6th International Forum on Mineral Resources 2016

6th Intl Mineral Resources by tzeferisp

http://www.mineralresources.gr/

Σαν σήμερα (πριν από 563 χρόνια) η Πόλις εάλω

Ας θυμηθούμε την θρυλική απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή την 22αν Μαΐου 1453:

"Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".

"Το να σου παραδώσουμε την πόλη, δεν είναι δικαίωμα ούτε δικό μου ούτε άλλου από τους κατοικούντες σε αυτή. Γιατί απόφαση όλων μας είναι να πέσουμε, αμυνόμενοι, με τη θέλησή μας και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας".

Η τελευταία δημηγορία του Παλαιολόγου και ο Βαρβερινός Ελληνικός Κώδιξ ΙΙΙ

29 Μαΐου 1453: η Πόλις εάλω

Σήμερα τελείται στον Μυστρά, παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, το μνημόσυνο του Τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα, 563 χρόνια από την Άλωση της Πόλης.

Μάλλον πέρασαν τόσα πολλά χρόνια που δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα έλληνας πολιτευτής κατέχων δημόσια θέση που θα μπορούσε να δώσει την ίδια απάντηση...

Πλαστό πτυχίο ή πτυχίο κορνίζα;

Ανέκαθεν γελούσα με τους τύπους που έμπαινες στο γραφείο τους και έβλεπες τα κορνιζαρισμένα πτυχία στους τοίχους. Σόρυ γκάυζ, μπορεί να το έχετε κάνει και κάποιοι από εσάς εδώ. Όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο, με ενημέρωσαν ότι θα έπρεπε να πληρώσω έξτρα για να πάρω το πτυχίο μου σε "πάπυρο", οπότε πήρα απλώς την αναλυτική μου βαθμολογία που κάτω-κάτω γράφει και τον βαθμό πτυχίου και πήγα στο καλό, ούτε στους γονείς μου δεν είπα πότε ορκιζόμουν.

Στο Χάρβαρντ η ορκομωσία ήταν πιο υπερπαραγωγή, όπως και το πτυχίο που είναι λίγο σεντονάκι. Βρίσκεται πατικωμένο μέσα στις σελίδες του The Phaidon Atlas of Contemporary World Architecture που είναι το ψηλότερο βιβλίο που έχω, δεν έχω πού αλλού να το καταχωνιάσω. Βγαίνει από εκεί μόνο για να φωτοτυπηθεί, επικυρωθεί και ό,τι άλλο γραφειοκρατικό απαιτείται ενίοτε.

Θα συνεχίσω να γελάω με τους τύπους με τα κορνιζαρισμένα πτυχία. Όμως πλέον τους καταλαβαίνω κάπως. Το πτυχίο μου δεν είμαι εγώ, ούτε κατά διάνοια. Αλλά είναι και χρήματα που έπρεπε να βρεθούν, και αιτήσεις για υποτροφίες, και φοιτητικά δάνεια, και κόπος, και opportunity cost, και ξενύχτια, και αμφισβήτηση των επιλογών μου, και ανασφάλεια, και προσπάθεια και εντέλει και μια πιστοποίηση ότι όλα αυτά συνέβησαν. Και αυτά είναι που το καθιστούν γνήσιο και ουσιαστικό.

Στη ζώνη του λυκόφωτος που ζούμε το τελευταίο καιρό , σε ένα αντεστραμμένο παράλληλο σύμπαν, το αληθινό και το ψεύτικο έχουν μπερδευτεί τόσο που έχουν χάσει το νόημά τους. Μήπως το ψεύτικο είναι καλύτερο από το αληθινό; Μήπως το ψεύτικο δηλώνει ότι είσαι μάγκας και το αληθινό ότι είσαι κορόιδο; Μήπως το ψεύτικο δηλώνει ότι "σπούδασες στο πανεπιστήμιο της ζωής" και αυτό είναι που μετράει και το αληθινό ότι είσαι ντιντής και φλούφλης; Μήπως το ψεύτικο λέει ότι είσαι δικτυωμένος, τσίφτης, αστέρι και το αληθινό ότι είσαι χλεχλές; Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω θυμηθείτε τι έχουμε ακούσει και τι έχουμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια, θυμηθείτε ποιοι επιπλέουν, ή απλώς μπείτε για ένα τέταρτο στον βόρβορο του ελληνικού twitter, αρκεί. Αν είστε δε και το μοντέλο του insecure overachiever όπως η πάρτη μου, θα το βιώσετε όλο αυτό και ενοχικά.

[το κείμενο είναι του Νικόλας Γιατρομανωλάκης κι εγώ συμφωνώ απολύτως. Μόνο το ..πτυχίο κορνίζα είναι δικό μου...]

To Βυζαντινό Λουτρικό Συγκρότημα της Σπάρτης είναι πλέον επισκέψιμο!

Επιτέλους! Ένα μεγάλο “μπράβο” στην 5η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Σπάρτης, γιατί γίνεται (επιτέλους) επισκέψιμο με βάση τις σύγχρονες ανάγκες ένα αρχαιολογικό μνημείο μέσα στον ιστό της πόλης, αναμορφωμένο έτσι όπως πρέπει να αναμορφωθούν ΟΛΑ τα διατηρημένα αρχαιολογικά μνημεία της Σπάρτης, ώστε η πόλη να γίνει ένα μεγάλο, ανοιχτό Μουσείο, επιδεικνύοντας με περηφάνια τις υπαρκτές και λαμπρές μαρτυρίες της μεγάλης ιστορίας της.

«Η in situ διατήρηση και ανάδειξη των αρχαιολογικών χώρων αποτελεί σήμερα το μεγάλο στοίχημα, γιατί φανερώνει έμπρακτα (περισσότερο από κάθε άλλη περίπτωση διατήρησης της ιστορικής κληρονομιάς) τις αξίες που αναγνωρίζουμε στην αρχαιολογική κληρονομιά». Βασίλης Γκανιάτσας, αρχιτέκτων, Ph.D, αναπλ. καθηγητής Ε.Μ.Π.

