή: Marmomacc – Veronafiere, StoneNews

Ισχυρή παρουσία των ελληνικών επιχειρήσεων στη 52η Marmomacc

ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε. : η εξαγoρά της MERMEREN που άλλαξε τα δεδομένα του λευκού μαρμάρου

Η εξαγορά της MERMEREN  αλλάζει τον χάρτη του λευκού Μαρμάρου σε διεθνές επίπεδο και ισχυροποιεί περαιτέρω την θέση των δύο εταιρειών. Η διαχείριση των δύο λευκών διαμαντιών – μαρμάρων ARISTON (από την ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε.) &SIVEC (από την MERMEREN) είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει συνέργειες και αξίες με θετικές συνέπιες στα ήδη καλά αποτελέσματα των εταιρειών.

Το 2017 αποτελεί το σημαντικότερο σταθμό στην ιστορία της ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε.

Στις 5 Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε η εξαγορά της Ολλανδικής εταιρείας STONEWORKSCOOPERTIEF, η οποία κατέχει το 88,4% της MERMEREN στο PRILEP της ΠΓΔΜ με καταβολή 72,3 εκατ. ευρώ.

Πρόκειται για μια συμφωνία στρατηγικής σημασίας, η οποία  καθιστά πλέον την ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε. μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκόσμιας εμβέλειας, εδραιώνοντάς την ως Leader του Λευκού Δολομιτικού Μαρμάρου.

Η εξαγορά αυτή αλλάζει τον χάρτη του λευκού Μαρμάρου σε διεθνές επίπεδο και ισχυροποιεί περαιτέρω την θέση των δύο εταιρειών. Η διαχείριση των δύο λευκών διαμαντιών – μαρμάρων ARISTON (από την ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε.) &SIVEC (από την MERMEREN) είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει συνέργειες και αξίες με θετικές συνέπιες στα ήδη καλά αποτελέσματα των εταιρειών.

Η ΠΑΥΛΙΔΗΣ Α.Ε.  συνεχίζει να επενδύει σε προγράμματα συνεχούς εκπαίδευσης του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και σε ετήσιες επενδύσεις της τάξεως των 3 εκατ. ευρώ σε μηχανολογικό εξοπλισμό τελευταίας γενιάς με στόχο την βελτίωση της παραγωγικότητας και την ποιοτική αναβάθμιση των τελικών προϊόντων.

Σε ότι αφορά τον δεύτερο πυλώνα η εταιρεία έχει αναπτύξει inhouse τμήμα αξιολόγησης κοιτασμάτων και παράλληλα εξετάζει κάθε δυνατή ευκαιρία που της παρουσιάζεται για εξαγορές – συνεργασίες ομοειδών επιχειρήσεων με προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Στον τομέα της ενέργειας, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, η εταιρεία έχει ξεκινήσει τριετές επενδυτικό πλάνο ανάπτυξης Αιολικών Πάρκων 50MW στη Β. Ελλάδα, συνολικού προϋπολογισμού 70 εκατ. ευρώ.

Η στρατηγική της ανάπτυξης μέσω της εξωστρέφειας, αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας με έμφαση στον πρωτογενή τομέα, εκτιμάται ότι θα επιφέρουν κατά την τρέχουσα χρήση κύκλο εργασιών της τάξης των 80 εκατ. ευρώ, αυξημένο κατά 28 % σε σχέση με το 2016.

Το τίποτα που μας ορίζει

Φωτογραφία: Loui Jover

«…μια ζωή χαμηλοτάβανη και σκοτεινή
που την πλαταίναμε πόντο με πόντο
όσο έφταναν τα μπράτσα και η καρδιά μας…»

(«Στοιχεία βιογραφίας», Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)

Τίποτα, το τίποτα κυριαρχεί. Το τίποτα οικτρά μας ορίζει. Η έλλειψη και το κενό πληρούν (!), μέσα από πράξεις αυτονόητες, της συνήθειας. Αυτές διαμορφώνουν το προσωπείο της ανυπαρξίας, που όλοι φορούμε, ως αυτόμολοι της ζωής· και δε μας ενοχλεί που το φορούμε, καθώς η κατάστασή μας αυτή, της άζωης ζωής, δεν μας συνταράζει. Η ψυχή, το πνεύμα, το συναίσθημα, περιτυλίγονται από το τίποτα που μας χαρακτηρίζει. Η ζωή, τόσο τραγική, άδεια στο βάθος της, μια άβυσσος στο τίποτά της, παραγεμισμένη όμως με τη λιπαρή γέμιση των καιρών, ασπαίρει κατάχαμα, χωρίς κανείς –ούτε καν ο κύρης της– να την προσέχει!