Πρόκειται για το σπουδαίο Βυζαντινό Λουτρικό Συγκρότημα στο οικόπεδο δίπλα στην οδό Τριακοσίων, το οποίο, πλέον, καταπλήσσει με την αποκατάσταση που του έγινε από τους Αρχαιολόγους και το προσωπικό της 5ης ΕΒΑ. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα του μνημείου συντηρήθηκαν, αποκαταστάθηκαν (όσο αυτό ήταν δυνατό) και δίνουν πλέον μια ολοκληρωμένη εικόνα ενός Λουτρικού Συγκροτήματος του καιρού του, με περίφραξη και κεντρική είσοδο που σε έλκει αντί να σε απωθεί, περιμετρικό όμορφο πεζοδρόμιο με πράσινο, ευρηματικό φωτισμό, ράμπες και διαδρόμους μέσα στο χώρο για περιήγηση και ξενάγηση των επισκεπτών, όμορφα καθιστικά σημεία μέσα κι έξω από το χώρο, κλπ, κλπ, δημιουργώντας έτσι έναν ξεχωριστό, ελκυστικό αρχαιολογικό χώρο μέσα στην πόλη, τον οποίο θα απολαμβάνουν οι Σπαρτιάτες και οι Λάκωνες αλλά και οι επισκέπτες της Σπάρτης και της Λακωνίας.

Συνέχεια και πλήρες άρθρο εδώ

Η Ελλάδα για να επιβιώσει χρειάζεται μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές..

Η Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες αναπτύχθηκε με γρήγορο ρυθμό, αλλά σαν ένας μεθυσμένος έφηβος που κρατάει στα χέρια του πιστωτική κάρτα, ξόδευε με υπερβολικά γρήγορο ρυθμό. H συμμετοχή στην Ε.Ε. δεν βοήθησε την ικανότητά της να εξάγει, αλλά πρόσφερε πιστώσεις για ένα όργιο κατανάλωσης. Οι ιδιωτικές δαπάνες ήταν 20% υψηλότερες από τον μέσο όρο στην Ευρώπη.. Ακόμα και στον τουρισμό, το 70% προήλθε από ντόπιους, όχι από ξένους....

Η συρρίκνωση των δαπανών έσβησε το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο βρισκόταν στο 14% το 2008. Οι μισθοί είναι πάνω από 15% χαμηλότερα, σύμφωνα με τη Standard & Poor's, εντούτοις αυτό δεν βελτιώνει-αντίθετα επιδεινώνει- τα μεγέθη και τους δείκτες της αγοράς.

Μικρή είναι η βελτίωση των εξαγωγών εκτός τουρισμού. Για να χτίσει τις βιομηχανίες που έχει ανάγκη -όπως η Ιρλανδία-, η Ελλάδα δεν χρειάζεται φθηνούς μισθούς αλλά καινοτομία, ικανότητες και καλό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις. Οι τράπεζές της, οι οποίες βρίσκονται ακόμα στην εντατική, δεν έχουν τα εργαλεία για να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα παραμένει πρωτοπόρος σε άχρηστους κανονισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να "βοηθούν" μικρές επιχειρήσεις, αλλά στην πραγματικότητα κρατάνε τις επιχειρήσεις να παραμένουν πάντα μικρές.

Οι επιχειρήσεις του ορυκτού πλούτου που επιβίωσαν έχουν περιορίσει την εμπλοκή τους με την Ελλάδα στο ελάχιστο, στηριζόμενες στον εξαγωγικό χαρακτήρα τους.

Οι βραχυπρόθεσμες κρίσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν πρόσκαιρα από τις ολονύχτιες διαπραγματεύσεις στα εκάστοτε eurogroup... 

Αλλά η μακροπρόθεσμη ασφάλεια της Ελλάδας απαιτεί τη διόρθωση των βαθύτερων προβλημάτων. Δεν έχει ιδιαίτερη αξία πως θα το  πούμε αυτό, ας το πούμε "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις". Η ουσία είναι να το κάνουμε επιτέλους... 

Written in stone...

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΗ.pdf by tzeferisp

Μεταλλευτικό πάρκο Vagonetto: το πάρκο του βωξίτη..

Το μοναδικό στην Ελλάδα μεταλλευτικό πάρκο καταφέρνει να "αναδείξει" έναν κλάδο που τις τελευταίες δεκαετίες η εικόνα του έχει τραυματιστεί σημαντικά από το γεγονός οτι έχει συνδυαστεί με την επικινδυνότητα της εργασίας και κυρίως την διάσταση των αρνητικών περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

H ιδέα για τη δημιουργία του γεννήθηκε από τους ίδιους τους ανθρώπους που δούλεψαν στα μεταλλεία και θέλησαν να διαφυλάξουν και να εκθέσουν τις μνήμες του τόπου – άρρηκτα πλέον συνδεδεμένες με τη διαδικασία εξόρυξης του βωξίτη...


Η περιήγηση στο Vagonetto δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να γνωρίσει βήμα-βήμα τη διαδικασία εξόρυξης του βωξίτη. Η γνωριμία με την ιστορία του βωξίτη ξεκινά από το παλιό μεταλλείο, τη Στοά 850, συνεχίζεται με την περιήγηση...

Ο επισκέπτης του θεματικού πάρκου προβληματίζεται και συμπεραίνει αβίαστα ότι μια «τρύπα» (είσοδος μεταλλείου, είσοδος στοάς προσπέλασης) στον Παρνασσό δεν συνιστά μόνο μια παροδική οπτική αλλοίωση του τοπίου και της μορφολογίας του εδάφους. Αλλά ότι αξίζει τον κόπο να ανοίξει κανείς μια τέτοια "τρύπα" μέσα στο δάσος, με την προϋπόθεση ότι αυτή αποβαίνει τελικά ωφέλιμη για το κοινωνικό σύνολο και επιπλέον αφήνει το πλέον "ανώδυνο" περιβαλλοντικό αποτύπωμα (Κώδικας Αρχών Βιώσιμης Ανάπτυξης). Και αυτή είναι η κυριότερη σημειολογική του συνεισφορά.

Επιπλέον, προσφέρει στον επισκέπτη (και ειδικά στον νεαρό επισκέπτη/μαθητή) βιωματική εκπαίδευση, δίνοντάς του την ευκαιρία να σκεφτεί/διδαχθεί ότι υπάρχει η δυνατότητα της υπόγειας εξορυκτικής δραστηριότητας, της ασφαλούς χρήσης των εκρηκτικών υλών υπογείως, της υπόγειας δυνατότητας γενικότερα. Τον προβληματίζει να συσχετίσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την υπόγεια δραστηριότητα με τις αντίστοιχες της επιφανειακής δραστηριότητας είτε εξορυκτικής είτε γενικότερης.