Η κοινωνία παραδομένη, δουλική. Που; Στα καταναλωτικά τής ζωής συστήματά της, ξένη με τον άνθρωπο που τη συνιστά, ανερμάτιστη κι έκπτωτη. Προδομένη από τον άνθρωπο, που όφειλε να κοινωνεί και να συμμετέχει, προάγοντάς την. Καμία, όμως, προαγωγή, κανένα ουσιαστικό όφελος, καθότι ιδανικά κι αξίες απωλέσθηκαν, σβήστηκαν στο τίποτα που μας ορίζει! Ο άνθρωπος, θεατής της απόγνωσής του, καταδικάζει την ύπαρξη σε βαθιά νάρκη, στην ειρκτή του σκότους. Συμπράττει στο τίποτα, στο καθημερινό οικτρό τίποτα, που ο ίδιος εξάλλου ως ιδέα έχει διαπλάσσει, επικροτεί το μηδέν, ενεργεί ώστε το λίγο να γίνεται λιγότερο. Συντελεί στη φθορά, μεγαλώνει το κενό της ύπαρξής του. Μέσα στην ανυπαρξία ευτυχεί! Μια ανυπαρξία που, παρά το τίποτά της, τη χαρακτηρίζει το υπέρ, όλο αυτό το πολύ που δίδει νόημα και περιεχόμενο στο τίποτα και συνιστά την απώλεια του ανθρώπου. Όλα αυτά: η τύρβη και ο θόρυβος, η πολυανθρωπία και η μοναξιά, η ένταση και η έκσταση, η πλησμονή και η απόγνωση…

Ιδέες; Οράματα; Όνειρα; Αξίες; Χάθηκαν όλα στη χάβρα της ζωής, στη δίνη ματαιοδοξιών, ματαιοτήτων, σκοπιμοτήτων κι ανούσιων ορθολογισμών. Πνίγηκαν στα στάσιμα νερά της κρίσης. Ρουφήχτηκαν από καταβόθρες απόλυτης γνώσης και μαθηματικής λογικής, από σιδηρά συστήματα και συστημικές πρακτικές, τις οποίες ο άνθρωπος, εθελόδουλος λες στον ενάντιό του εαυτό, δε θέλησε ν’ αποφύγει. Τίποτα ρέον, τίποτα κινούμενο. Όλα στάσιμα στο αενάως τυρβώδες τίποτα! Καμιά ανανέωση στα έσω της ζωής –μόνον η τεχνολογική, η υλική πρόοδος, προέχει, μόνον η τεχνοκρατία αρμόζει στο ζην! Όλα ανακυκλώσιμα, όλα αναλώσιμα, μια συνεχής επανάληψη εικόνων δυστυχίας, μοιρολατρίας, ανίας, θαμβότητας, μια ρουτίνα ζωής, όλα προϊόντα! Προσφερόμενο, καθοδηγούμενο πνεύμα, γνώση αφής, γνώμη συνταγής, πράξη συντήρησης. Η απαξία προάγεται ως αξία και κατευθύνει, καθεύδει τον άνθρωπο στο τίποτα, στο απροσμέτρητο της ουτιδανότητας.

Λόγος πολιτικός: λόγος προσποιητής ευαισθησίας, λόγος κενός περιεχομένου, λόγος ξύλινος, λόγος δημαγωγικός. Ο λόγος αυτός, ακριβώς επειδή συνάδει με την ανυπαρξία, με το τίποτα της δούλης ζωής, έλκει. Διότι το τίποτα έχει προταχθεί ως ανάγκη να υπάρχεις, ως τρόπος του ζην. Ξεσηκώνει το πλήθος, του ξυπνά ορμές, …και τον παρωθεί! Οι ορμές πνίγουν τον άνθρωπο στο τέλμα του, τον ρουφούν στην πλάνη του. Ανέγνωστος κι ασυνάρτητος, ανάρμοστος στο Είναι του, ωθείται στην κατάσταση αυτή, αφού είναι κατά ουσίαν απέλπιδος κι έρμαιος στην καταδίκη του. Η κατάπτωσή του είναι δεδομένη, αφού οι ορμές υποκαθιστούν τα πηγαία αισθήματα και την υγιή σκέψη.

Είναι ολέθριο να σπαταλιέσαι επειδή τούτο σου υπεδείχθη, επειδή επείσθης να γενείς οπαδός, δούλος συνθηκών, ακολουθητής, υποταχτικός αναγκών. Μολοντούτο το πράττεις όντας έκπτωτος της ζωής σου… Χαλνιέσαι, καταστρέφεται ως άτομο, ως προσωπικότητα, γίνεσαι τραγικός κι αξιολύπητος, τυραγνικός στο Είναι σου˙ παρά τ’ ό,τι φαίνεσαι ευτυχής στον εαυτό σου! Κι όμως, το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει: να συλλογάσαι, να αισθάνεσαι, να πράττεις με την ευθύνη του εαυτού σου, με την καλλιέργειά σου, με τη σκέψη σου.

Πρότυπο ο ήρως –πάντα ένας ήρως συγκινεί! Σήμερα όμως δεν είναι ο ήρως ο ηρωικός που συγκινεί, ο μικρός ήρως Γιώργος Θαλάσσης, αλλά ο κάλπικος ήρως, ο φτιαχτός, ο ψεύτικος, της οθόνης, του management. Είναι ο star, ο περιώνυμος, ο προβεβλημένος της ζωής. Οφίτσιο – προνόμιο η κατοχή τέτοιου τίτλου εν είδει χαρακτηριστικού, το να είσαι star, στους σημερινούς καιρούς! Ο έχων ή η έχουσα θέλγητρα, όποιος ή όποια μπορεί και γοητεύει με τον πιο απίθανο τρόπο, προβάλλεται, εξυψώνεται, εξυμνείται. Οι ανουσιότητες που επιβάλλονται και κυριαρχούν, διαμορφώνουν το τίποτα της (κοντο)ζωής. Όποιος μιλά τη γλώσσα της λαγνείας, όποιος προκαλεί, όποιος προσβάλει ακόμα, όποιος αισχρολογεί κι εσχατολογεί, όποιος τη μάζα συναρπάζει με λόγο αυθάδη ή με πράξεις ακραίες, όποιος τυχοδιωκτικά και ταχυδακτυλουργικά λειτουργεί, όποιος προβάλλεται παίζων ρόλο, γίνεται ήρως του καιρού του. Ένας ήρως όμως, με ημερομηνία λήξης, διότι στο τίποτα, το εφήμερο θριαμβεύει. Είναι ένας ήρως που το τίποτα τον δημιουργεί και τον προάγει, που το τίποτα τον ανεβάζει και τον κατεβάζει. Κι όμως, αυτός γίνεται πρότυπο στους προσωρινούς καιρούς που ζούμε, τους εφήμερους σε σχέση με το τίποτά τους, κι αποτελεί αξία!..

Τον άνθρωπο βαραίνει μια φοβερή καταδίκη: Καλείται να ζήσει σ’ έναν κόσμο τραγικό, αποχαυνωμένο από τη λαύρα της νωθρότητας, πτοημένο από τ’ ανούσια βάρη της υποταγής στη στέρηση και καταδικασμένο σε συνεχή περιδίνηση στο οικτρό κενό του. Μπορεί να είναι κόσμος θορυβώδης, κόσμος υπερδραστήριος, όμως είναι κόσμος εξωτερικός του ανθρώπου, που βεβαίως τον επηρεάζει και τον κατευθύνει, μολοντούτο είναι κόσμος επιδερμικός, της επιφάνειας, του φελλού, κόσμος πλάνος και κενός, που δεν ημπορεί να καλύψει τα τεράστια κενά της ύπαρξης, τα εσωτερικά θέλω του ανθρώπου· γι’ αυτό θορυβεί κι αποπροσανατολίζει. Τον κόσμο τούτον, με τη λυρικότητα της απαισιοδοξίας άλλων καιρών, περιγράφει ο Λαμαρτίνος, σ’ ένα μικρό απόσπασμα από το περίφημο ποίημά του «Η λίμνη»:

«Πάντα λοιπόν θα τρέχωμε προς άγνωστο ακρογιάλι,
θα καταποντιζώμεθα στου τάφου τη νυχτιά,
χωρίς ποτέ εν’ απάνεμο μέσ’ την ανεμοζάλη,
ούτ’ ένα καταφύγιο στη βαρυχειμωνιά!»

(«Λίμνη», Λαμαρτίνος, μετάφραση-απόδοση:
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης)

Στον κόσμο αυτόν, ο άνθρωπος καλείται να παίξει τον ρόλο του μοιραίου. Θα κληρονομήσει την ευθύνη της καταδίκης του κόσμου του, κουβαλώντας την κατάρα της γενιάς του, του έκπτωτου της ζωής, την οποία θ’ αποδώσει στην επόμενη γενιά. Θυσιαστικά θα υποστεί τα βάρη του, θ’ αναζητήσει την καταδίκη του και θα την ακολουθήσει, θα ταπεινωθεί. Και θα πονέσει εσωτερικά όταν τα δεσμά τον περισφίξουν για να τον δαμάσουν, σαν αντιδράσει. Δεν είναι άσκηση ζωής αυτό, αλλά καταδίκη του έκπτωτου της ζωής, την οποία, αλί, ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται ως τέτοια για ν’ αντιπράξει!

Βαρύ το φορτίο της ευθύνης να μεταβιβάζεις καταδίκη στους επιγόνους. Να μεταβιβάζεις βάρη και φορτία που κληρονόμησες, που τ’ αποδέχτηκες και τάβαλες στη ζωή σου, κληρονομώντας τα βαρύτερα στους απογόνους. Νάσαι ανέγνωστος για το κακό που διαπράττεις, νάσαι αστοιχείωτος στο ζην, ανέστιος στον κόσμο σου, αδήλωτος της ύπαρξής σου. Λίγοι όμως σήμερα συνειδητοποιούν το μέγεθος και τις επιπτώσεις τούτης της ζωής˙ γι’ αυτό και διάγεται βίος νωθρός, της συνήθειας, της καταδίκης. Η στασιμότητα βαφτίζεται άνοδος, και σ’ αυτή τη συνθήκη βασίζεται το μέλλον της ανθρωπότης. Στο παρόν σπαταλιέται η ζωή, στον άχαρο αγώνα της επιβίωσης για το τίποτα. Η επιβίωση στα πλαίσια της ανάγκης αποτελεί ρόχθο για τον απλό άνθρωπο. Ένας ρόχθος που καθημερινά τον πνίγει και τον αδρανοποιεί. Τον άγει ακίνητο, άβλεπτο στα κείμενα. Η προτροπή από τους κρατούντες, είναι περίπου αυτή: πάλεψε, απλά για να επιβιώσεις, αφού μόνο αυτό σου μένει, αλλιώς χάθηκες, απαλείφθηκες· λες και τούτο δε συμβαίνει όντας αποσβησμένος στα βάσανα και τις έγνοιες σου! Η συνεισφορά στο τίποτα, έστω και με τον τρόπο αυτόν, με τον οποίο ποταπά και στυγνά αντιμετωπίζεται ο άνθρωπος, αποτελεί την καταδίκη της κοινωνίας μας, μιας κοινωνίας που μαθαίνει να λειτουργεί κατά συνθήκη, σύμφωνα με τις νόρμες της πλάνης και της ψευδής ζωής, και να υποτάσσεται στα λάθη της.