Tο Vagonetto έκανε την αρχή. Γιατί όχι και σε άλλες μεταλλευτικές περιοχές της Ελλάδος;

[Επιμέλεια: Π. Τζεφέρης]

http://www.vagonetto.gr/

Η σημειολογία του Vagonetto, άρθρο Π. Τζεφέρη

Βάρμπα: κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και τη Μικρή Πρέσπα..

Ένα μοναδικό καρστικό φαινόμενο στη Βάρμπα μόνο για λίγες μέρες. "Έσκασε" το ποτάμι μέσα από τις δολίνες του βουνού. Κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και τη Μικρή Πρέσπα.

Πώς ο λατομικός χώρος μετετράπει σε πισίνα αναψυχής!

Πρόκειται για πισίνα χτισμένη μέσα σε πρώην λατομείο ασβεστόλιθου στο Sheffield, Μασαχουσέτη. Ο ιδιοκτήτης της γης (ανήκει στον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Mercedes distrubution) εξήγησε ότι βρήκε έτοιμο το λατομικό χώρο από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη ο οποίος τον είχε μετασχηματίσει σε poolhouse. Ενα δύσκολο και δαπανηρό τεχνικά έργο που τελικά αποδείχθηκε αξιοθαύμαστο.

Είναι μια ακόμη χρήση που αποδεικνύει διαρκώς την υπέρβαση του εξορυκτικού τομέα στην αισθητική του χώρου, αρκεί κάποιος να αφιερώσει χρόνο, χρήμα και κυρίως μεράκι.. [επιμέλεια Π. Τζεφέρης]

Σήμερα στα μάρμαρα Διονύσου Πεντέλης

Εξόρυξη λευκού "Πεντελικού" μαρμάρου από το Διονυσοβούνι Αττικής

Το λευκό ασβεστιτικό μάρμαρο Διονύσου εξορύσσεται στο Διονυσοβούνι Αττικής και έχει την ίδια χημική σύσταση και υφή με το γνωστό από την αρχαιότητα πεντελικό μάρμαρο. Φέρει ως επί το πλείστον λευκό υπόβαθρο με ελαφρές γκρίζες ή πράσινες γραμμώσεις, ενώ κατά τόπους γίνεται ημίλευκο.

Πετρογραφικός προσδιορισμός: Ασβεστιτικό μάρμαρο
Ορυκτολογική σύσταση: Κύριο ορυκτό ασβεστίτης (> 97%) και δολομίτης (2%)


Η εξόρυξη στο χώρο έχει ξεκινήσει πριν από 100 και πλέον έτη. Από το 1949 το λατομείο ανήκει στην "Α.Ε.Β.Ε Λατομείων Μαρμάρου Διονύσου - Πεντέλης" η οποία και έχει την αποκλειστική εκμετάλλευση του. Σήμερα η εξόρυξη πραγματοποιείται σε 9 μέτωπα επίγειας και 2 υπόγειας (με την μέθοδο των θαλάμων μετά στύλων) εξόρυξης. 

Από το 1972 λειτουργεί στις εγκαταστάσεις της εταιρίας στο Διόνυσο Αττικής μονάδα επεξεργασίας, κοπής και εμπορίας πλακών μαρμάρου σε τυποποιημένες και ειδικές, κατά παραγγελία, διαστάσεις.

Επίσης λειτουργούν δύο  μονάδες σπαστηροτριβείων οι οποίες αξιοποιούν την λατύπη από την εξόρυξη στο λατομείο μαρμάρου.


Το βασικό προϊόν είναι η μαρμαρόσκονη που χρησιμοποιείται στην παρασκευή παραδοσιακού σοβά ή βιομηχανικών δομικών κονιαμάτων. Η μαρμαρόσκονη Διονύσου είναι μοναδική για την ποιότητά της και διοχετεύεται στην ελληνική αγορά από το 1967.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μείωση της ζήτησης μαρμαρικών προϊόντων και παραπροϊόντων ειδικά στην εγχώρια αγορά. Οι εγκαταστάσεις σπαστηροτριβείων αλλά και τα υπόλοιπα εργοστάσια εντός του λατομικού χώρου υφίστανται τροποποιήσεις και επεκτάσεις με σκοπό την διαφοροποίηση του προϊόντος και τη στροφή σε νέες αγορές.

Το Πεντελικό Mάρμαρο: μια ζωντανή ιστορία, συνδετικός κρίκος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος..

Μάρμαρα Θάσου

Λόγος και εικόνα: H αρχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία

Παρουσίαση του βιβλίου της ομότιμης Καθηγήτριας Ε.Μ.Π. Κωνσταντίνας Τσάϊμου με τίτλο :

Λόγος και εικόνα: H αρχαία μεταλλευτική και μεταλλουργία, 

την Κυριακή 22 Μαϊου 2016, στις 7 το απόγευμα,  στην αίθουσα "Φαρμακείο" στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι : Γεώργιος Κανελλόπουλος και Ηλίας Κωνοφάγος.

Ολο το βιβλίο εδώ

Το Λουξεμβούργο επενδύει σε διαστημικά ορυχεία

An illustration of a spacecraft related to asteroid mining

Είναι γνωστή η μεγάλη αξία των χρήσιμων ορυκτών για την τεχνολογία και την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Ο καθένας από εμάς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του θα χρησιμοποιήσει έως και 400 τόννους ορυκτών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 70% της ευρωπαϊκής μεταποιητικής βιομηχανίας εξαρτάται από τις ορυκτές πρώτες ύλες.

Η έρευνα για την ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων θα συνεχίσει δριμύτερη και θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια, επεκτεινόμενη σε όλες τις δυνητικές πηγές. Μία από αυτές, η πιο προχωρημένη άλλωστε, είναι η εξόρυξη στο διάστημα και τα διαστημικά ορυχεία!

Λίγους μήνες μετά την ανακοίνωση ότι σκοπεύει να δημιουργήσει νομικό πλαίσιο για εξορυκτική δραστηριότητα στο Διάστημα, το Λουξεμβούργο ξεκινά συνεργασία με αμερικανική εταιρεία για την ανάπτυξη των απαιτούμενων τεχνολογιών.