Το τίποτα ανθεί, ως άνθος όμως αγκαθιού, ως ανθός ψευδαίσθησης, αυταπάτης. Όμορφα το νοιώθεις, σ’ ευωδά και σε μεθά, σε παραλεί και σε σπαταλά στα πλάνα, που σημαντικά και κρίσιμα φαίνονται, αφού ως τέτοια τ’ ανάγει στη ζωή. Δεν ημπορείς ν’ αντιδράσεις στην πλάνα ομορφιά, στην ευωδιά που σε παραισθητεί. Το αγκάθι δεν το νοιώθεις καθώς μπήγεται βαθιά σου, όντας παραίσθητος κι απορριγμένος στο τίποτα που σε αναισθητεί. Η ζωή σου στιγματίζεται από το αγκάθι πώχει εμβαθυνθεί στη ζωή σου και που συνεχώς σε πονά, όλο σε ματώνει. Μα δεν το νοιώθεις ως τέτοιο, και σαν το νοιώσεις το βλέπεις ως αναγκαίο κακό.

Το τίποτα αποτελεί κατάσταση επιδημική, παραλυτική, στειρωτική. Κυριαρχεί κι εξουσιάζει στη γκρίζα ζωή του ανθρώπου, και αλί, την ορίζει εκμηδενίζοντας την ύπαρξη ως αξία. Ο ποιητής καταδείχνει τα βάσανο να χάνεσαι ζώντας:

«Ανοίγω τα παράθυρα κι ο άνεμος δεν μπαίνει
ελπίδα την ελπίδα χάσαμε τη ζωή
ελπίδα την ελπίδα βρήκαμε την καρδιά λιωμένη
αυτό που περιμέναμε δεν πρόκειται να ‘ρθει»

(«Σημειώσεις για μια επέτειο γενεθλίων», ΙV,
Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)

(κείμενο από το βιβλίο του Αντώνιου Β. Καπετάνιου “ΤΑ ΙΔΙΟΓΡΑΦΑ. Κείμενα αειθαλή και φυλοβόλλα (δοκίμια)”, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2017,http://www.bookstation.gr/Product.asp?ID=40885#).

So close so far!

This fantastic picture is from a landscape in Badghis province of Afghanistan. As a geologist it sounds like a paradise in the country for me! But access to the area is a big problem due to the security issues. I hope one day every geologist can enjoy Afghanistan's unique geological beauties without any security concern.

Ibrahim Jafari    President at AFGHANITE Geo&Mining Engineering Services1d

Γνωμοδοτικό Σημείωμα σχετικά με την Τροπολογία Για Την Αξιολόγηση των ΔΥ

Γνωμοδοτικό Σημείωμα Για Την Τροπολογία Για Την Αξιολόγηση (15.09.2017) by bioanapt7145 on Scribd

Αξιολόγηση δημοσίου: Κρίνετε ίνα κριθήτε!

Cerro de los Siete Colores:o λόφος με τα επτά χρώματα

Το Cerro de los Siete Colores (The Hill of Seven Colors ή «Ο λόφος με τα επτά χρώματα) είναι ένα εντυπωσιακό τοπίο στην Αργεντινή. Πρόκειται για έναν μικρό λόφο που διαθέτει διάφορα χρώματα, επτά για την ακρίβεια, κάτι που οφείλεται στα θαλάσσια ιζήματα σε συνδυασμό με την αυξημένη κίνηση των τεκτονικών πλακών στην περιοχή. Το ροζ χρώμα προκαλείται από κόκκινο πηλό, λάσπη και άμμο και έχει ηλικία περίπου 3-4 εκατομμύρια χρόνια.

Το λευκό χρώμα αφορά στον ασβεστόλιθο και είναι περίπου 400 εκατομμυρίων ετών, ενώ το καφέ και το μοβ είναι περίπου 90 εκατομμυρίων ετών και οφείλεται στα κοιτάσματα μολύβδου και ανθρακικού ασβεστίου που υπάρχουν σε αφθονία στην περιοχή. Το κόκκινο οφείλεται στον σίδηρο, το μπεζ στο μαγγάνιο και το κίτρινο στον ψαμμίτη που περιέχει θείο στη σύστασή του και σχηματίστηκε περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν. 

Το χωριό Purmamarca που βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό για όσους θέλουν να θαυμάσουν από κοντά αυτό το απίθανο ουράνιο τόξο των βράχων.

Μιμητίτης ( mimetite): ένα από τα πιο όμορφα ορυκτά του Λαυρίου

Ο μιμητίτης ( αγγλ. mimetite) είναι ορυκτό αρσενικικό / χλωριούχο άλας του μολύβδου. Το όνομά του οφείλεται στην ελληνική λέξη «μίμηση», επειδή προσομοιάζει (μιμείται) στην εμφάνιση με τον πυρομορφίτη. Συνώνυμά του είναι ο καμπυλίτης (λόγω του σχήματος των κρυστάλλων του), ο γκορλανδίτης και ο αρσενοπυρομορφίτης.