Η Deep Space Industries, με έδρα την Καλιφόρνια, ανακοίνωσε ότι συνεργάζεται με την κυβέρνηση του Λουξεμβούργου και την κρατική επενδυτική τράπεζα SNCI «για τη συγχρηματοδότηση σχετικών προγραμμάτων Έρευνας και Ανάπτυξης που θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη που απαιτείται για την εξόρυξη πόρων από αστεροειδείς και την υλοποίηση εφοδιαστικής αλυσίδας πολύτιμων πόρων στο Διάστημα».

Πλήρες άρθρο

Πάτρικ Λη Φέρμορ: Μάνη, ο τόπος όπου πρώτευε ως αξία η περηφάνια...

Ο σερ Πάτρικ “Πάντι” Μάικλ Λη Φέρμορ, (11 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Ιουνίου 2011) ήταν Βρετανός συγγραφέας, λόγιος και στρατιώτης, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Μάχη της Κρήτης κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π.. Όσο ζούσε, θεωρείτο ως ένας “από τους μεγαλύτερους εν ζωή Βρετανούς περιηγητές”, ενώ περιγράφτηκε κάποτε από το BBC ως “κράμα ανάμεσα σε Ιντιάνα Τζόουνς, Τζέιμς Μποντ και Γράχαμ Γκριν”. Αγάπησε τόσο τη Μάνη , που ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Καρδαμύλη εως τα 96 χρόνια του όπου και απεβίωσε.

Η Μάνη και η ιστορία της πάντα μου ασκούσε μια περίεργη γοητεία. Ήταν που ξόδεψε πολύ αίμα για να μείνει λεύτερη σ΄ όλους τους καιρούς και απ΄ όλους τους επιδρομείς. Ακόμα και το ξεπερασμένο, μεσαιωνικό, αιμοχαρές έθιμο της βεντέτας, σούδινε την αίσθηση για μια στάση ζωής όπου πρώτευε ως αξία η περηφάνια.

Πάτρικ Λή Φέρμορ

Τα αναφέρω αυτά με την ευκαιρία της επανατύπωσης, σε έκδοση περιπτέρου του βιβλίου του Πάτρικ Λη Φέρμορ «Μάνη». Το είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια – που χρόνος να το ξαναδιαβάσω τώρα – το είχα δανείσει και, ως γνωστόν, τα δανεικά λεφτά συνήθως επιστρέφονται, τα βιβλία σπανίως! Χάνονται, μένουν σκονισμένα σε ξένες βιβλιοθήκες ή, ακόμα καλύτερα, περνάνε από χέρι σε χέρι…

Τον συγγραφέα, μυθιστορηματική φυσιογνωμία ο ίδιος, οι μοίρες του τον ευλόγησαν με το χάρισμα της εξιστόρησης και τη δίψα της «ιερής αλητείας».  Δεκαοχτάχρονο παιδί, ξεκίνησε από το Λονδίνο και πήγε …με τα πόδια στην Κωνσταντινούπολη! Ξεκίνησε το 33 και έφτασε την πρωτοχρονιά του 35! Ιρλανδικής καταγωγής, γνώστης ελληνικών, στον πόλεμο κατατάχτηκε στην «Ιρλανδική Φρουρά», τοποθετήθηκε σύνδεσμος στην Αλβανία, πολέμησε τους γερμανούς στην Κρήτη – όπου έπεσε με αλεξίπτωτο. Μεταμφιεσμένος σε βοσκό, έζησε πάνω από δυο χρόνια στα κρητικά βουνά οργανώνοντας ομάδες αντίστασης. Ήταν ο αρχηγός της ομάδας εκείνης που με απίστευτη κουζουλάδα αιχμαλώτισε τον Γερμανό Διοικητή Κρήτης, Στρατηγό Κράιπε.

Είχα πάει στη Μάνη με το πρώτο μου αμάξι, ένα LADA τρίτο χέρι, που αγωνιζόσουν να το κρατήσεις στο δρόμο, στην ευθεία! Πρόλαβα τους παλιούς μανιάτικους πύργους έρημους, μισογκρεμισμένους, ξεδοντιασμένους από ντάπιες, όμως γεμάτους μνήμες πολέμων και «γδικιωμών», με σημάδια από βόλια στις πόρτες τους, πριν τα προγράμματα «leader» της ΕΟΚ τους μετατρέψουν σε πανσιόν «τοπικού χρώματος» για ήσυχα τριήμερα- κάτι σαν ρετουσαρισμένα καρτ ποστάλ. Εκτοτε πήγα πολλές φορές και κάθε φορά η Μάνη όλο και άλλαζε, εκμοντερνιζόταν. Το μόνο που έμεινε και θα μείνει ίδιο είναι αυτό το φοβερό, άνυδρο, πέτρινο τοπίο.

Σε αυτό το τοπίο το «σκληρό σαν τη σιωπή», σε ξεναγεί εν έτει 1952 ο Πάτρικ Λη φέρμορ, που έχει χαρακτηρισθεί ως ο μεγαλύτερος εν ζωή συγγραφέας ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Δεν περιορίζεται μόνο να περιγράψει το χώρο, σμιλεύει τα πρόσωπα, ανιχνεύει τα ήθη, σταχυολογεί τα έθιμα, τα συγκρίνει με παρόμοια στη Μεσόγειο και σε άλλα μέρη του πλανήτη, ψάχνει απαντήσεις ακολουθώντας την ιστορική διαδρομή τόπου και ανθρώπων, ή βυθιζόμενος στη γοητεία των μύθων τους.

Prickly pear (Fragkosyko) from Mani Laconia Peloponisos, photo by P. Tzeferis

Μαζί του σεργιανάς στα καλντερίμια της Αρεόπολης, θυμάσαι τα μακελέματα του 21, τους αιώνες της αμείλικτης βεντέτας που θυσίασε γενιές ανθρώπων. Μαθαίνεις για τις γέννες, όπου κάθε φορά που η μάνα γεννούσε αρσενικό, συγγενείς και φίλοι κάναν πανηγύρι γιατί …«γεννήθηκε τουφέκι» (από τα δώδεκα χρόνια τους αρματώνονταν τα κουμπούρια και παίρναν μέρος σε μάχες!), ενώ τα θηλυκά δεν είχαν κανένα άλλο προορισμό πάνω στη γη, παρά να γεννούν τουφέκια! Σου θυμίζει τα φοβερά μανιάτικα μοιρολόγια, σε ένα τόπο πικρό, που έζησε αιώνες παρέα με το θάνατο, τη στέρηση, τον πόλεμο, την αγωνία, τον αγώνα.Σου εξιστορεί τους τρομερούς αλληλοσφαγμούς που οδήγησαν στην μεγάλη έξοδο των μανιατών σε Βενετία και Κορσική – όπου εκεί ένα από στερνοπαίδια τους ήταν και η Ιωσηφίνα του Βοναπάρτη!

Feast of the Transfiguration of Our Lord, Dryali-Drymos, Laconia, Peloponnesus, photo by P. Tzeferis

Σε πάει στους χρόνους του κουρσέματος, με τους μανιάτες πειρατές, παράτολμους και ξακουστούς όσο οι αλγερίνοι και οι μπαρμπερίνοι, που ρίχνονταν στην περιπέτεια της θάλασσας μιας και κατοικούσαν σε μια γη οπου φυτρώνει μόνο πέτρα, και που τις πειρατικές εξορμήσεις τους, ακόμα και για δουλεμπόριο, τις ευλογούσαν οι παπάδες, όταν δεν ήταν και οι ίδιοι μέλη στο τσούρμο των πειρατικών ( άγριοι καιροί …) !

Σε σεργιανάει στον αρχέγονο βράχο του Γερολιμένα, στο αραξοβόλι των πειρατικών το Πόρτο Κάγιο, στο Ταίναρο με το κλάμα του Ορφέα για την Ευρυδίκη και την πανάρχαια είσοδο του Αχέροντα, στο αρχαίο Οίτυλο (που κρατάει από την εποχή του τρωικού πολέμου), στη Λάγια, στα πλέον πολεμόχαρα χωριά Κίττα και Νόμια, στα σπαράγματα από κολώνες αρχαίων ναών, σε φτωχικά ξωκλήσια, στα ερείπια κάστρων άπαρτων, σε όλα όσα πλέκουν την συναρπαστική ιστορία του τόπου.

Γίνεσαι μέτοχος μιας ζωής που της περισσεύει η στέρηση. Κερνιέσαι και συ με τον συγγραφέα σε κάθε φτωχικό που μπαίνει, αξιοπρέπεια και φιλότιμο, ούζο και ξεφλουδισμένα φραγκόσυκα ή λούπινα -τα μόνα που μπορούσαν να προσφέρουν από καρδιάς οι φτωχοί μανιάτες το 52, στον μουσαφίρη.

Το σεργιάνι του συγγραφέα σε αυτόν τον ηρωικό και αλλόκοτο τόπο, τελειώνει στο Γύθειο, απέναντι από το Μαραθονήσι, που ανακαλύπτει έκπληκτος ότι πρόκειται για την αρχαία Κρανάη, το νησάκι, που κατά το μύθο, πέρασαν την πρώτη ερωτική τους νύχτα ο Πάρις και η Ελένη, μετά το φευγιό τους από την Σπάρτη, ή όπως γράφει ο συγγραφέας « εδώ και χιλιάδες χρόνια πριν, εκείνος ο σπουδαίος κι εμπρηστικός μήνας του μέλιτος, άρχισε ανάμεσα στους ψίθυρους και τα μάραθα».

[πηγή: http://www.omorfimani.gr/]

Στα Άδυτα ενός Μανιάτικου Πύργου

Τελικά τι είναι Μανιάτικος Πύργος ως οικοδόμημα; Όπως γράφει ο Μέξης είναι ένα μοναδικό αριστούργημα της λαϊκής αρχιτεκτονικής. Η κοινωνική πραγματικότητα της Μάνης αποτυπώνεται στη μορφή που πήραν οι παραδοσιακοί οικισμοί της.

Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Νιόβη Μπούζα οι κατοικίες μελών του ίδιου γένους είναι κτισμένες κατά κανόνα στον ίδιο τόπο, ο οποίος αποτελούσε μικρό χωριό ή τη γειτονιά ενός μεγαλύτερου. Ο μεγαλύτερος αριθμός πολεμόπυργων που απαντάται στους οικισμούς του μανιάτικου νότου, αντιστοιχεί στην ύπαρξη εξισωμένων πατριών. Κάθε τέτοιο κτίσμα αποτελούσε σύμβολο ισχύος της εκάστοτε οικογένειας και σαφέστατη ένδειξη ότι διέθετε ικανό αριθμό οπλοφόρων για να τον υπερασπιστεί.

Αντίθετα στον μανιάτικο βορρά τα ευρύχωρα πυργόσπιτα και τα οχυρά συγκροτήματα ήταν μεγαλύτερα μεν αλλά λιγότερα. Ανήκαν στους καπετάνιους, και λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως κατοικίες , ως καταφύγια σε ώρες κινδύνου και ως κέντρα λήψης αποφάσεων.

 Στο βίντεο που ακολουθεί σκιαγραφούμε και βλέπουμε ολοζώντανα έναν Μανιάτικο Πύργο στο εσωτερικό του. Βρίσκεται στο χωριό Κοίτα και βιντεοσκοπήθηκε με την ευγενική αποδοχή των ιδιοκτητών του.

Η πετρελαιοβιομηχανία στη δίνη χρεοκοπιών

Η μεγάλη πτώση των τιμών του πετρελαίου μετατρέπεται σε μία από τις μεγαλύτερες χιονοστιβάδες στην ιστορία των αμερικανικών επιχειρήσεων. Μέχρι σήμερα έχουν χρεοκοπήσει 59 πετρελαϊκές και εταιρείες παραγωγής φυσικού αερίου.