Ενα απο τα πιο όμορφα ορυκτά του Λαυρίου ακριβώς λόγω του χρώματος, των διαφορετικών μορφών κρυστάλλωσης και τις λάμψης του. Απαντά, ως δευτερογενές ορυκτό, σε ζώνες οξείδωσης μολυβδούχων ορυκτών, όπως (και κυρίως) ο αρσενοπυρίτης και ο γαληνίτης. Πολλές φορές το συναντούμε μαζί με τον Βουλφενίτη. Στην δεύτερη  φωτογραφία έχουμε την παρουσία γαληνίτη-βουλφενίτη-μιμητίτη.

Χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα μολύβδου, ιδιαίτερα στα σημεία που ανευρίσκεται σε σημαντικές ποσότητες, ωστόσο είναι ιδιαίτερα αγαπητό δείγμα για συλλέκτες, λόγω χρώματος, σχήματος κρυστάλλων και λάμψης. Δεν χρησιμοποιείται ως πολύτιμος ή ημιπολύτιμος λίθος, λόγω της μικρής του σκληρότητας.

Σχετίζεται με κερουσίτη, αγγλεσίτη, σμιθσονίτη, βιλλεμίτη, πυρομορφίτη και βουλφενίτη.

Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του γήινου φλοιού. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία του Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα, Σούνιο, Αγριλέζα, Σουρέζα, Θορικό και Αγία Βαρβάρα) και στα Λιμενάρια της νήσου Θάσου.

[photo by Panos Karoutsos]

1ο Συμπόσιο Γλυπτικής στον Τρανόβαλτο Κοζάνης

Το 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής στο Τρανόβαλτο του Δήμου Σερβίων – Βελβεντού Κοζάνης, στην έδρα της μαρμαροφόρου περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας, είναι γεγονός!

Οι εργασίες του Συμποσίου Γλυπτικής, με πρώτη ύλη βέβαια το μάρμαρο, που διοργανώνεται από το Σωματείο Βιομηχάνων και Βιοτεχνών Μαρµάρου Νοµού Κοζάνης σε συνεργασία με τη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, ξεκίνησαν το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017 στον αύλειο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Τρανοβάλτου και αναμένεται να ολοκληρωθούν εντός 20ημέρου.

Επικεφαλής της ομάδας εργασίας που την απαρτίζουν καταξιωμένοι γλύπτες, είναι ο αναπληρωτής καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Έκτωρ Παπαδάκης.

Το Συμπόσιο Γλυπτικής στο Τρανόβαλτο, το οποίο είναι ελέύθερο στον καθένα να το παρακολουθήσει, συμπίπτει με την έναρξη λειτουργίας από το τρέχον εξάμηνο, εργαστηρίου Γλυπτικής Μαρμάρου στη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας.

Ασφαλώς, πρόκειται για μια ιδιαίτερα θετική πρωτοβουλία του Σωματείου Βιομηχάνων και Βιοτεχνών Μαρµάρου Νοµού Κοζάνης, που θα φέρει στην επικαιρότητα το μάρμαρο Τρανοβάλτου, υπενθυμίζοντας στους αρμόδιους τις δεσμεύσεις τους για την επίλυση των προβλημάτων του κλάδου και θα αφήσει αξιόλογα γλυπτά έργα στην τοπική κοινωνία.

http://kozani.tv/

Τα χάλια των υπηρεσιών του Ορυκτού Πλούτου...

Αριθμός υπαλλήλων ανά διεύθυνση, Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.Με δέκα ανθρώπους που ένα μέρος τους είναι αποσπασμένο και υπηρετεί αλλού και ένα άλλο μέρος τους βρέθηκε τυχαία εκεί .. δεν κάνεις ανάπτυξη..

Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, 20 χρόνια τα γράφουμε... χωρίς αποτέλεσμα.

Με δέκα ανθρώπους που ένα μέρος τους είναι αποσπασμένο και υπηρετεί αλλού και ένα άλλο μέρος τους βρέθηκε τυχαία εκεί .. δεν κάνεις ανάπτυξη.. Και  μάλιστα σε έναν τόσο εξειδικευμένο και απαιτητικό τομέα με ευθεία αναφορά στο περιβάλλον, την ασφάλεια και υγεία,  την δημόσια περιουσία και την εθνική κυριαρχία!  

Γενική Διεύθυνση Ορυκτού Πλούτου: to be or not to be...
Κύριε Υπουργέ, γκρεμίστε αυτό το σπίτι τώρα!
H Γενική Διεύθυνση Ορυκτού Πλούτου του ΥΠΕΚΑ
Π. Τζεφέρη: Οι υπηρεσίες του Ορυκτού Πλούτου σε κίνδυνο
Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

20 χρόνια γκρινιάζουμε παρακολουθώντας τα τραίνα να περνούν και υπερβάλλουμε εαυτόν επιδιώκοντας το αδύνατο που δυστυχώς γίνεται εφικτό μόνο στην φαντασία μας ως προέκταση του Καζαντζακικού λογοτεχνικού πονήματος. Αντί αυτού εισπράττουμε πίκρα και απογοήτευση. Και ενίοτε λοιδορία και χλευασμό...

Το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι σε ένα "τεχνικό" υπουργείο όπου οι διοικητικές υπηρεσίες θα έπρεπε να έχουν επικουρικό ρόλο,  εντούτοις διαχρονικά οι διοικητικές υπηρεσίες είχαν και έχουν το μεγαλύτερο αριθμό υπαλλήλων. 

Κι ενώ τα επιμέρους "διοικητικά" καταργήθηκαν πρόσφατα (με την συνένωση ορισμένων υπηρεσιών του ΥΠΕΚΑ), κι ενώ οι περισσότερες καθημερινές διοικητικές εργασίες (προσέλευση και άδειες προσωπικού κλπ) έχουν ανατεθεί στις επιμέρους εξειδικευμένες διευθύνσεις, εντούτοις με τον νέο προωθούμενο οργανισμό του ΥΠΕΝ (πριν προλάβει να παλιώσει ο προηγούμενος, ΠΔ100/2010!) , οι γενικές διευθύνσεις που υπάγονται στην Διοικητική Γραμματεία ΥΠΕΝ αυξάνονται από μία σε τρεις.. ήτοι: Γενική Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών,  Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών και  Γενική Διεύθυνση Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.  

Με την διαφορά ότι σε τελευταία ανάλυση την όλη διαχείριση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης αλλά και των οικονομικών στοιχείων θα την κάνουν οι επιμέρους συρρικνωμένες διευθύνσεις και όχι οι πολυπληθείς ανωτέρω επιτελικές διευθύνσεις που έχουν απλώς το βαρύγδουπο όνομα... και την υψηλή εποπτεία.

Για να μην ξεχνιόμαστε, οι ίδιες φτωχές σε προσωπικό, οι ίδιες "γηρασμένες" και "κατσιασμένες" διευθύνσεις πρέπει να φέρουν σε πέρας το βαρύ φορτίο της ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος αναλόγως των ειδικών αρμοδιοτήτων που έχει η καθεμιά... Και επιπλέον την επίλυση κάθε ειδικού τεχνικού, νομικού ή οικονομικού ζητήματος που προκύπτει και σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρουν. Αυτά τα ενίοτε δαιδαλώδη και άκρως υπεύθυνα θέματα ανατίθενται στις ολιγοπρόσωπες τεχνικές διευθύνσεις στις οποίες ουδόλως παρέχονται τα βασικά εργαλεία για την απρόσκοπτη διεκπεραίωση της εργασίας τους, πρωτίστως το προσωπικό. Και φυσικά δεν μιλάμε για οράματα και αποστολές.., μόνο για αρμοδιότητες!

Τέτοιες είναι προφανώς και οι υπηρεσίες του ορυκτού πλούτου στις οποίες έχουν ανατεθεί τόσο οριζόντιες όσο και κάθετες αρμοδιότητες ευθέως δυσανάλογες με το διατιθέμενο προσωπικό... Μιλάμε για 3 διευθύνσεις όλες κι όλες που συνολικά αποτελούν τον μοναδικό διακριτό επιτελικό φορέα (με παράλληλα παραγωγικό αλλά και επιτελικό χαρακτήρα) που έχει θεσμοθετήσει η Ελληνική Πολιτεία, ώστε να διαχειρίζεται διοικητικά τον Ορυκτό Πλούτο της Χώρας. Με την βοήθεια των λοιπών υπηρεσιών στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και Περιφέρειες της Χώρας.

Ομως, η Χώρα μας σήμερα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, γιατί μαστίζεται από μια βαθιά οικονομική ύφεση και το γεγονός αυτό κάνει την αποστολή της συγκεκριμένης υπηρεσίας περισσότερο επιτακτική, εφόσον πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους τομείς με ευρύτατα περιθώρια ανάπτυξης που αντανακλούν άμεσα στην πραγματική οικονομία, την περιφερειακή ανάπτυξη αλλά και στις εξαγωγές.

Πρέπει κάποιοι να καταλάβουν ότι ο τόπος μας χρειάζεται την πραγματική ανάπτυξη και όχι διευθύνσεις, γενικές διευθύνσεις  και αξιότατους κατά τα άλλα υπαλλήλους απλά για να επιβεβαιώνουν ότι δεν έχουν να μας προμηθεύσουν ...υπολογιστές, παρότι τους χρειαζόμαστε, απλά διότι δεν υπάρχουν τα μέσα... Η να διαβιβάζουν  απλά τις εφαρμοστέες εγκυκλίους των αντιστοίχων υπουργείων Εσωτερικών, Ψηφιακής Πολιτικής και  Οικονομικών....

Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό ότι οι  αυτές οι διευθύνσεις, οι οριζόντιες κάθε υπουργείου οι οποίες ασχολούνται με τα διοικητικά, τα οικονομικά και τα ζητήματα προώθησης της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης,  θα πρέπει να είναι ολιγομελείς και  ευέλικτες και  ο ρόλος τους (θα πρέπει να) είναι υποστηρικτικός στις υπόλοιπες, εφόσον άλλωστε δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχαν οι λοιπές;

Ομως τι κι αν τα λέω εγώ, δεκαετίες τώρα, ψιλά γράμματα..