Ο αριθμός αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών που έχουν χρεοκοπήσει πλησιάζει τον ιλιγγιώδη αριθμό των 68 εταιρειών που είχαν χρεοκοπήσει στο απόγειο της κρίσης των τηλεπικοινωνιών το 2002-2003, σύμφωνα με στοιχεία του Reuters, του δικηγορικού γραφείου Haynes & Boone και της εταιρείας bankruptcydata.com. Κατά τον Τσαρλς Γκιμπς, ειδικό στις εταιρικές αναδιαρθρώσεις στην Akin Gump με έδρα το Τέξας, το κύμα χρεοκοπιών που πλήττει την αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία δεν έχει καν φτάσει στη μέση της διαδρομής. «Πιστεύω ότι θα έχουμε περισσότερα αιτήματα χρεοκοπίας στη διάρκεια του δευτέρου τριμήνου απ’ ό,τι στο πρώτο τρίμηνο», εκτιμά. Στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου του 2016, 15 πετρελαϊκές εταιρείες και εταιρείες παραγωγής φυσικού αερίου είχαν καταθέσει αίτημα χρεοκοπίας. Ορισμένες πετρελαϊκές εταιρείες φαίνεται πως αντέχουν, με την ελπίδα ότι θα σταθεροποιηθούν οι τιμές σε υψηλότερα επίπεδα.

Τον Φεβρουάριο η τιμή του πετρελαίου είχε υποχωρήσει μέχρι το επίπεδο των 27 δολαρίων το βαρέλι όταν στα μέσα του 2014 ήταν πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι. Εκτοτε η τιμή του αμερικανικού αργού έχει κάπως ανακάμψει και χθες κυμαινόταν γύρω στα 44,60 δολάρια το βαρέλι. Μέχρι πρόσφατα οι τράπεζες ήταν πρόθυμες να προσφέρουν διεξόδους στις εταιρείες του ενεργειακού τομέα που δυσκολεύονταν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια που είχαν πάρει. Ωστόσο, εσχάτως ορισμένοι τραπεζίτες έχουν αρχίσει να περιορίζουν τις πιστώσεις. Το κύμα συγχωνεύσεων στη βιομηχανία του σχιστολιθικού πετρελαίου και φυσικού αερίου (όπου η πρώτη ύλη εξάγεται με τη νέα μέθοδο της υδραυλικής ρηγμάτωσης, η οποία επιτρέπει την άντλησή της μέσα από πετρώματα) δεν έχει λάβει ακόμη χώρα διότι η μεταβλητότητα των τιμών του πετρελαίου καθιστά δύσκολη την αποτίμηση των εταιρειών ενώ οι δυνητικοί αγοραστές δεν είναι πρόθυμοι να αναλάβουν νέα χρέη μέχρι οι εταιρείες που έχουν στο στόχαστρο να βγουν από τη διαδικασία χρεοκοπίας. Υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες στον κύκλο ανόδου και πτώσης της βιομηχανίας τηλεπικοινωνιών και της ενεργειακής βιομηχανίας.

Η νέα τεχνολογία έφερε πολλές επενδύσεις στις δύο βιομηχανίες, πληθώρα νέων μικρών εταιρειών εξέδωσαν σημαντικού ύψους νέο χρέος και η υπερπροσφορά που ενέσκηψε έριξε απότομα τις τιμές καθώς μειωνόταν έντονα και η ζήτηση. Ούτε αυτό το κύμα χρεοκοπιών ούτε εκείνο των αρχών του 2000 συγκρίνεται, ως προς τη σοβαρότητα και τις οικονομικές επιπτώσεις, με την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων της περιόδου 2007-2009. Παρ’ όλα αυτά, όσοι είχαν επενδύσει σε μετοχές και ομόλογα του ενεργειακού τομέα τα τελευταία δύο χρόνια έχουν υποστεί σοβαρές απώλειες. Παραμένει ασαφές πόσος χρόνος θα πρέπει να περάσει μέχρι να ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος της πτώσης και ποιος θα εξακολουθεί να βρίσκεται όρθιος στο τέλος.

Η υποχώρηση του πετρελαίου κατά 60% από τα μέσα του 2014 έχει μειώσει την κεφαλαιοποίηση των αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών κατά 1,02 τρισ. δολάρια. Συγκριτικά στις αρχές του 2000 η κεφαλαιοποίηση των εταιρειών τηλεπικοινωνίας είχε μειωθεί κατά 882 δισ. δολάρια. Και στις αγορές ομολόγων υπάρχουν σημάδια σύμφωνα με τα οποία θα χαθούν πολλά χρήματα, ιδίως στα ομόλογα υψηλής απόδοσης. Μεταξύ 1998-2002 είχαν εκδοθεί ομόλογα ύψους 177,1 δισ. δολαρίων από εταιρείες τηλεπικοινωνιών, ενώ λιγότερο από το 10% αυτών ήταν υψηλού ρίσκου. Οι ενεργειακές εταιρείες έχουν πουλήσει ομόλογα ύψους 350,7 δισ. δολαρίων μεταξύ 2010-2014, εκ των οποίων πάνω από το 50% ήταν ομόλογα υψηλής απόδοσης και ρίσκου.

[πηγή: www.kathimerini.gr]

Oι νόμοι του Μέρφυ...

Έχουν περάσει σχεδόν 35 χρόνια από τότε που για πρώτη φορά, χάρη στις εκδόσεις Δίαυλος, διάβασα με τεράστιο ενδιαφέρον ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Ο Νόμος του Μέρφυ», το οποίο είχε συγγράψει η Ένωση Ελλήνων Μερφολόγων με πολύ κυνικό χιούμορ, το οποίο, αν μη τί άλλο, υποχρεώνει τον αναγνώστη του να σκεφθεί –πρακτική η οποία σήμερα λείπει από πολύ κόσμο, δυστυχώς.

Το ότι κάτι έχει ελάχιστη πιθανότητα να συμβεί δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι αποκλείεται. Όσο λοιπόν και αν κάτι είναι «απίθανο», πάντα είναι πιθανό, έστω και αν αυτό φαίνεται παραδοξολογία, και πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι και για το πλέον «απίθανο».

Ο Νόμος του Μέρφυ ουσιαστικά λέει αυτό το απλό πράγμα.

Για παράδειγμα: το ότι πλένεις το αυτοκίνητό σου μία φορά το τρίμηνο, ενώ βρέχει μία φορά το εξάμηνο, δεν αποκλείει το να βρέξει μόλις το πλύνεις –αντιθέτως, είναι μάλλον σίγουρο, όπως θα αποδειχθεί εκ των υστέρων. Ο Νόμος του Μέρφυ μπορεί να μην χρησιμεύει για να φέρει βροχή –μια και αποκλείεται να την προκαλέσεις πλένοντας το αυτοκίνητό σου– όμως χρησιμεύει για να δώσει διέξοδο στην απελπισία σου: χαμογέλα, αν βρέξει μόλις πλύνεις το αυτοκίνητό σου. Ο Μέρφυ το είχε προβλέψει!