Τώρα προσβλέπουμε εναγωνίως στην ...κινητικότητα. Μόνο που προαπαιτούνται τα περιγράμματα θέσης και η αξιολόγηση... 

Γενικά και ειδικά περιγράμματα με πολύ παραφιλολογία και πολύ τεχνοκρατικό ύφος. Μόνο που στις διευθύνσεις αυτές, ειδικά εκείνες του ορυκτού πλούτου, θα  ταίριαζαν μόνο δύο γενικά-ειδικά περιγράμματα: 1) του "υπαλλήλου που τα κάνει όλα"  και 2) του "προϊσταμένου-κλητήρα" που επίσης τα κάνει όλα. 

Ως προς την αξιολόγηση, ουδέν νεώτερο σχόλιο..   Αξιολόγηση δημοσίου: Κρίνετε ίνα κριθήτε!

Ας ελπίσουμε ότι ο απο-μηχανής θεός θα προλάβει, πριν λακίσουν και τα δέκα αυτά άτομα προς άλλες πιο ελκυστικές κατευθύνσεις...

Εγω, εσύ και ο ...Μπόρχες!

Με Κάθε Αντίο Μαθαίνεις by Marach

5.9.17

Αξιολόγηση δημοσίου: Κρίνετε ίνα κριθήτε!

Στη σύνδεση της αξιολόγησης υπαλλήλων με την επιλογή προϊσταμένων, με τρόπο που δεν θα επισύρει κυρώσεις ούτε θα ενσωματώνει τιμωρητικές λογικές για τη βάση των εργαζομένων, αλλά θα θεσπίζει αντικίνητρα που θα αφορούν αποκλειστικά τους (επίσης υπό αξιολόγηση) προϊσταμένους, κατέληξε το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης θέλοντας να άρει το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί στη συγκεκριμένη διαδικασία, η οποία, ως γνωστόν, περιλαμβάνεται στη λίστα με τα προαπαιτούμενα που καλείται να εκπληρώσει άμεσα η κυβέρνηση.

Με την προωθούμενη ρύθμιση, οι προϊστάμενοι θα κληθούν να ολοκληρώσουν την αξιολόγηση στις υπηρεσίες που εποπτεύουν και ταυτόχρονα θα πρέπει να αξιολογηθούν και οι ίδιοι από τους υφισταμένους τους, στο πλαίσιο της αμφίδρομης αξιολόγησης του ισχύοντος συστήματος, αλλιώς δεν θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις νέες κρίσεις.

Προτεινόμενη Τροπολογία

Συνοπτικά, η λογική της ρύθμισης είναι ότι ο προϊστάμενος θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να παραδώσει μια εικόνα για το πώς λειτουργεί η υπηρεσία του, να αξιολογηθεί και ο ίδιος και να κριθεί εκ νέου με το νέο σύστημα επιλογής προϊσταμένων. Δεν θα προσμετρηθεί η βαθμολογία της αξιολόγησης στις επικείμενες κρίσεις.

Αν και οι εκθέσεις αξιολόγησης «μετράνε» στη μοριοδότηση των υποψηφίων, έχουν εξαιρεθεί βάσει νόμου από τα κριτήρια της πρώτης (και μόνο) εφαρμογής του νέου συστήματος επιλογής προϊσταμένων, κάτι που δεν πρόκειται να τροποποιηθεί, σύμφωνα με τις πληροφορίες της παρούσας στιγμής.

Η σχετική ρύθμιση κατατέθηκε ήδη στη βουλή, με τη μορφή τροπολογίας. Απορρίφθηκε τελικά το σενάριο να συνδεθεί η αξιολόγηση με την κινητικότητα, μπροστά στον κίνδυνο να εμποδιστεί ένα μαζικό «άνοιγμα» του νέου συστήματος μετατάξεων (η κινητικότητα επίσης περιλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα).

Υπενθυμίζεται ότι σε παλαιότερα δημοσιεύματα στον Τύπο έχει καταγραφεί ως μία από τις αιτίες του «μπλόκου» στην αξιολόγηση και η απροθυμία των ίδιων των προϊσταμένων να συμβάλουν στην ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν είναι εφικτό να καμφθούν οι αντιδράσεις των δημοσίων υπαλλήλων. Αλλωστε, οι εκτιμήσεις κατά την εκπνοή της προθεσμίας για την αποστολή των στοιχείων της αξιολόγησης υπολόγιζαν σε 70-80% τη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, με το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσίων υπαλλήλων να έχει να επιδείξει ακόμη μια συνδικαλιστική νίκη.

Ενα από τα κυρίαρχα επιχειρήματα της ΑΔΕΔΥ είναι ότι αξιολογητές των υπαλλήλων καθίστανται προϊστάμενοι που έχουν τοποθετηθεί «με ανάθεση», δηλαδή με υπουργικές αποφάσεις μέσω των «μεταβατικών» διατάξεων του νόμου Μητσοτάκη, «που δεν έχουν κριθεί (...) κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο αναξιοπιστίας της όλης διαδικασίας».

Μια «γεύση» για το πώς θα υποδεχτούν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι όποια ρύθμιση προωθήσει το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης έδωσε η συνδικαλιστική παράταξη ΜΕΤΑ με ανακοίνωσή της το Σάββατο: θυμίζοντας ότι η απεργία-αποχή παραμένει σε ισχύ, με αφορμή σχετική εξαγγελία της προηγούμενης εβδομάδας έκανε λόγο για «απεργοσπαστική τροπολογία» και καταλόγισε στο υπουργείο «ενέργεια κατά του δικαιώματος στην απεργία».