Μήπως, όμως, ο Νόμος του Μέρφυ είναι συνώνυμος της απαισιοδοξίας και της αρνητικής στάσης ζωής; Κάθε άλλο.

Θα μπορούσε να είναι και συνώνυμος της αισιοδοξίας ή, όπως το έθετε κάποιος σοφός Μερφολόγος, «Αισιόδοξος είναι αυτός που πιστεύει ότι ο κόσμος δεν μπορούσε να είναι καλύτερος. Απαισιόδοξος είναι αυτός που φοβάται ότι, δυστυχώς, είναι ακριβώς έτσι». Θα πρέπει δε στο σημείο αυτό να δεχθούμε ότι, τόσα χρόνια μετά την έκδοσή του, το βιβλίο που παρουσιάζουμε είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο –ακόμα και καταλυτικό.

Λόγου χάρη, για τη εποχή της έκρηξης των πληροφοριών στην οποία ζούμε, ο Μέρφυ είχε διατυπώσει στους περίφημους νόμους του τις ακόλουθες απόψεις:

1) Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, παρόλα αυτά ο βαθμός αντίδρασης των ανθρώπων στην πληροφόρηση είναι αντιστρόφως ανάλογος προς την ακρίβειά της,

2) Η μακροσκοπική μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς αποδεικνύει ότι α) οι άνθρωποι και τα έθνη αρχίζουν να συμπεριφέρονται λογικά όταν όλες οι άλλες δυνατότητες έχουν εξαντληθεί, και β) μόλις οι άνθρωποι αποκτούν την ελευθερία να συμπεριφέρονται όπως τούς ευχαριστεί, αρχίζουν συνήθως να μιμούνται ο ένας τον άλλον,

3) Αυτό, όμως, δεν πρέπει να κλονίζει την εμπιστοσύνη μας προς το ανθρώπινο είδος, γιατί τίποτε τελικά δεν έχει μεγάλη αξία –άσε που μερικά πράγματα δεν έχουν καθόλου αξία.

Αναφερόμενοι στους ειδικούς, οι Νόμοι του Μέρφυ ορίζουν ότι «Ειδικός είναι κάποιος που τείνει να γνωρίζει όλο και περισσότερα σχετικά με όλο και λιγότερα θέματα. Ιδανικός είναι εκείνος ο ειδικός που γνωρίζει τα πάντα για το τίποτα». Οι ειδικοί είναι απαραίτητοι ακριβώς επειδή, συμβουλευόμενος τους κατάλληλους ειδικούς, μπορείς να επιβεβαιώσεις την οποιαδήποτε άποψη. Αυτός είναι και ένας άλλος λόγος που ο ειδικός προέρχεται πάντα από άλλη εταιρεία (όπως λέμε: ουδείς σοφός στον τόπο του).

Η επιλογή του κατάλληλου ειδικού είναι ουσιαστική. Για να ξεχωρίσεις τον ειδικό, διάλεξε αυτόν που προβλέπει ότι η δουλειά θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο και χρήμα.

Στις συμβουλές για ειδικούς, ο Μέρφυ επισημαίνει: α) Όταν αμφιβάλλεις, καλύτερα να προβλέψεις ότι η τάση στην αγορά θα συνεχιστεί, β) Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι τα απλοποιήσεις, γ) Ανάθεσε την δύσκολη δουλειά σε τεμπέλη –θα βρει τον ευκολότερο τρόπο, δ) Κάθε μεγάλη ιδέα έχει και ένα μεγαλύτερο ή ισοδύναμο μειονέκτημα.

Τέλος, οι Νόμοι του Μέρφυ επισημαίνουν ότι:

*Η γραφειοκρατία αυξάνει όταν αυξάνουν συνεχώς οι αναφορές που γράφεις για την δουλειά που κάνεις, και η οποία απομειώνεται συνεχώς. Απώτερος σκοπός να ξοδεύεις όλο τον χρόνο σου σε αναφορές για μηδενική δουλειά.

*Οι σύμβουλοι είναι κάτι αντιπαθέστατοι τύποι που ζητούν από την εταιρεία όλα τα στοιχεία, για να τα επιστρέψουν μετά από πολύ καιρό –και μάλιστα πληρώνονται αδρότατα γι αυτό.

*Αναφορικά με τις αρμοδιότητες, η πιθανότητα τού να κάνει κάποιος μία δουλειά είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού αυτών που μπορούν επίσης να κάνουν την δουλειά.

Πού βρίσκεται το μάνατζμεντ σε όλα αυτά; Μάλλον είναι μύθος ότι υπάρχει, αποφαίνονται οι Μερφολόγοι. Λέτε να έχουν δίκιο;

[του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου, http://www.euro2day.gr/]

ΛΑΡΚΟ: a never ending story...

Η παραπομπή της ΛΑΡΚΟ ΓΜΜ. Α.Ε στο ευρω-δικαστήριο

Αν κλείσει η ΛΑΡΚΟ ΓΜΜΑΕ, ο τομέας χάνει τη σημαία του!

ΛΑΡΚΟ & ΤΑΙΠΕΔ : μαύρη καταχνιά...

Υπόθεση Λάρκο...

Η ΛΑΡΚΟ σε σταυροδρόμι: κερδοφορία ή ζητιανιά;

Νικέλιο και ΛΑΡΚΟ ΓΜΜΑΕ: ο απολογισμός του 2014

Έχει μέλλον η ΛΑΡΚΟ;

Εθνική υπόθεση η σωτηρία της ΛΑΡΚΟ και της ελληνικής βιομηχανίας

ΛΑΡΚΟ ΓΜΜΑΕ: σε ασφυξία λόγω τιμής ηλεκτρικού...

Νικέλιο και ΛΑΡΚΟ ΓΜΜΑΕ: ο απολογισμός του 2014

Το διακύβευμα για τη Γ.Μ.Μ.Α.Ε. ΛΑΡΚΟ

Κύριοι γρηγορείτε, το ...γυαλί δεν οδηγεί στην ανάπτυξη!

Ένα μικρό σπουδαστικό όνειρο.. o ανοξείδωτος χάλυβας!