Πηγή: https://www.efsyn.gr/arthro/krinete-ina-krithite

4.9.17

Η παραγωγή μολύβδου και αργύρου της Λαυρεωτικής γης

Υποστήριξη στοάς με ξυλοδεσιά Mine No 18 Πλάκα Λαύριο. Η μεταλλουργική παραγωγή κατά την σύγχρονη εποχή δηλ. τον 19ο και 20ο αιώνα (για περίπου 100 χρόνια) ήταν στο σύνολό της περίπου 860.000 τον. μολύβδου, τόσο από μεταλλεύματα όσο και από τις εκβολάδες δηλ. τα απορρίμματα της αρχαίας μεταλλουργίας.

Σκαλισμένες επιγραφές στο μάρμαρο στη Γαλλική γλώσσα, Μine Hilario Kαμάριζα Λαύριο. 

Κουβάδες μεταφοράς αργυρούχου μολύβδου Mine Serpieri Καμάριζα Λαύριο

Frear Louiza Plaka Lavrio - Ore transport wagon. Tα μεταλλεύματα αργυρούχου μολύβδου της Λαυρεωτικής είναι κυρίως μεταλλεύματα οοξειδωμένου μολύβδου ή θειούχου μολύβδου, με βασικά ορυκτά τον κερουσίτη (ανθρακικό αργυρούχο μόλυβδο) και γαληνίτη (θειούχο αργυρούχο μόλυβδο). Μέσα δε στον μόλυβδο του μεταλλεύματος περιέχεται και ο άργυρος.

Στην ελληνική Εταιρεία εργάζονταν 2-3 χιλιάδες εργάτες. Στην Γαλλική εταιρεία 3-4 χιλ. εργάτες.  Εργάζονταν και αρκετά 15χρονα παιδιά, αν ληφθεί υπόψιν η επιγραφή στο Mine No 18 Πλάκα, Λαύριο.

Τόσοι οι αρχαίοι όσο και οι νεώτεροι Ελληνες μεταλλουργοί παρήγαγαν από την Λαυρεωτική γη, εκτός από τον άργυρο και μεταλλικό μόλυβδο (καθώς και άλλα μέταλλα, όπως ψευδάργυρο κ.α.) για εμπορική χρήση.

Ore transport wagon, Mine No 18 Plaka Lavri

Tα μεταλλεύματα αργυρούχου μολύβδου της Λαυρεωτικής είναι κυρίως μεταλλεύματα οξειδωμένου μολύβδου ή θειούχου μολύβδου, με βασικά  ορυκτά τον κερουσίτη (ανθρακικό αργυρούχο μόλυβδο) και γαληνίτη (θειούχο αργυρούχο μόλυβδο). Μέσα δε στον μόλυβδο του μεταλλεύματος περιέχεται και ο άργυρος.

Η περιεκτικότητα σε μόλυβδο του μεταλλεύματος κυμαίνεται σημαντικά  στις διάφορες περιοχές του κοιτάσματος, αλλά και μέσα στο ίδιο το κοίτασμα, από μερικές μονάδες έως και 30-50% σε μόλυβδο. Η δε περιεκτικότητα σε άργυρο εξαρτάται από την περιεκτικότητα σε μόλυβδο. Ετσι για παράδειγμα, ο άργυρος κατά την αρχαιότητα ήταν από 1-4 κιλά ανά τόνο (Kg/tn) περιεχόμενου μολύβδου. Εντούτοις, ως προς την αξία, ο άργυρος αποτελούσε διαχρονικά το 80% της αξίας της παραγωγής.

Η παραγωγή κατά την σύγχρονη εποχή δηλ. τον 19ο και 20ο αιώνα (για περίπου 100 χρόνια) ήταν στο σύνολό της περίπου 860.000 τον. μολύβδου, τόσο από μεταλλεύματα όσο και από τις εκβολάδες δηλ. τα απορρίμματα της αρχαίας μεταλλουργίας.

Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, επισημαίνουμε εδώ ότι η ανωτέρω συνολική παραγωγή ενός περίπου αιώνα, δεν ξεπερνούσε το 60% της παραγωγής των αρχαίων Αθηναίων, η οποία ξεπερνά το 1,5 εκατ. τόννους.

Ως προς τον άργυρο,  την κλασσική εποχή του 4-5ου πΧ αιώνα η παραγωγή ξεπέρασε τους 3.500 χιλιάδες τόννους Αg και ήταν πάνω από το 70% της συνολικής παραγωγής αργύρου  από την Λαυρεωτική.

Αυτό δεν υποτιμά προφανώς την σύγχρονη παραγωγή από τα τέλη του 19 αιώνα ως περίπου το 1981, που συνέβαλε παντοιοτρόπως στην απασχόληση και την ανάπτυξη της σύγχρονης Ελλάδος.

[του Πέτρου Τζεφέρη]           [Φωτογραφίες: Βασ. Στεργίου]

2.9.17

Οι πόνοι της Παναγιάς, του Κώστα Βάρναλη

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!
- Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...-
Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά
την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!