Το ελληνικό νικέλιο και η ΛΑΡΚΟ ΓΜΜΑΕ

Bioheapleaching νικελίου στην αρκτική φινλανδία

Αθ. Αποστολίκας: Κοιτασματολογία Νικελίου

[by P.Tzeferis]

Πρώην ΑΗΣ - Νέο Φάληρο, ιστορικό διατηρητέο μνημείο

AHS DEH Faliro by tzeferisp

Η επιστολή βρέθηκε στο χώρο του παλαιού εργοστασίου ηλεκτρισμού. Διαβάστηκε κατά την τελετή έναρξης της λειτουργίας του προτύπου μουσείου ελληνικής, βιομηχανικής ιστορίας. 

Αθήνα,1956 Αγαπητή Κατερίνα,

 Η εργασία στο σταθμό είναι επίπονη. Φθάνουμε νωρίς το πρωί, υποβάλλουμε ταυτότητες και δελτία στους επιστάτες. Μας περιμένουν στην κορυφή της μαρμάρινης κλίμακας. Κατά την είσοδό μας στο εργοστάσιο παύουμε να θυμίζουμε τους εαυτούς μας. Ωστόσο εργαζόμαστε με συναίσθηση του έργου που επιτελούμε. Κοντά στο ποτάμι έχουν φτιάξει ταβέρνες, ξύλινα ποτοπωλεία που μοιάζουν πολύ στις λυόμενες κατασκευές του αμερικανικού κινηματογράφου. Εκεί στέκω τώρα και σου γράφω. Συλλογίζομαι την επιβλητική είσοδο, κάθε τόσο ακούγεται η κραυγή της βάρδιας και τότε ανασηκώνομαι, κοιτώντας για ώρα προς τη λάμψη της πύλης. Οι δεξαμενές έχουν μεταλλικές σκάλες που φθάνουν ως τις κορυφές τους. Η θέα της πόλης είναι εκπληκτική απ΄ αυτή τη θέση. Συχνά χάνω τη συγκέντρωσή μου, στέκω στην κορυφή της δεξαμενής αγνοώντας τα παραγγέλματα, τις φωνές για τον έγκαιρο έλεγχο της πιέσεως. Φοβάμαι πως η εμμονή μου αυτή με τα όρια των Αθηνών ίσως μου στοιχίσει την σωματική μου ακεραιότητα. Σχεδιάζω να επιστρέψω το καλοκαίρι κοντά σου. Εδώ λένε πως η μονάδα ίσως μεταφερθεί, όμως για την ώρα ο ρόλος της είναι καίριος. Αν θέλεις μπορούμε να εγκατασταθούμε στις μικρές μονοκατοικίες ετούτης της αστικής εξοχής. 

Στο ποτάμι πια λειτουργεί μονάχα μια βρώμικη ταβέρνα. Με μόνιμους θαμώνες κάτι αργόσχολους νεαρούς και τον ηλικιωμένο με την εργατική φόρμα καθισμένο κάτω απ΄ τον υφαντό πίνακα των Ισθμίων. Άλλο τίποτα στους φοριαμούς δεν υπήρξε ποτέ. 

Το σπίτι που σου υποσχέθηκα Κατερίνα κοιμάται πλάι στον δρόμο. Δίχως τίποτε δικό μας ετούτος ο κόσμος αλλάζει για πάντα. Φορά τα χίλια πρόσωπα της Παρθένου και περνά στην ιστορία μέσα απ΄ τα διψασμένα χέρια του πλήθους.

Learn Where The Rare Earth Minerals In Your iPhone Come From

Η ΕΕ αλλά και η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές μετάλλων «υψηλής τεχνολογίας» (πχ κοβάλτιο, ο λευκόχρυσος, τιτάνιο, ταντάλιο, σπάνιες γαίες: νεοδύμιο, δυσπρόσιο, δημήτριο, ευρώπιο, λουτήσιο, λανθάνιο κλπ) από τα οποία, έστω και σε μικρές ποσότητες, επηρεάζουν άμεσα η βιομηχανική σύγχρονη δραστηριότητα αλλά και τη μετάβαση στη βιώσιμη παραγωγή και στα φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα. 

Τα μέταλλα αυτά διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη καινοτόμων οικολογικών τεχνολογιών για την αύξηση της ενεργειακής απόδοσης και τη μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου. Επίσης στην μαζική παραγωγή ηλεκτρικών/ηλεκτρονικών προϊόντων (κινητά τηλέφωνα, επίπεδες οθόνες τηλεόρασης και κομπιούτερ, μικροηλεκτρονικές συσκευές , καταλύτες αυτοκινήτων κλπ) καθώς και στην πολεμική βιομηχανία. 

Δυστυχώς, τα περισσότερα κοιτάσματά τους, δεν είναι διεσπαρμένα ανά την υφήλιο, αλλά εντοπίζονται σε μεγάλο βαθμό σε ορισμένες χώρες, επηρεάζοντας αρνητικά την πρόσβαση αλλά και την ασφάλεια του εφοδιασμού. Είναι ευρέως γνωστή η κρίση εφοδιασμού του τανταλίου, το οποίο σε ποσοστό 80% εντοπίζεται μόνο στο Κονγκό, το 2000, λόγω της θεαματικής αύξησης της κινητής τηλεφωνίας που στηρίζεται στη χρήση του, οδήγησε σε πολλαπλές παρενέργειες (οικονομικές, πολιτικές και πόλεμο στην Κ. Αφρική). 

Πόσο "gorilla safe" είναι το κινητό μας;

Οι πέντε αλήθειες για τις Σπάνιες Γαίες

Οι Σπάνιες Γαίες και η Ελλάδα!

(EU) rare: κρίσιμα ορυκτά και σπάνιες γαίες στο αναπτυξιακό προσκήνιο της ΕΕ

Οι σπάνιες γαίες και ο κόσμος το 2050

ΠΟΕ: Μεγάλη νίκη της ΕΕ (και των ΗΠΑ) έναντι της Κίνας για τις Πρώτες Υλες

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με τις «σπάνιες γαίες»

Goodbye Fossil Fuel Dependence, Hello Rare Earth Dependence! 

Οι Σπάνιες Γαίες γίνονται ολο και λιγότερο σπάνιες! 

Are Rare Earth Elements Actually Rare? 

Σπάνιες Γαίες (REEs): άφθονες μεν, σπάνιες δε...

[επιμέλεια: Π. Τζεφέρης]